
wie wint de enige echte virtuele – zigzaggend thuiskomen – zondagochtendwedstrijd op pomgedichten.nl?
- Karel Wasch – elke stap een onderhandeling tussen lichaam en zwaartekracht…
- MartinB – Prijzen en erkenning doen er volgens mij
niet toe. Vooral zolang ik ze niet krijg…column Ingmar Heytze - Rik van Boeckel – fietsers passeren zigzaggend
- Luk Paard – zij en ik zigzaggend vernield
- Rob Mientjes – bowie himself daalt op me neer

ach we kennen het gevoel allemaal wel – en zeker in het weekend wordt er nogal wat gezigzagd – zo ook in letterland – ook voor dichters openbaart zich het wonderbaarlijke thuiskomen: dat er thuisgekomen is is op zich al een wonder maar dat daarbij en/of daarnaast de mens ook nog in staat is tot dat bovenaardse sierlijke gezigzag is in wezen meer dan een wonder – en zo betreden we dit weekend het domein van de poëzie – we lezen u graag – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
—————————————-
kijk ze varen – zie ze gaan
er lagen trage schepen stil
net voor de einder
ik riep wat een water allemaal
waar heb ik dat aan verdiend
ik groette de aanwezigen
als jullie dit het einde vinden
prima hoor – maar ik moet gaan
ik moet nog schrijven
kloppende gedichten schrijven
eenmaal thuis aan lager wal
riep ik – geef mij water heel veel water
en kijk ze varen – zie ze gaan
zag de slepend trage schepen
in de wallen van haar ogen
verder gaan – dacht – nooit gekregen
wat ik altijd heb gewild
pom wolff

zigzaggend thuiskomen
De straat is langer dan normaal
zelfs de stoep beweegt een beetje mee
lantaarnpalen staan uit het lood
Mijn voeten trekken ieder een eigen plan
de linker wil naar huis,
rechts vindt dat er nog genoeg nacht is.
De sleutel past opeens nauwelijks meer in zijn slot,
mijn jas heb ik verloren
de gedachten bleven achter bij het laatste glas.
Ik probeer recht te lopen
maar de wereld om mij heen
vraagt kennelijk om bochten
elke stap een onderhandeling
tussen lichaam en zwaartekracht.
De deur valt-toch nog- achter mij dicht
stilte in huis voelt vertrouwd.
Eerst schoenen uit
dan een groot glas water en
de belofte dat dit de laatste keer is..
Tot de volgende keer.
Karel Wasch

Stoomcursus poëzie
Er bestaat dus echt een stoomcursus poëzie. Twee zaterdagen voor 350 euro.
Het is een geruststellende gedachte dat er in de poëzie nog geld te verdienen
valt. Alleen niet met gedichten.
De cursus wordt gegeven door Ingmar Heytze. Ik heb niets tegen Heytze.
Dat lijkt me wederzijds. Hij kan schrijven en zal ongetwijfeld verstandige
dingen vertellen over ritme, beeldspraak en schrappen. Vooral dat laatste
lijkt me nuttig.
Volgens de cursusomschrijving leer je kijken, werken en denken als een
dichter. Ik probeer het al jaren en kom niet verder dan kijken of iemand mijn
werk heeft gelezen, werken aan mijn zelfoverschatting en denken dat de rest
van Nederland er niets van begrijpt.
Er wordt zelfs gesproken over een lifehack voor dichters.
Een lifehack. Voor poëzie. Voor 350 euro verwacht ik minstens dat mijn
verzameld werk wordt vernietigd.
Ik beschouw mezelf als kritisch buitenstaander. Dat klinkt beter dan iemand
die nergens voor wordt uitgenodigd. Prijzen en erkenning doen er volgens mij
niet toe. Vooral zolang ik ze niet krijg. Wanneer een jury mijn gedicht afwijst, verandert die binnen enkele seconden in een verzameling ongeletterde
aardappelen.
Ook ik wil eerlijke kritiek. Totdat iemand ermee komt. Dan leg ik uit welke
diepere laag de lezer heeft gemist en waarom die zwakke passage
juist essentieel is. Na afloop noem ik die persoon een zeikerd.
Ik zou best naar die cursus willen. Niet om dichter te worden. Dat ben ik al.
Dat staat nergens officieel geregistreerd, maar mijn moeder heeft ooit gezegd
dat ik mooi kon schrijven. Ik stel me voor dat Heytze mijn gedicht leest, een
strofe schrapt en vraagt waarom ik eigenlijk drie keer hetzelfde zeg. Ik zou
hem geduldig uitleggen dat herhaling een belangrijk stijlmiddel is.
Vervolgens zou ik hem vragen of hij zelf weleens iets fatsoenlijks heeft
geschreven. Het lijkt me verstandig vooraf te informeren of de cursusprijs
inclusief ruzie is.
Maar misschien moet ik die 350 euro gewoon betalen. Twee zaterdagen
luisteren, aantekeningen maken en mijn grote mond houden. Stel dat Heytze
gelijk heeft. Dat mijn gedicht inderdaad beter wordt wanneer ik de helft weggooi.
Dat zou verschrikkelijk zijn.
Dan heb ik jarenlang niet alleen slechte gedichten geschreven, maar ze ook
nog met grote overtuiging verdedigd. Ik zou hem bedanken, naar huis gaan
en het verbeterde gedicht opnieuw lezen. Vervolgens zou ik een vernietigende
column schrijven over een dichter die voor 350 euro andere mensen leert hoe
ze moeten schrijven.
Ik zou die column nog eens kritisch nalezen, er drie overbodige alinea’s uit
schrappen en tevreden vaststellen dat hij regelrecht uitstekend was.
MARTIN-B

De zigzag wandeling
Voeten wandelen rustig door de stad
door straten vol winkels en huizen
voetgangers en fietsers passeren
zigzaggend mijn armen en benen
soms begint de dag met mooie zon
een andere keer met wolken vol regen
dat verschilt wisselvallig per uur
de paraplu vergeten is geen zegen
het zebrapad leidt naar huis
langs bomen met kale herfst takken
en bladeren op de stoep
schoenen kunnen niks ontwijken
de huisdeur opent via de juiste sleutel
schoenen uit sloffen aan
zo is zigzaggen voorbij gegaan
het raam laat verkeer in mijn ogen staan.
Rik van Boeckel
20 november 2026

(de rockdichter): zo weeral is de week gaan vliege…zondag dus en ter pom u weet wel de dichter…en de dichters…en de wedstrijd die geen…aaah en zig zag…zigzaggend (dàt thema)…heen en weer dus…slappe bene…knappe bene…sterke bene en weer op…na’et neergegaan…zo de zigzag…links rechts overhelle…ik veer op met muziek gedrage…dans dans dans…the dance-hall druipt zweet…’n band speelt ten dans…dans dans dans…ik ben’et mannetje uit me drome…sterk en onweerstaanbaar…zij…de meisjes dansend langs me heen…eentje lonkt me naar haar toe…goddedomme ik wankel…verlies me in’n droom…’k wil de knal…en zij en ik zigzaggend ‘et helemaal opgaan in elkaar!
” knal “
zaterdag in de nacht
klaar om te score
’n grote wereld geopend
ik word high
jonge tijgers sneuvele
wilde honde vrete
lange bene om rond te kronkele
zal ze danse aan me wang
en op me lippe dan de hare
de mure moete om
zweet en kippenvel
trillende bene
k’maan laat ons doorgaan
knal nog es lieverd
vannacht moge we
strompelend
volledig wrak
zij en ik
zigzaggend
vernield in elkaar
© luk paard

Ziggy zigzag
Ik neem de straat drie keer
middenin de nacht
bij volle maan
zie spoken op het dak
schimmels en ander gespuis
over de bezem gesprongen
in mijn stamcafé
gesprongen niet echt
eerder gestruikeld
en geduwd
beatles, stones
dreunen nog na
nogmaals neem ik drie keer de straat
als schuinsmarcheerder
niemand die het ziet
zwalkend val ik om
en aanschouw wat sterrenstof
bowie himself daalt op me neer
zalig strek ik mijn benen
proef de nacht op mijn tong
het licht gaat uit
Rob Mientjes
pom wolff – het is gezegd

het is gezegd
alsof zij boven aan een trap staat
zo staat zij – er zal gezegd zijn
zo moet je staan
roerloos maar niet ijzig
ze zullen gezegd hebben
zie de afgrond onder ogen
met een gezicht dat in de verte
op een glimlach lijkt
en ze zullen gezegd hebben
geef er geen woorden aan
laat de woorden maar
aan de ander
maar kijk wel alsof je
bij elk woord iets voelt
en zo staat zij
er uitgesproken bij
het water tot de lippen
de rug tegen de muur
iemand zal het zeggen of
heeft het gezegd – iemand van dichtbij
pom wolff
pom wolff – van de wereld

van de wereld
wat was je leuk
wat was het leuk
je naar beneden kijken
en je glimlach ook
ik geloof niet
dat je in een gedicht past
maar wat was je leuk
als je kwam aangezwaaid
ik geloof
dat ik alle signalen heb gemist
terwijl ik zo niet geboren ben
we waren van de wereld
ooit van de stoep
van de straat van de bank
van de witte wijn die liefdesdrank
en ja soms van de wereld – klopt
pom wolff
Vera Jongejan – ik leef in vertraging…

1
ik leef in vertraging
want denken neemt
steeds meer tijd
herinnert het verleden
in andere verhouding
veroudering met gaten
waarin dromen vallen
en ik blijf erin haken
tot ik wakker schrik
wekker
of gemiste afspraak
(prikt een verwijt
mij deerlijk)
2
kleine speeltjes zijn wij
ooit door onze ouders zorgvuldig opgedraaid
bewegend langs elkaar
van de een is het mechaniek
goed gesmeerd
die zal altijd de wedstrijd winnen
een ander hapert
staat roestig hoestend
op verlaten spoor
verderop sukkelt nog een arme ziel
in het vallend donker
hij is door droefenis vertraagd
3
uw leven heeft vertraging
roept er iemand om
gelukkig
nu duurt het nog wat langer
tot ik in het slot val
Vera Jongejan
Ien Verrips – wij denken dat ze van ons houdt…

de zon laat het koud
of je haar warmte koestert
of zucht in haar verzengende hitte
het is het water om het even
of je van je warme bad geniet
of gek wordt van een druppende kraan
de aarde daarentegen
waarmee we zo verbonden zijn
dat wij haar moeder noemen
lijkt minder onverschillig
wij denken dat ze van ons houdt
in zachte lenteregen of een koesterende zon
maar ook vragen wij ons af
of haar vernietigende stormen
voor ons een waarschuwing zijn
of toch wellicht een straf
september 2026
Ien Verrips
Ditmar Bakker – ‘Ik lach, zodat geen mens mijn tranen ziet…’

Het Antwoord
“Oh zoete Hemel, die mij bitter liet:
’t is stervenskoud, al brandt het vuur gestaag.
Het leven valt me zwaar, toch leef ik graag
en weet van niets, wat óók geneugten biedt.
Ik lach, zodat geen mens mijn tranen ziet:
plezier heb ik! Met stenen in mijn maag.
Geluk verdwijnt óf nooit, óf per vandaag,
’t zal nooit zijn…maar je twijfelt soms, of niet?”
Omdat mijn lief geen goede spreker is,
kust hij me snel, en zo dresseert bij monde
wat lievend bloeit: geen twijfel. Geen seconde.
Dan gaat hij weer, en huil ik zonder stop
al leken alle waterlanders op:
zó voert hij mij naar waar niets zeker is.
[D.B./L.L.]
pom wolff – je wordt steeds beter opa…

duitsland – nederland
lieve jongen
vanavond is het voetbal
jij bent in berlijn geboren
opa in amsterdam
in de herfstvakantie
was jij in amsterdam
voetbalden we op het veldje
hier in buitenveldert
jij won met 20 – 8
een dag later met 20 – 13
je wordt steeds beter opa
zei je – en opa keek trots
pw
afbeelding –
deel van schilderij gemaakt door Vera Jongejan
Rob Mientjes – eindeloos de dorst…

Whiskey met e en fout geschreven h
Omhoog de trap
drank gloort hemels
lege flessen Jack
licht gezien
delirium schittert
kaleidoskoop bruist
cirkels van gedachten
eindeloos de dorst
dierbaar de kroonlucht
sprankelend de hoop
en de blaas op springen
richting toilet
deur verstopt en dicht
waar is de wishkey
sleutel van verlangen
hoop op verlossing
Rob Mientjes
MAX LEROU wint de enige echte virtuele – wie wil er nou met jou niet een huisje aan het water trofee op pomgedichten.nl – Jorge Bolle zilver, Anke labrie brons
‘en al dat water
moet nog terug vandaag
naar engeland
het is bijna eb, ik weet het’
mooi poëziedagje vandaag op vele fronten – de zondagochtendwedstrijd – ruigoord – l.leidse.dwarsstraat maar ook in de OBA Olympisch kwartier. voor MAX LEROU het goud deze week – van harte – hij schetst een genadeloos tijdsbeeld – JORGE BOLLE glinsterend zilver zijn/het water tot kunstwerk verheven en brons voor ANKE LABRIE – voor hoe zij het oude water weet te verbinden met het nieuwe water. van harte! u leest het commentaar onder de gedichten.

aan de waterkant
de lucht was er om te snijden
pall mall streed met samson
en geur van de gebraden haan
die wachtte op het mes
de tafel helemaal uit oisterwijk
met eikenhouten asbak overvol
ernaast de aangebroken nieuwe
vieux de fles bleef altijd open
gordijnen in de kleur campari 7up
vitrage bruin en eens in het kwartaal
een emmer water en de magie van nicotine
die zich als thee uit het kant trekken liet
aan het eind werd alles vloeibaar
de mensen stierven toen nog jong
en ze lagen er altijd wel mooi bij
in het kamertje voor met zicht op de kade
ml
‘de goede kamer’ heette dat in limburg – waarin de dode zijn laatste uren in zijn/haar huis mocht ‘beleven’- voor zover ik mij de dood van mijn opa kan herinneren – teruggehaald hier in een prachtig gedicht van Max lerou. een tijdsbeeld genadeloos vastgelegd – de jaren zestig/zeventig/tachtig ook nog wel in de vorige eeuw. veel bruin, later veel oranje en wat paars. als je 60 was was je oud. en roken roken roken overal roken. en de samsom met blauwe rizzla. elk pakje minder dan een halve euro.

pw
—————————
Wat er
Wat er kan gebeuren
als de steen van Bram Vermeulen
niet de loop van de rivier
had veranderd,
maar gebruikt om
de eigen ruiten in te gooien.
De mens is voor het grootste deel
water, een regenbui, een druppel.
Aan zee golft de dag,
verdrinken gedachten,
stampen kinderen in een plas
en dan in het avondlicht
een spinnenweb met dauwdruppels,
dat zich voor mijn ogen
als een kunstwerk ontvouwt.
Wat er ook speelt in je hoofd
laat het later water zijn.
Jorge Bolle
een mooie reactie op de advertentie in het parool van Jorge. de mens niet veel meer dan water. het water als kunstwerk vorm gegeven in de tweede strofe – de wens in de derde. zilver voor Jorge! het eremetaal deze week als glinsterend water! van harte.

- Max Lerou – in het kamertje voor met zicht op de kade
- Anke Labrie – glinsterend langs mijn flat
- Jorge Bolle – een spinnenweb met dauwdruppels
- Frans Terken – langs het woelige water
- Rik van Boeckel – De gracht die op ons wacht
- Cartouche -het oude huis met overhang boven het water
- André Heijnekamp – Liever huis ik met je bij een meertje
- Luk Paard – wij op’n droomeiland
- Rob Mientjes – geen huisje aan de waterkant maar een koude flat

nieuwe reageringen, resetpogingen, of wat voor rotte vis stank dan ook – gewoon leven liefde en desnoods een oneindig verlangen – een huisje aan het water met de geliefde – wie wil dat nou niet – we gaan het lezen – dichters aan het water hoe dan ook – de zondagwedstrijd op de pom is aan! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Wij genieten volop in het huisje aan het water, hoewel de sloot hier gedempt mag met ontluisterende reaguurtypes uit het Haagse.
Alvast mijn bijdrage.
Weekendgroet,
Frans
Aan het water
Vanuit de voordeur wat banjeren
langs het woelige water
om het hoofd leeg te maken en
bekommernissen te ontlopen
binnen steken we de kachel aan
met dor hout en ander spul
dat in het rond slingert en
vandaag opgeruimd mag
wat vertrokken gezichten
voor op de krant vatten vlam
de angst brandend in de ogen
het schraapt hun zielen kaal
wij kijken knus genietend toe
weten het water in onze nabijheid
reddingsboeien aan de muur
klaar om naar te grijpen
© FT 13.11.2026
een mooi stilleven met knetterend haardvuur – zo zien we het graag – die ‘vertrokken gezichten – mooi de poëzie ingetrokken – weliswaar voor maar heel even – in vlammen opgegaan. ja de knusheid van dichters kent vurige randjes.

Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele.
Over wonen aan het water. Met name aan een gracht omdat ik in Leiden aan een gracht woon.
Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel
Wonen aan het water
De gracht die op ons wacht
is verantwoordelijk voor elk leven
samen of alleen en warm of koud
als iedereen er maar van houdt
regendruppels vallen altijd neer
zij maken ons nat vanuit de lucht
de zon komt terug met een warme zucht
daarom wandelen wij keer op keer
zie de regenboog boven de gracht
als regen en zon onze ramen doorkruisen
maar de bomen om ons heen blijven staan
net als de liefde voor ons huis door zal gaan
wonen aan het water brengt geluk
voor mij, voor jou en elk kind
wij kijken samen naar langzame boten
en de brug die zich daarvoor bevindt.
Rik van Boeckel
13 november 2026
op de een of andere manier heb ik genoeg aan de laatste strofe – de drie strofen inleiding hoeven voor mij niet echt. de laatste vier regels daar gaat het om in het leven.

vrouw, het was mooi, pak je adem
van mijn lijf de zomer neigt
ten einde toe loop naar de maas
en bedrink je aan het dralen
van zonsondergang
ga stapvoets door het stuivend zand
en voel hoe de wind je tepels licht
in golven van stof streep een weeflijn
in de lucht, bevinger de rand
en handmerk het water
proef het laatste zuidvruchtsap
geef jezelf twee extra volle teugen
fonkelwijn – laat het zijn
laat het van de liefde zijn
gulpend heuvelland
neem dan het pad
terug omhoog – het oude huis
met overhang boven het water
dat wacht op vaste bewoning- wie niet
op tijd binnen is wordt nat
13-11-2026 / Cartouche
de zomer die langzaam in de herfst over gaat – in de verbeelding een vrouw – het is me toch net weer een net TE gezocht gedichtje van de grootmeester – hoe vaak roep ik hier niet uit – ‘niets is me liever dan eenvoudig mooi’ – en als er één eenvoudig mooi kan schrijven is dat Cartouche – maar hij verdomt ‘het gewoon’ soms

Ja, dit wordt het en het blijft zo. Voor mij is het ok, het typeert mijn onzekerheid, dus ja, wat valt er verder te zeggen.
Nu, goed weekend en eh, ja, maak er wat van.
Doeg,
André
Een toekomst om naar te kijken
Land heeft een horizon
een mooi woord voor afgrond
omdat alles ernaar toe
zo begaanbaar lijkt.
Liever huis ik met je bij een meertje
of een vijver met een overkant
een toekomst om naar te kijken.
Maar voornamelijk omdat het draagt
omdat water langer vasthoudt
zodat de geluiden die je maakt
als ik ‘s ochtends wakker word
nog steeds aanwezig zijn.
André Heijnekamp
ja de middelste strofe mag er zijn – heeft weinig uitleg er om heen nog verder nodig. mooi werkwoord ‘huizen’.

“ droomeiland “
ik leg’n zachte adem in je hals
en laat me lippe stilletjes spreke
van hoe jij verlange vormt
terwijl de woorde op je vingers tel
hande reik en je hart weet
luisterend van waar je heen gaat
thuis wil zijn om’et licht
langs je huid te strele
dààr ergens alleen wij
op’n droomeiland
zou’et van de liefde zijn
dat’k in splinters val
bij’et water golvend
© luk paard
een droomeiland – ja daar moet water zijn – heel veel water en luk paard weet van water liefde te maken – een ander van water wijn – luk paard liefde. ojee die ‘splinters’ in de laatste strofe lijken me minder aangenaam – of ligt dat in België anders?

Als waterlander een onvervalst waterlanderpoëm langs … waar kan het ook anders … de waterkant, overzijds.
Verloren liefdes
Hoe nat is Nederland
letterlijk en figuurlijk
achter de oren en ogen
verdrietig somber
op een enkeling na
waterlanders zijn we
verdrinken en verzuipen
dat doen we in de kroeg
laat maar stromen de droefheid
slapen doen we op banken
om te janken laat maar stromen
die waterlanders
totdat we natte voeten voelen
langs de waterkant in het gras
want weer een liefde verloren
ze zegt geen ja
geen huisje aan de waterkant
maar een koude flat
die blijft
bied karig onderdak
Rob Mientjes
tsja ik weet niet of hier in dit gedicht brabant aan de orde is – als ze geen ja zegt zal ze wel nee bedoelen – geen pretje – en dan ook nog een koude flat en dat in dit weer – nou ik reis niet af hoor naar de beschreven dame – nee is nee en blijft nee – ik doe geen water bij de wijn en draag ook geen water naar de zee. schrijf haar dat maar Rob.


