ik leef in vertraging want denken neemt steeds meer tijd herinnert het verleden in andere verhouding
veroudering met gaten waarin dromen vallen en ik blijf erin haken tot ik wakker schrik wekker of gemiste afspraak
(prikt een verwijt mij deerlijk)
2
kleine speeltjes zijn wij ooit door onze ouders zorgvuldig opgedraaid bewegend langs elkaar van de een is het mechaniek goed gesmeerd die zal altijd de wedstrijd winnen een ander hapert staat roestig hoestend op verlaten spoor verderop sukkelt nog een arme ziel in het vallend donker hij is door droefenis vertraagd
3
uw leven heeft vertraging roept er iemand om
gelukkig
nu duurt het nog wat langer tot ik in het slot val
de zon laat het koud of je haar warmte koestert of zucht in haar verzengende hitte het is het water om het even of je van je warme bad geniet of gek wordt van een druppende kraan
de aarde daarentegen waarmee we zo verbonden zijn dat wij haar moeder noemen lijkt minder onverschillig
wij denken dat ze van ons houdt in zachte lenteregen of een koesterende zon maar ook vragen wij ons af of haar vernietigende stormen voor ons een waarschuwing zijn of toch wellicht een straf
“Oh zoete Hemel, die mij bitter liet: ’t is stervenskoud, al brandt het vuur gestaag. Het leven valt me zwaar, toch leef ik graag en weet van niets, wat óók geneugten biedt. Ik lach, zodat geen mens mijn tranen ziet: plezier heb ik! Met stenen in mijn maag. Geluk verdwijnt óf nooit, óf per vandaag, ’t zal nooit zijn…maar je twijfelt soms, of niet?”
Omdat mijn lief geen goede spreker is, kust hij me snel, en zo dresseert bij monde wat lievend bloeit: geen twijfel. Geen seconde. Dan gaat hij weer, en huil ik zonder stop al leken alle waterlanders op: zó voert hij mij naar waar niets zeker is.
mooie tekst in het lied van ricky koole – ach ja het water weet wat – in alle maten en vormen – in chansons, in gedichten – we bestaan eruit – we leven. het afgebeelde huisje staat aan het IJsselmeer – Onderdijk noord holland – waar ik 7 jaren ‘huisde’ dankjewel André voor het woord – – het huisje en ‘de ligging’ heeft voor 2 mooie dochters gezorgd – een huisje aan het water. het huisje en het water ingeruild voor 020 – de dochters waren er blij mee – met 020 – de natuur is mooi maar dictatuur en makkelijk is anders – ooit schreef ik: ‘ik ben voor makkelijk – geen brandnetels als je verliefd bent – gewoon een bed – sla desnoods’ –
‘en al dat water moet nog terug vandaag naar engeland het is bijna eb, ik weet het’ mooi poëziedagje vandaag op vele fronten – de zondagochtendwedstrijd – ruigoord – l.leidse.dwarsstraat maar ook in de OBA Olympisch kwartier.voor MAX LEROU het goud deze week – van harte – hij schetst een genadeloos tijdsbeeld – JORGE BOLLE glinsterend zilver zijn/het water tot kunstwerk verheven en brons voor ANKE LABRIE – voor hoe zij het oude water weet te verbinden met het nieuwe water. van harte! u leest het commentaar onder de gedichten.
aan de waterkant
de lucht was er om te snijden pall mall streed met samson en geur van de gebraden haan die wachtte op het mes
de tafel helemaal uit oisterwijk met eikenhouten asbak overvol ernaast de aangebroken nieuwe vieux de fles bleef altijd open
gordijnen in de kleur campari 7up vitrage bruin en eens in het kwartaal een emmer water en de magie van nicotine die zich als thee uit het kant trekken liet
aan het eind werd alles vloeibaar de mensen stierven toen nog jong en ze lagen er altijd wel mooi bij in het kamertje voor met zicht op de kade
ml
‘de goede kamer’ heette dat in limburg – waarin de dode zijn laatste uren in zijn/haar huis mocht ‘beleven’- voor zover ik mij de dood van mijn opa kan herinneren – teruggehaald hier in een prachtig gedicht van Max lerou. een tijdsbeeld genadeloos vastgelegd – de jaren zestig/zeventig/tachtig ook nog wel in de vorige eeuw. veel bruin, later veel oranje en wat paars. als je 60 was was je oud. en roken roken roken overal roken. en de samsom met blauwe rizzla. elk pakje minder dan een halve euro.
Pagina 30 van Het Parool Het Parool van zaterdag – ach zou dat wil tolsma zijn – ooit directeur van de nassaumavo als ik het goed zeg, later ook nog even directeur van het Marcanti College van de Esprit Scholen – nog later weer in gemeentedienst als god mag weten wat – een man van statuur met lichamelijke gebreken – hij liep mank met stokken door het leven door de Pijp. ik vermoed dat deze wil die wil tolsma is – en dan herinner ik me dat hij met zijn lichamelijke mankementen bij mij op bezoek kwam – op twee hoog in de anthoniszstraat in 020 zuid – ik hoor de stokken nog op de treden – toen ik een conflict had met gemeente onderwijs amsterdam en dat hij heel goed naar mij luisterde en dat conflict in 5 minuten de wereld uit hielp – en dat ik toen dacht – wat een geweldige man – ik zal het nooit vergeten – sterkte aan de familie rust zacht WIL!
pw —————————
Wat er
Wat er kan gebeuren als de steen van Bram Vermeulen niet de loop van de rivier had veranderd, maar gebruikt om de eigen ruiten in te gooien. De mens is voor het grootste deel water, een regenbui, een druppel.
Aan zee golft de dag, verdrinken gedachten, stampen kinderen in een plas en dan in het avondlicht een spinnenweb met dauwdruppels, dat zich voor mijn ogen als een kunstwerk ontvouwt.
Wat er ook speelt in je hoofd laat het later water zijn.
Jorge Bolle
een mooie reactie op de advertentie in het parool van Jorge. de mens niet veel meer dan water. het water als kunstwerk vorm gegeven in de tweede strofe – de wens in de derde. zilver voor Jorge! het eremetaal deze week als glinsterend water! van harte.
hoe de tijden met elkaar te verbinden – zoals anke het doet zou ik zeggen – het water van toen met het water van nu – en het water van nu herken ik hier te buitenveldert. een mooie bespiegeling.
Max Lerou – in het kamertje voor met zicht op de kade
Anke Labrie – glinsterend langs mijn flat
Jorge Bolle – een spinnenweb met dauwdruppels
Frans Terken – langs het woelige water
Rik van Boeckel – De gracht die op ons wacht
Cartouche -het oude huis met overhang boven het water
André Heijnekamp – Liever huis ik met je bij een meertje
Luk Paard – wij op’n droomeiland
Rob Mientjes – geen huisje aan de waterkant maar een koude flat
wie wint de enige echte virtuele – wie wil er nou met jou niet een huisje aan het water trofee op pomgedichten.nl?
nieuwe reageringen, resetpogingen, of wat voor rotte vis stank dan ook – gewoon leven liefde en desnoods een oneindig verlangen – een huisje aan het water met de geliefde – wie wil dat nou niet – we gaan het lezen – dichters aan het water hoe dan ook – de zondagwedstrijd op de pom is aan! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Goedemiddag Pom, Wij genieten volop in het huisje aan het water, hoewel de sloot hier gedempt mag met ontluisterende reaguurtypes uit het Haagse. Alvast mijn bijdrage. Weekendgroet, Frans Aan het water
Vanuit de voordeur wat banjeren langs het woelige water om het hoofd leeg te maken en bekommernissen te ontlopen
binnen steken we de kachel aan met dor hout en ander spul dat in het rond slingert en vandaag opgeruimd mag
wat vertrokken gezichten voor op de krant vatten vlam de angst brandend in de ogen het schraapt hun zielen kaal
wij kijken knus genietend toe weten het water in onze nabijheid reddingsboeien aan de muur klaar om naar te grijpen
een mooi stilleven met knetterend haardvuur – zo zien we het graag – die ‘vertrokken gezichten – mooi de poëzie ingetrokken – weliswaar voor maar heel even – in vlammen opgegaan. ja de knusheid van dichters kent vurige randjes.
Hallo Pom Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Over wonen aan het water. Met name aan een gracht omdat ik in Leiden aan een gracht woon. Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Wonen aan het water
De gracht die op ons wacht is verantwoordelijk voor elk leven samen of alleen en warm of koud als iedereen er maar van houdt
regendruppels vallen altijd neer zij maken ons nat vanuit de lucht de zon komt terug met een warme zucht daarom wandelen wij keer op keer
zie de regenboog boven de gracht als regen en zon onze ramen doorkruisen maar de bomen om ons heen blijven staan net als de liefde voor ons huis door zal gaan
wonen aan het water brengt geluk voor mij, voor jou en elk kind wij kijken samen naar langzame boten en de brug die zich daarvoor bevindt.
Rik van Boeckel 13 november 2026
op de een of andere manier heb ik genoeg aan de laatste strofe – de drie strofen inleiding hoeven voor mij niet echt. de laatste vier regels daar gaat het om in het leven.
Herfstspoor
vrouw, het was mooi, pak je adem van mijn lijf de zomer neigt ten einde toe loop naar de maas en bedrink je aan het dralen van zonsondergang
ga stapvoets door het stuivend zand en voel hoe de wind je tepels licht in golven van stof streep een weeflijn in de lucht, bevinger de rand en handmerk het water
proef het laatste zuidvruchtsap geef jezelf twee extra volle teugen fonkelwijn – laat het zijn laat het van de liefde zijn gulpend heuvelland
neem dan het pad terug omhoog – het oude huis met overhang boven het water dat wacht op vaste bewoning- wie niet op tijd binnen is wordt nat
13-11-2026 / Cartouche
de zomer die langzaam in de herfst over gaat – in de verbeelding een vrouw – het is me toch net weer een net TE gezocht gedichtje van de grootmeester – hoe vaak roep ik hier niet uit – ‘niets is me liever dan eenvoudig mooi’ – en als er één eenvoudig mooi kan schrijven is dat Cartouche – maar hij verdomt ‘het gewoon’ soms
Ja, dit wordt het en het blijft zo. Voor mij is het ok, het typeert mijn onzekerheid, dus ja, wat valt er verder te zeggen. Nu, goed weekend en eh, ja, maak er wat van.
Doeg, André
Een toekomst om naar te kijken
Land heeft een horizon een mooi woord voor afgrond omdat alles ernaar toe zo begaanbaar lijkt.
Liever huis ik met je bij een meertje of een vijver met een overkant een toekomst om naar te kijken.
Maar voornamelijk omdat het draagt omdat water langer vasthoudt zodat de geluiden die je maakt als ik ‘s ochtends wakker word nog steeds aanwezig zijn.
André Heijnekamp
ja de middelste strofe mag er zijn – heeft weinig uitleg er om heen nog verder nodig. mooi werkwoord ‘huizen’.
(de rockdichter): zo zondag en dus opdraveuh ter pom…voor de zondag…voor de wedstrijd…die zondagwedstrijd die geen wedstrijd is….kortom altijd fijn geniete met de mededichters (m/v) en zo nu’et schrijve van de thuiskomst ergens…dààr…’et eiland waarop’k droom…waar me droom ligt bij’et water golvend..wat’et thuis kan zijn…omdat’et van de liefde spreekt….omdat’k val voor haar….dààr op’et
“ droomeiland “
ik leg’n zachte adem in je hals en laat me lippe stilletjes spreke van hoe jij verlange vormt
terwijl de woorde op je vingers tel hande reik en je hart weet luisterend van waar je heen gaat
thuis wil zijn om’et licht langs je huid te strele dààr ergens alleen wij op’n droomeiland
zou’et van de liefde zijn dat’k in splinters val bij’et water golvend
een droomeiland – ja daar moet water zijn – heel veel water en luk paard weet van water liefde te maken – een ander van water wijn – luk paard liefde. ojee die ‘splinters’ in de laatste strofe lijken me minder aangenaam – of ligt dat in België anders?
Hallo pom, Als waterlander een onvervalst waterlanderpoëm langs … waar kan het ook anders … de waterkant, overzijds.
Verloren liefdes
Hoe nat is Nederland letterlijk en figuurlijk achter de oren en ogen verdrietig somber op een enkeling na
waterlanders zijn we verdrinken en verzuipen dat doen we in de kroeg laat maar stromen de droefheid slapen doen we op banken
om te janken laat maar stromen die waterlanders totdat we natte voeten voelen langs de waterkant in het gras want weer een liefde verloren
ze zegt geen ja geen huisje aan de waterkant maar een koude flat die blijft bied karig onderdak
Rob Mientjes
tsja ik weet niet of hier in dit gedicht brabant aan de orde is – als ze geen ja zegt zal ze wel nee bedoelen – geen pretje – en dan ook nog een koude flat en dat in dit weer – nou ik reis niet af hoor naar de beschreven dame – nee is nee en blijft nee – ik doe geen water bij de wijn en draag ook geen water naar de zee. schrijf haar dat maar Rob.
Zo ging het toch? Er was je verteld op vakantie te gaan Naar een laag land vol rivieren en sloten Even een uitstap uit je kleine bestaan met je Turkse klasgenoten. Nooit zag ze hen terug Zomin als je meester en juf Het boek Turkije bleek gesloten.
Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz Niets rijmt er op je naam Toch is het hele land de klös Wat is je aangedaan?
Het was je verteld dat je vluchteling was ontsnapt aan rechtse barbaren. Pas veel later drong door hoe het werkelijk zat Ontvoerd door links-radikalen, jouw ouders, nu in jouw ogen salonsocialisten In Holland als strijders onthaald.
Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz Niets rijmt er op je naam Toch is het hele land de klös Wat is je aangedaan?
Gemarineerd in linkse dogma’s Zo werd je opgevoed, toch? Geen eigen keuze, spontaan geïndoctrineerd Bij het ontbijt bracht je vast de partizanengroet. Volwassen worden was een zware strijd Pas halverwege je dertigste van dit ‘extreem-linkse’ erfgoed bevrijd.
Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz Niets rijmt er op je naam Toch is het hele land de klös Wat is je aangedaan?
En nu, alweer een dolkstoot van links De aantasting van jouw ziel en vermogen Het ergste nog: je wist nergens van (Ook al stond de deal in alle kranten) Hoogverraad door zogenaamde bondgenoten Maar niet weer, nooit meer laat je het gebeuren Dat ze je zomaar, aan je haren Tegen je wil naar een links land sleuren.
Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz Niets rijmt er op je naam Toch is het hele land de klös Door het ‘trauma’, jou aangedaan.
Bart Top ———————— Soms is het de plicht van deze dichter uiting te geven aan zijn gevoel, kennis te verspreiden op poëtische wijze, psychiater te spelen door me niet bij mijn leest te houden, in de hoop dat jij dit wel leest. Hoe dit ranked in een te weinig beoefend genre kan me niet boeien, maar misschien slaat het virus over. Alhoewel? Ik ben tegen chemische en biologische oorlogsvoering.
Het is midden in de nacht. Ik word wakker. Er is iets raars aan de hand. Ik heb het gevoel net een natte droom te hebben gehad. Alleen mijn laken is droog. Tastend in mijn kruis is er geen natte kleverigheid te bekennen. En toch voelt alles net alsof. Ik draai me om en lig nog even na te denken. Dan sukkel ik op het gemakje weer in slaap. In de ochtend controleer ik mijn bedsprei. Er is geen vlek, of iets dat daarop lijkt, te zien.
Twee weken later ben ik op de maandelijkse poëzie avond in toen nog café De Schouw. Na een Duveltje besteld te hebben kijk ik de zaak rond. Bekende gezichten. En één onbekend gezicht, dat direct mijn aandacht trekt. Het is een soort zigeunerin. Absoluut aantrekkelijk. Ze kijkt me met haar donkere ogen aan. Het voelt of er iemand over mijn graf loopt. Tegelijkertijd voelt het als een bezwering en een wederopstanding. Zelfs tussen mijn benen voel ik iets gelijkaardigs.
De avond gaat van start nog voor ik mijn eerste Duvel op heb. In de pauze zoeken mijn ogen de zigeunerin. Ze zit alleen in een hoekje. Opvallend, dat er niemand bij is komen zitten. Ik zet me naast haar neer. We zeggen even niets. Dan kijkt ze me aan. Haar ogen vangen me. En ik zeg , zonder dat ik het in de hand lijk te hebben: ‘Volgens mij ken ik jou?’ Ze knikt. Weer rollen er woorden uit mijn mond: ‘Tien jaar geleden?’ Weer knikt ze. Dan spreekt ze ook: ‘Ja, tien jaar geleden. Weet je nog, dat ik toen een plukje haar van je afsneed?’ Ik knik bevestigend. Ineens komt dat vreemde incidentje terug. Raar, dat ze er toen net zo tijdloos uitzag als nu. Geen tien jaar ouder. Onder tafel pakt ze mijn hand. Het voelt als vuur. Dan vraagt ze me ineens of ik onlangs nog een natte droom heb gehad. Ik knik. ‘Was het nat of droog?’ Even ben ik van mijn stuk, maar antwoordt dat het droog was. Ze staat op en trekt me mee. ‘Ga mee naar huis’.
We lopen hand ik hand een donkere zijstraat van de Witte de Withstraat in. Ergens bij een huis stopt ze. Het lijkt ouder dan de rest van de huizen. Ze ontsluit de deur met een handgebaar en we treden binnen. Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond. Ze ontsluit de deur en we treden een warme kamer binnen met schapenvellen en rood en gedimd licht. Ze maant me met haar plaats te nemen op het kleed voor de open haard, die een bijna onaardse gloed afgeeft. En dat op een bovenwoning. Langzaam begint ze me te ontkleden. Hoe ze zichzelf zo snel van haar kleding ontdaan heeft weet ik niet. Mooie, brede heupen en lange, zwarte manen. Ik weet dat ik dit niet zou moeten doen en ik ben helemaal niet zo, maar van weerstand is geen sprake. Wilde paarden breken los.
Een paar uur later liggen we in elkaars armen voor het knisperende vuur. Ik kijk wat rond en ineens wordt ik me een pop gewaar, die op het dressoir staat. De pop is ongeveer een halve meter groot , is naakt en heeft een buikje en een warrige bos met haar. Het meest opvallende is de proportie van de piemel, welke levensgroot is. Ze ziet dat ik gebiologeerd naar de pop kijk en barst in lachen uit. ‘Dat ben jij. En twee weken geleden heb ik je zaden van de nacht geproefd. Toen wist ik het zeker. Dat ik een kind van je wil.’ Tot mijn verbazing blijf ik kalm, sluit mijn ogen en wordt warm van binnen.
Alsof er niets gebeurd is, lopen we samen terug naar De Schouw. De pauze is net voorbij en ik ben meteen aan de beurt om voor te dragen. Na mijn voordracht is ze nergens meer te bekennen. Aan het einde van de avond loop ik nog even de straat van haar huis in. Maar het huis is verdwenen. Misschien is het de verkeerde straat. Of heb ik niet goed gekeken. De volgende ochtend wordt ik gewoon thuis wakker.
De Schouw is, zoals ze was, een paar maanden later voorgoed gesloten.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl