en wie wint de enige echte virtuele – en wat gunnen we de laatste mens? – trofee op pomgedichten.nl?

  • Frans Terken – groter dan dit hoeft het niet te zijn
  • Rik van Boeckel – samen het juiste
  • André Heijnekamp – Opdat ook wij vergeten worden
  • Magda Haan – nog even
en wie wint de enige echte virtuele – en wat gunnen we de laatste mens? – trofee op pomgedichten.nl? ach een breed thema de dichters weten er wel raad mee in de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is maar elke week weer hier bijzondere poëzie oplevert – en u kent de regels (behalve cartouche natuurlijk die houdt niet van regels) : gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
no problem
 
laten we het woord ontmantelen maar overwegen
de jas die ons allemaal past bestaat niet
dat weet ik ook wel
 
je kunt nu eenmaal iemand niet
niet kennen en tegelijkertijd wel kennen
zoals vallen en opstaan ook niet samengaan
 
het is of vallen en dan opstaan
of het is opstaan en dan vallen
(tussen haakjes: wie ik liet vallen stond nooit meer op)
 
dat kan ook maar dat terzijde
en oja wie voor mij viel
viel zacht
 
behalve in een gedicht
daar staan dichters op vallen en
past de poëzie als een jas
 
en wie we kennen
kunnen we rustig ontkennen
no problem – trouwens wat we kunnen ook
 
 
pomwolff

Ik geef het je mee

Een klein houten kistje
met daarin de lichtjaren
die nooit vervlogen zijn

alsof het als een donzen kussen
onder het hoofd is gelegd
met de tederheid van een geliefde

dat zij – of hij – in je gedachten blijft
dat vasthouden aan wat was
om het niet te verliezen

ik geef het je ingepakt mee
een boodschap voor donkere dagen
om open te maken als er licht op valt

licht dat in het kleinste verborgen zit
groter dan dit hoeft het niet te zijn

© FT 05.06.2026


De wens voor de laatste mens 

De laatste mens is niet de wens van de man
evenmin van de vrouw uit zijn leven
die hem alles vol liefde gunnen kan 
en jassen, broeken en hemden zal geven 


hij denkt aan het universum dat wacht 
wijst met zijn zeer geliefde dame 
naar de sterren van de donkere nacht 
en vraagt haar samen het juiste te beramen 


ze zingen te willen leven in hun lichamen 
en niet ineens een moment te vallen 
om per ongeluk op te moeten staan 


vol geluk wandelen ze langs vele ramen 
waarachter mensen leven met zijn allen 
zodat ze niet naar het universum zullen gaan. 


Rik van Boeckel 
5 juni 2026







not done

elke dag is een story
we staan er vaak bij stil

maar ook weer niet
hangen de vlag uit en spreken gedichten
zweren dat we dit nooit meer doen

we vallen weer in steeds herhaling
bij elke nieuwe generatie
natuurlijk laten we een blauwdruk achter

geboortebeperking is achterhaald
en nog even dan zijn we van die Boomers af

grijze haren is not done
geen naslaginformatie meer voorradig
bij de laatste mens

Magda Haan

Opdat ook wij vergeten worden
 
 
De laatste levende is
 ten dode opgeschreven
 en wordt niet meer
 
 herinnerd of begraven
 benoemd of verzwegen
 betekenisloos je naam.
 
 Alle anderen spreken nog
 omdat jij hoort, maar ach
 dode, wie hoort jou?
 
Laat het daarom zomer zijn
 een zomer met blad
 met veel blad en wind
 en dat het ruist
 en dat je ruisend rust.
 
 
Hoi Pom,
Ja, ik dacht, de titel…dat blijft natuurlijk een dingetje als ik een gedicht naar je toestuur. Nou ja, laat het maar zo.
Er zitten allerlei verschillende duiven in de tuin: tortels, houtduiven, postduiven en een oud-duitse meeuw ( die heb ik op moeten zoeken ). 
Hoe dan ook, plankje gemaakt, beetje voer strooien, erg leuk. Toen ik nog op de flat woonde irriteerde die beesten mij. Hun koeren echode enorm door die ingebouwde balkons. Dus vroeg ik mij af, vind ik die beesten nu leuk, of houd ik van de context waarin ze voorkomen? En hoe zit dat met mensen?
 
Nu ja, een vraag die op de zaterdagochtend, hink stappend bij het thema uitkwam. Het leven blijft wonderlijk.
 
Doeg,
André Heijnekamp

Share This:

Xander Jongejan vertaalt Roger McGough


De weg

Politici
(die auto’s kopen met wielen als vliegende schotels)
hebben een plan.
Ze stoppen 
keien in onze 
oogkassen 
en kiezels in
onze navels,
ze vullen ons
met asfalt
en leggen ons 
op een rij
zodat we actief onderdeel zijn van 
de weg 
naar de ondergang.



Vertaling: Xander Jongejan
Roger McGough
Originele titel: Motorway
Uit: The Mersey Sound, 1967

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

en nog meer Xander – deze week ben ik begonnen aan een geweldige roman: ‘Misschien roos.’ haha

Share This:

pom wolff – het is weer eens hommeles in de PvdD…


het is weer eens hommeles in de PvdD

het eerste tweede kamerlid voor de dieren
dat zich zo heeft ingezet voor de zeehondjes
gemanipuleerde ratten en katten vlooien
-als het maar vleugels heeft poten, vinnen
mevrouw was er als de kippen bij –
is nu niet meer het eerste tweede kamerlid voor de dieren

‘van dat wijf met der gladde praatjes
en der gemanipuleer krijgen we zo langzamerhand wel acute jeuk’
hoorde je elke dag wel één keer in de wandelgangen
maar toch altijd met de nodige nuance:

‘dat zij zich te pas en te onpas door een paard laat neuken
is natuurlijk wel roddel meneer
en wat betreft de frequentie al helemaal achterklap’
 
pw

Share This:

Lieke Marsman overleden – dankzij de dood verliezen we onze onschuld…

Share This:

VON SOLO – Een feest was geen feest als er geen tabak was geweest…


Zitten is het nieuwe roken. Dat zeggen ze. 
In de jaren vijftig van de vorige eeuw werden we door de geallieerden bevrijd en naast chocolade en nylons, waren sigaretten de meest begeerde handelswaar. Dokters adviseerden te roken tegen de spanning. Tandartsen raadden het aan voor wittere tanden en een frisse adem. Herbergiers deelden sigaretten uit om de dorst te bevorderen. Een feest was geen feest als er geen tabak was geweest. Daarnaast zou het ook helpen tegen een hele keur aan ontstekingen, parasieten en infecties. Roken was het nieuwe leven. 

Bij roken was het zo, dat je wel even door de zure appel heen moest. De eerste keren mondden vaak uit in misselijkheid en hoestbuien. Als je dat stadium gepasseerd was, werd het leven enkel mooier. Je werd er aantrekkelijk door als op de posters met de cowboys en de mooie vrouwen op de fijne plekken van de wereld. Ontbijt kon je reduceren tot een bakje koffie en een sigaret. Na de seks was er altijd wel een eerste ding dat je kon zeggen en doen. Zelfs in de momenten van diepste duisternis was er altijd nog een gloeiend lichtpuntje. En iedereen deed het. In sommige landen zelfs nog steeds.

Na verloop van tijd echter, werd medisch aangetoond, dat roken diverse soorten verschrikkelijke ziekten kan veroorzaken of kan bijdragen aan een voortijdige dood. De stoffen in tabak bevatten een veelheid aan stoffen, die je liever niet op je planten zou willen spuiten, omdat alle bijen ervan doodgaan. Verder bevat het materiaal, dat je beter zou gebruiken om snelwegen aan te leggen. Het heeft meer dan veertig jaar geduurd eer het algemeen besef ontstond, dat roken wel eens niet zo goed voor je zou kunnen zijn, als iedereen in de begintijd beweerde.

Sinds een jaar of tien heeft de elektrische fiets zijn intrede gedaan in het straatbeeld. In beginsel een noviteit voor ANWB bejaarden. Heden ten dage is het de standaard geworden. Gesubsidieerd met belastinggeld koopt heel Nederland een elektrische fiets met zijn fietsplan. Zogezegd omdat we dan minder vaak de auto pakken. Maar de auto wegdoen ho maar. Nee, ook die kopen we elektrisch. Intussen kunnen er geen huizen meer gebouwd worden, omdat het stroomnet er niet op berekend is. Niemand vraagt zich af waar al die grondstoffen voor die batterijen vandaan komen. Niemand vraagt zich überhaupt wat af. De eenzame fietser van Boudewijn de Groot is een schim uit een ver verleden. Men is blij, dat men geen tegenwind meer voelt. Getroost door het nieuwe comfort. Geen weerstand meer. Geen ruggengraat. Zelfs de kinderen rijden passief mee. Elektrisch fietsen is het nieuwe roken.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 



https://youtu.be/vvyV0AVP2hU?si=E59FKJWhyy4nKmGt

Share This:

Vera Jongejan – En dat we denken te weten wie we zijn…


En dat we denken
te weten wie we zijn
tot we wakker worden
in de huid van iets anders
een zoemend geluid
en iets klappert aan ons
gaat op en neer in de wind
hulpeloos hangen we
spartelend

dan werken we maar mee
ook nu willen we overleven

Vera Jongejan

Share This:

Lotte Asveld nogal mild over bijzondere stap van partner Donald Pols ( weggestuurde AD milieudefensie) – het geeft niet.. nu ook na een dag weggestuurd bij TATA STEEL – het geeft niet deel 2

https://www.nu.nl/algemeen/6397927/voormalig-directeur-milieudefensie-donald-pols-alweer-weg-bij-tata-steel.html

‘het geeft niet dat je stappen aldoor vallen op uitgeteerde grond…
het geeft niet dat je steeds dezelfde mensen met dezelfde weg verlaat…’

https://www.nu.nl/binnenland/6394810/directeur-milieudefensie-stapt-over-naar-tata-steel-onverenigbaar.html

Strijd tegen ANC
Uit onderzoek van NRC blijkt dat Pols in 1991, voorman was van een ‘extreemrechtse’ studentenbeweging ASF die onder meer streed tegen het ANC, de partij van oud-president Nelson Mandela, ten tijde van de afschaffing van de apartheid in dat land.
De ASF was een groepering die pleitte voor een apart vaderland voor de witte Afrikaanse gemeenschap. De ASF wilde voorstanders van meer rechten voor zwarten het spreken onmogelijk maken en verstoorde allerlei bijeenkomsten.

Share This:

Ien Verrips – zij die weten…


Vrienden

zij die weten wat het is om spijt te hebben
zij die weten wat verliezen is
zij die hun kindzijn niet vergeten
die het moeten stellen met wat is
zij die kunnen delen 
en ontvangen
laat dat je vrienden zijn

zij die weten dat de liefde kwetsen zal
zij die weten dat er niemand was 
die zei dat het gemakkelijk wezen zou 
zij die gewoon de buren groeten
zij die met zachte ogen kijken
laat dat je vrienden zijn

want met deze mensen
valt te lachen en te huilen
te dansen en te rouwen
laat dat je  vrienden zijn


mei 2026 IV

#aljaspaan #André Heijnekamp #ankelabrie #antony oomen #bettie #Bezembinder #recensie #bjornvanrozen #Blue Monday #ditmarbakker #fransterken #frisowoudstra #gedicht van de week #gedicht vd week #gerdinlinthorst #ienverrips #joopkomen #karinbeumkes #karlijngroet #martinB #max lerou #merik #Millay #mirjam al #peterberger #peterposthumus #pomwolff #recensie #RikvanBoeckel #RikvanBoeckel #gedicht vd week #robmientjes #seraphina #tonhuizer #verajongejan #veravanderhorst #verrips #vonsolo22-23 #vonsolo24-25 #vonsolo26 #VONSOLO2016 #xanderjongejan #yaya #zondagochtendwedstrijd @robmientjes peterberger terken en wolff over en weer

Share This:

Rob Mientjes – Live aus Osttirol.

Guten Abend pom,
Hier ist der Montagsbeitrag für pomgedichten am 1. Juni. Live aus Osttirol.
Habt eine schöne Woche. Grüße, Rob


Verkeerd gras

Hoe gek een koe kan worden
van gras niet meer zo groen als gras
om ziek van te worden
de pest van al dat mest

Günter wil het niet weten
strikt zijn koe roodbont
en voert hem appels Jonagold
daarna eet hij hem zelf op

Black Angus nu klein van stuk
en stoïcijns geplaatst op eigen voetstuk
zegt nooit meer goedemorgen
en nooit niet meer tot ziens

Rob Mientjes

Share This:

BART TOP wint de enige echte virtuele – vrij naar Berang – ach de tijd neemt altijd wel wat van onze tijd – trofee op pomgedichten.nl


mijn oprechte dank aan BERANG voor de inspiratie deze week en ook aan alle dichters die inzonden en een bijzondere wending aan de tijd wisten te geven. de tijd heelt alle wonden is een gezegde – poëzie heelt ook zoveel is zeker – deze week in tegenstelling tot het vele goud vorige week slechts één keer goud – voor een gedicht dat gezien kan worden als een eerbetoon aan de overledene – in casu de vader van de dichter BART TOP – een werkelijk prachtige beschrijving van leven en heengaan – als je aan je vader een krans van poëzie meegeeft doe het dan zo. om stil van te worden – met bewondering gelezen:

 
Uw tijd
 
Behoedzaam kruipt de lentemorgen
door het gordijn uw richting op
Voorzichtig licht valt op het hoge bed
Ik kijk bewogen maar bewegingloos
tot er een schelle bel klinkt in dit vroege uur
Uw arm schiet al gehoekt omhoog
de hand draait naar het oog
dat niets meer ziet
De tijd hangt voor uw neus
U weet het niet
 
U, die voor komen en voor gaan
voor koffie en voor thee
voor werk en wandeling
voor elke handeling
een vast moment bewaarde
bent bijna losgekomen van de aarde
los van de klok
die klaaglijk tikt
om uw gedoofde oren
 
De arm zakt op de borst
de hand glijdt op het laken
in pijn vertrekt uw mond
Het hart klopt even sneller
voordat het stopt
op
uw moment, dat dan maar duren zal
 
 Bart Top

hier wordt op waardige wijze afscheid genomen van degene die met U nog kan worden aangesproken – nog heel even U – nog heel even de beschrijving de laatste minuten van een mens voordat de tijd de beschrevene in het verder wezenloze en onontkoombare zwarte gat van de herinnering zal storten en stort.  het zwarte gat waarin we uiteindelijk allemaal – ook de dichters – in worden gezogen – zoals deze dichter hier ooit schreef: uiteindelijk gaat alles over.
  • Frans Terken – tijd voor taart
  • Vera van der Horst – We tellen de jaren –
  • Bart Top – De tijd hangt
  • Jorg Bolle – Hier heb ik geen tijd voor,
  • MartinB – en het werd later
  • Rik van Boeckel – de nacht wacht al eeuwen
  • Ien Verrips – hoe we logen in die tijd
  • Max Lerou – zo dwingt hij de tijd
  • Cartouche – van nu en toen
  • Luk Paard – alles rusteloos
  • Rob Mientjes – Waar blijft de tijd
  • André Heijnekamp – over de zoekgeraakte uren
  • Anke Labrie – Clandestien reis je mee
wie wint de enige echte virtuele – vrij naar berang – ach de tijd neemt altijd wel wat van onze tijd – trofee op pomgedichten.nl? afgelopen woensdag genoten van berang in antwerpen bij ballonnenvrees van gert – top singer songwriter – klinkt goed – klonk goed – lekker vrij lekker relaxed – dit weekend vullen de dichters hun eigen tijd – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
de galerie (ook wel getiteld: over het wezen van de vrouw – ook wel getiteld: na verloop van tijd)

en dan interessant zeggen,
erg interessant
en meteen in je tasje gaan rommelen
of interessant zeggen
en meteen een ander onderwerp aansnijden
of ja knikken én heel geil naar een ander kijken

of heel traag het woord interessant spellen
en daarna van achteren naar voren
om te concluderen
dat je heel goed in staat bent geweest
om het woord interessant te spellen
en niet alleen van voren naar achteren

om het daarna nog een keer te doen
en dan zeggen: ‘dat iemand naar zoveel onzin
kan blijven luisteren’
en dan niets meer zeggen
zoals ook bij boeren aan een tafel
niet gesproken wordt

maar dat laatste wél zeggen na verloop van tijd:
‘zoals ook bij boeren aan een tafel
niet gesproken wordt’
en er ‘schattig’ aan toevoegen
en zeggen
‘wat een vreselijk geile man staat er achter jou’
en dan weer in je tasje rommelen

pomwolff



Tijd voor taart

De tijd schiet vooruit 
als een rit in een achtbaan
je raakt er soms ondersteboven van
wat je binnen de tijd nog moet doen

maar niks moet opa
zegt kleindochter met klem
neem het nou maar zoals het komt en
laat het verder gewoon op zijn beloop

dat het allemaal zijn eigen gang gaat 
– hier moet ik wel haar gang zeggen
ere wie ere toekomt op deze dag 
van haar twaalfde verjaring –

tijd voor feest met slingers en ballonnen
en een zelfgebakken appeltaart
vraag niet hoeveel tijd dat kost
het resultaat is reuze


© FT 30.05.2026

keurig op tijd de ingezonden werken van de dichters deze keer – en de tijd heelt zoals het niet bestaande spreekwoord luidt alle gedichten! dat is mooi meegenomen. dank gaat uit op de vroege zondagochtend ook naar dichter Frans Terken. een appeltaartje van PRENGER is nooit weg maar toch gaat er niets boven een appeltaart door opa gebakken – wat een mooi tafereel – de wijze 12 jarige kleindochter aan de appeltaart van opa – een schilderij! hier in woorden.

Tijdrover

We drinken koffie
terwijl de middag door het venster glijdt.
Je praat over morgen en over later,
maar onder je stem klinkt
het zachte tikken van de klok.

Ach, de tijd neemt wat zij wil,
zij steelt de scherpte
uit een vroege herinnering,
wist de kleur van de jas
die je vroeger het liefste droeg.

En neemt een hap uit de aandacht
waarmee ik naar je luister,
laat de woorden verbleekt achter.
We tellen de jaren als munten in een hand,
maar voelen niet hoe dun al de huid.

Wat overblijft is de wetenschap
dat we nu hier zitten,
terwijl de grote rover wegsluipt,
met onze gestolen ogenblikken
diep in zijn zakken.

Vera van der Horst

de grote rover raast in ons en aan ons voorbij – het is maar goed dat er dichters zijn als Vera die regels kunnen schrijven als – de tijd wist de kleur van de jas die je vroeger het liefste droeg… – ja regels met lichte melancholie en berusting die tevens genadeloos zijn.


Tijdens tijd

Hier heb ik geen tijd voor,
dat gedraai van
wijzende wijzers.
Ze roteren rond
in het luchtledige,

anderen staan weer met hun rug
van de tijd af,

dool in de uren
van de vergetelheid en
vergeet de klok op te winden
of stuk te gooien

Jorge Bolle

een geestige maar wel zeer directe benadering van het probleem TIJD. zeker als je er geen tijd voor vrij kan maken of als je er helemaal geen tijd voor hebt. dat gedoe ook – haha – hier uw recept om dat ronddraaiende loeder van de tijd  te bestrijden – gooi haar stuk en wind haar vooral ook niet op. dit werkt soms ook prima  – wat zeg ik altijd –   in aflopende relaties.

zijaanzicht 

laat mij op
een dekentje zitten

met bierdopjes tussen ons
een bloes die openblijft

een straaljager vliegt over
de lucht houdt zich erbuiten

jij trekt je knieën op
het wordt later dan gedacht

MartinB

ja zo komen we de tijd wel door. Met B – maakt niet uit of ze links of rechts van hem zit – B drinkt onverstoorbaar door – in het volgende gedicht gebeurt er vast iets met die knieën – de tijd zal het leren.
Goedemorgen Pom
Elke dag kun je in Leiden rustig door Leidse parken wandelen. Daar heb je alle tijd voor. Zo neem ik de tijd om van het Ankerpark naar het Van der Werffpark te wandelen en vervolgens naar het Rembrandtpark. Dan denk ik er aan dat je in Leiden elk jaar twee feesten kunt vieren. De geschiedenis van Leiden wordt op 3 oktober gevierd met het Leids ontzet dat door burgemeester Van der Werff tijdens de 80 jarige oorlog 3 oktober 1574 werd gerealiseerd. In het Van der Werffpark staat zijn standbeeld. Het tweede weekend van juli wordt het Rembrandt Festival in Leiden gehouden. En 15 juli wordt zijn verjaardag in het Rembrandtpark gevierd. Rembrandt van Rijn werd op 15 juli 1606 in Leiden geboren. In 1631 verhuisde hij naar Amsterdam. En in 1642 schilderde hij De Nachtwacht. Dit jaar wordt het Rembrandt Festival op 11 en 12 juli gehouden en op 15 juli wordt natuurlijk zijn verjaardag gevierd.
Hier is het gedicht 



Het anker van de tijd in de parken van Leiden

Een jaar vaart langzaam voorbij
de singel langs het Ankerpark houdt dit vast
het anker verwacht een nieuw begin
 
wandelen heeft zeker zin
langs het anker van de tijd
de huidige Leidse werkelijkheid

het standbeeld van de burgemeester 
in het Van der Werffpark.
verwijst sinds de 16-e eeuw naar zijn heldendom

de nacht wacht al eeuwen
op het volgende jaar van Rembrandt 
ieder mens geeft hem vijftien juli
meer dan vierhonderd jaar de hand

zijn leven blijft letterlijk in beeld 
in het mooie Rembrandt park
herinneringen raken nooit leeg

zijn schildershand leidde van Leiden
naar Amsterdam in de Gouden Eeuw
met de Nachtwacht in het Rijksmuseum. 


Rik van Boeckel 
30 mei 2026

een beetje verstopt in deze geschiedskundige beschrijving ligt die prachtregel:
de nacht wacht al eeuwen
op het volgende jaar van Rembrandt 

hoe we droomden
gestolen tijd stil te zetten
tot in eeuwigheid ons deel
hoe we logen in die tijd
onze ogen sloten
voor de brokken
die voor later waren
hoe we genoten in die tijd
god hoe wij genoten
al die tijd


IEN VERRIPS

dromen, liegen, ogen sluiten en genieten – ien weet precies hoe de tijd in het leven is gaan zitten – en dat dan in een notendop beschreven. (anderen zeggen als houtrot – ien houdt het positief dit keer)

tijdreiziger
 
de klok tikt op het ritme
van een trage zware ademhaling
de kloppende pols kent cijfer noch tandwiel
mechanisch misverstand

slapende kosmos de schedel
cocon van comfort boeit het brein
tijd muteert achter zijn ogen
seconden stollen in een massief
 
monument van graniet
hier stopt de reiziger
gooit een onbekende
 
steen in de vijver
de herhaling breekt
weerspreekt de spiegel
 
kneedt de as van zijn routine
zo dwingt hij de tijd
tot een buiging
 
ml
30 05 2026

zo poëtisch als de dichter Lerou zullen niet veel mensen door de tijd gaan – het is maar goed dat we max hebben – dat we weten hoe we tijd te lijf kunnen gaan. een buiging voor het geleefde leven meer is helaas niet haalbaar.
Tijdloos

Waar blijft de tijd
als hij voorbij is
achtergelaten
in kleine beetjes mens
vol blijdschap of wanhoop
hoor en luister
in roze avondschemering
naar zacht gebeier
van koeien die grazen
onder een balkon
van hemels genot
tijdloos
loos de tijd


Rob Mientjes

ja ik weet het ook niet Rob – maar dat komt omdat ik net teveel gedronken heb – dan kan ik dit type vragen niet beantwoorden – gelukkig geef je zelf een aantal overwegingen mee. ja inderdaad ergens tussen blijdschap en wanhoop beweegt het monster tijd de mens.
hoi pom,
tja….tijd is zekerheid en ik doel op ied’reen ongeacht….heeft tijd…hoelang weet niemand bij voorbaat en tijd tikt weg….en niemand weet echt tot wanneer precies tenzij…ah ied’reen is vrij vind ik….en ik slurp van tijd en schrok aan de tijd en schrik soms van de tijd…en toch de laatste tijd (daar heb je’t al….ook dàt) heb ik ook’et genot van de tijd in alle rust gevonde…en graag…en de droom natuurlijk…ja altijd wel’n droom….alle tijd…naar wens of zo of is dat fantasie…alleszins nu geniet’k de tijd….die verlangtijd aan jij
groetjes, luk


(de rockdichter): zo….’et is al warm geweest voorbije week en ook al donder en bliksem en water veel water en toch ook zon…’et is dan gemakkelijk de tijd te vinde om te drome…en van liefde en romantiekl en tijd ja zoveel tijd nog meer tijd en zo….en tijd voor pom en lezers en de wedstrijd die de zondag is en geen wedstrijd is….kortom nu is er:

” verlangtijd aan jij “

asof me adem gretig
uit elke porie spat en
zoveel meer van jij
schoon laat drage

in de hande me droom
en verder alles rusteloos
‘et verlokkende verleidelijke

met alleen nog’n beeld dat
jij op me netvlies terwijl
de mure om me heen
tijd verbuige

© luk paard

de gretige adem uit elke porie spattend – haha – ja dat moet luk paard zijn – als luk een gedicht instuurt dan draven duizend paarden je huiskamertje in in duizelingwekkende vaart jagen ze de woorden achterna die de dichter  luk paard voor de paarden uit weet te schrijven – het is diezelfde gretigheid waarmee de dichter elke keer weer in elk gedicht de taal doet opschuimen. de vlokken vliegen hier in mijn kamertje in het rond.
Wat neemt ons in beslag

tijd of ruimte meer – ach
zolang zij aan mijn zijde geef ik
me over aan al wat blijft

vang ik de zon, rol ze om en om
draag haar op handen, neem haar
met me mee tot zij er genoeg aan heeft

oude verhalen, droomtijdvragen 
naar het waar – van nu en toen

de lucht nog vol, van dagen tijd
van teugen adem in het sluierlicht
van één oneindigheid

vormen wij tweeën ons
– door geboorte getekend –
aangemeten deel – edel elementen

stof te over
om te zweven in het zwerk

30-05-2026 / Cartouche

de filosoof is dan toch opgestaan in de dichter Cartouche en brengt de dichter en ook zijn lezers tot onvoorziene hoogtes – cartouche doet een poging hier  om boven de tijd uit te stijgen en dat alles vanuit de eerste vier strofen met weldadige berusting.

Tijd


Tijd verstekeling
Aan boord van mijn leven
Clandestien reis je mee
Neemt van mijn voorraad
Alsof het je eigendom is.


Tijd verstoteling 
Voor de poort van mijn leven
Openlijk ga je tekeer
Eist mijn karig rantsoen
Alsof het je volste recht is.


Tijd vertrouweling 
Aan het hof van mijn leven
Dubbelspel speel je
Leent mij van wat jij 
Me eerst hebt ontnomen.


Tijd verschoppeling
In de gaard van mijn leven
Nu ik geoogst heb 
Is er voldoende
Dus neem wat je wilt. 


Anke Labrie

in vier strofen de tijd ondergebracht – terug je hok in lijkt anke de tijd te bevelen – het is de dichter die over jou beslist en niet andersom. de tijd als een hondje meegenomen in dichters handtas.

Vanochtend had ik tijd gemaakt
 
ik ging mooie zinnen baren
 
een ode aan het leven
 
maar de uren die zijn zoekgeraakt
 
tot in de avond bleef ik staren
 
haar schoonheid onbeschreven.
 
 André Heijnekamp

dat had zou ik heb van maken. waarom dat had mij stoort weet ik niet. voor de rest lezen we vasalis achtige regels – onder andere over uren die zijn zoekgeraakt.
 

Share This: