pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

MartinB – Het turbulente leven van de muskuseend …

Het turbulente leven van de muskuseend

Wellen noemt zichzelf Wild van Wellen. Dat vind ik een mooie slogan.
Tot er effectief iets wilds verschijnt. Dan wordt het ineens een dossier.

De afgelopen weken ging het hier over muskuseenden. Niet over oorlog.
Niet over belastingen. Niet over de staat van de wereld. Over eenden.

Ik moest meteen aan muskusratten denken. Dat waren tenminste nog dieren
waarvoor een overheid zich zorgen mocht maken. Ze ondergroeven dijken,
vernielden oevers en werden bestreden door mensen die gewoon
muskusrattenvanger als beroep hadden. Dat klinkt nog ergens avontuurlijk.
Muskuseendenvanger klinkt als iemand die ruzie heeft met zijn pensioen.

Ik volgde de discussie op Facebook een tijdje. Dat was een fout.

Voor ik het wist las ik reacties van mensen die vorige week nog geen
idee hadden wat een muskuseend was en nu spraken alsof ze hun hele leven
tussen de watervogels hadden doorgebracht.

Facebook blijft een wonderlijke plek. Geef een mens een toetsenbord
en een eend en binnen het uur ontstaat er een burgeroorlog.

En eerlijk gezegd krijg ik het moeilijk over mijn hart om kwaad te worden
op een muskuseend. Volgens mij heeft zo’n dier een vrij overzichtelijke
agenda: lekker vijvertje, beetje zwemmen, beetje neuken, beetje schijten.

Meer zit daar niet achter. Gewoon een eend.

Het mooiste moest toen nog komen. De burgemeester reageerde.
Op Facebook. Over muskuseenden.

Er zijn landen waar regeringen vallen. Er zijn presidenten die met kernwapens
dreigen. En ergens in Belgisch Limburg zit een burgemeester uit te leggen
wat er met een paar eenden gaat gebeuren.

Ondertussen dobberen die eenden gewoon verder. Volstrekt onbewust
van de hele discussie. Iedereen heeft een mening over hen.
Zij hebben nergens een mening over. De voorsprong is voor de eenden.

MartinB

Mirjam AL – groene wijn aan de Amstel – bijna naakt was zij geweldig een Wagneriaanse Lohengrin…

tekst 63a

Peter Posthumus over het sprookje van de taal

En nu het sprookje van de taal:
Taal was ooit een zaak van kinderen
zij konden talen maken bouwen breken
met wat ze hoorden, zagen en met spreken
zo sprak iedereen wel drie tot vier
soms vijf tot zeven talen

totdat er grote mensen kwamen
heersers die paal en perken stelde
alles groot met grenzen
voor iedereen hetzelfde
met boeken vol grammatica
vele landen even zoveel talen

tenslotte werd alles bij elkaar gerekend
en in één model gedrukt
wie er bij die ene taal voor
iedereen en allemaal
aan de touwtjes trekken
dat zijn er maar een paar
die vermoedelijk vinden
dat de rest wel kan verrekken.

Peter Posthumus

Rob Mientjes – hommel les

Hommeles

Ik ga er woorden aan vuil maken lieve lezer. Het gaat niet goed met de natuur, het is hommeles. Ik ben het spuugzat dat we de natuur vernaggelen. Ja, u ook. Geef het maar toe. Of doet u uw stinkende best voor de rest van de wereld en onze toekomst en waakt u dat de natuur zuiver blijft en goed gedijt?

Vandaag niet alleen hommeles met mij als schrijver op de pom over de natuur, maar ook hommelles. Dit lieve beest is de eskimo onder de wilde bijen. Want dat is wat een hommel is, een wilde bij. En nu niet in discussie gaan met mij. Want dan wordt het weer hommeles.

Door zijn dikke jas en het voortdurend trillen van zijn spieren houdt hij zichzelf warm en kan hij zich ook warm houden bij koud en regenachtig weer. Zodoende kan hij altijd door met stuifmeel verzamelen. Goed bezig de bezige bij. Voor de natuur en voor ons. Om een voorbeeld aan te nemen. Harde werker en zelfverzorgend.

Maar … de natuur van de mens, ook wel kultuur genoemd maakt hem knettergek.
Laten we er voor zorgen dat hij nooit en te nimmer zijn koppie hoeft te laten hangen … door ons toedoen.

Rob Mientjes

Frans Terken, André Heijnekamp, Vera vd Horst en Cartouche winnen de enige echte virtuele – en wat gunnen we de laatste mens? – trofee op pomgedichten.nl

werkelijk verbluffend prachtige poëzie deze week. joop visser zong het al – ‘het is niet het systeem – het zijn de mensen – die deugen niet.’ er zijn zelfs mensen/rappers die denken/dachten dat ze de SS van binnenuit konden hervormen. deze week hier eminente protestpoëzie van joke kaviaar – de hele mensheid op een mierenhoop en dan de AI terugblik op de mensheid van de homo sapiens – haha – zie ook de betekenispoëzie van max lerou, de toch nog blijde hoop poëzie van rik van boeckel en rob mientjes, de down to earth poëzie van magda haan, Luk paard – het kan niet op – deze schoonheid. en gelukkig maar – de schoonheid van de taal en de songs van bjorn van rozen – gaan we ook genieten op 4 juli pomgedichtendag – de enige echte – een keer nou eens niet virtuele – weekendwedstrijd van de pom! VOOR DE VERJAAGDEN UIT DE WANHOOP – en wie het aandurft zijn wedstrijdgedicht onder het juk – zeg maar rustig – onder de woorden- gesel van de op 4 juli dienstdoende juryvoorzitter peter le nobel durft te brengen en dan ook nog weet te winnen verovert het hierboven afgebeelde gesigneerde menselijke kunstwerkje van C. A. – hierover later meer – ik moet toch met goud strooien vandaag – Frans Terken goud wat een troostrijk gedicht – André Heijnekamp goud – waarom leest u in het commentaar – en we kunnen niet om brabant heen – om die wereldregel van Vera vd Horst alleen al niet in haar prachtige gedicht:

“De stilte heeft haar zware stem hernomen,…” goud!

en we – wij vreemde vogels wij dichters ook – kunnen niet om het alles en iedereen omvattende gedicht van Cartouche heen – nogmaals goud! van harte winnaars en dichters die inzonden – en dank jullie wel voor deze mooie ochtend.

Ik geef het je mee

Een klein houten kistje
met daarin de lichtjaren
die nooit vervlogen zijn

alsof het als een donzen kussen
onder het hoofd is gelegd
met de tederheid van een geliefde

dat zij – of hij – in je gedachten blijft
dat vasthouden aan wat was
om het niet te verliezen

ik geef het je ingepakt mee
een boodschap voor donkere dagen
om open te maken als er licht op valt

licht dat in het kleinste verborgen zit
groter dan dit hoeft het niet te zijn

© FT 05.06.2026

mooi mooi mooi dit kleinood – trouwens toch prachtige gedichten deze week – blijkbaar een aansprekend thema – de laatste mens – voor dichters dan – die hebben generaliserend gesproken toch een hekel aan mensen en zeker aan mensen die niks ophebben met poëzie – naar de hel met ze! voor onze verjaagden uit de wanhoop hebben we pomgedichten en pomgedichtendag – binnenkort nadere mededelingen. frans schreef mooi – ik heb de foto geplaatst van frans met zijn overleden compagnon – het gedicht als eerbetoon aan een vriend, aan de mens – dat het te harden mag zijn.

Opdat ook wij vergeten worden

De laatste levende is
ten dode opgeschreven
en wordt niet meer

herinnerd of begraven
benoemd of verzwegen
betekenisloos je naam.

Alle anderen spreken nog
omdat jij hoort, maar ach
dode, wie hoort jou?

Laat het daarom zomer zijn
een zomer met blad
met veel blad en wind
en dat het ruist
en dat je ruisend rust.

Hoi Pom,
Ja, ik dacht, de titel…dat blijft natuurlijk een dingetje als ik een gedicht naar je toestuur. Nou ja, laat het maar zo.
Er zitten allerlei verschillende duiven in de tuin: tortels, houtduiven, postduiven en een oud-duitse meeuw ( die heb ik op moeten zoeken ).
Hoe dan ook, plankje gemaakt, beetje voer strooien, erg leuk. Toen ik nog op de flat woonde irriteerde die beesten mij. Hun koeren echode enorm door die ingebouwde balkons. Dus vroeg ik mij af, vind ik die beesten nu leuk, of houd ik van de context waarin ze voorkomen? En hoe zit dat met mensen?

Nu ja, een vraag die op de zaterdagochtend, hink stappend bij het thema uitkwam. Het leven blijft wonderlijk.

Doeg,
André Heijnekamp

ik vind het een mooie titel bij een prachtig gedicht. even in gesprek met de dode die geen naam meer heeft. en dan maar de natuur in die rest. nee de dood geen pretje hoe mooi ook het ruisen.
André Heijnekamp is toch echt een dichter die als dichter geboren lijkt. je hebt er een paar in Nederland – een beumkes, een heijnekamp – die hoeven niet te werken aan een gedicht – zoals wij slaven van de poëzie – die zijn het gedicht. maar dit terzijde.

madA

De stilte heeft haar zware stem hernomen,

daar staat de laatste mens,
erfgenaam van louter as en echo,
vrijgesproken van onze kleine wetten,
overgeleverd aan de genade van de dag.

Laat de hoogmoed maar verzakken
in de anonieme modder van waaruit we kwamen.
De geschiedenis is stilgelegd, een oude grammofoonplaat,
waarop de naald blijft steken in de kras van ons tekort.

Hij hoeft de leegte niet te sieren,
hij hoeft alleen maar overeind te blijven in de wind,
bevrijd van hoop op de genade die we zelf verzonnen,
als een koppig misverstand dat weigert te verdwijnen.

Vera van der Horst

ja adam zal het weten. mooie eerste regel. de eerste mens de laatste mens – god goed op afstand gehouden ook – prima – een prachtig vera gedicht. wat kan ze het goed –

Avis extraneus -Vreemde vogel

fabelwezen met kop en staart, bestaand uit een paar
% neander dna en voor het grootste deel uit water
en berucht van zijn vluchten voor het ongeziene

zie aan hoe hij erbij staat, zijn vleugels klapt en
zodra de ochtend kriekt aan het krassen slaat
tegen al en iedereen die hem te na komt

de blik in zijn ogen onbewogen, kleurendoof
letterblind en altijd bang voor ammezuurverval
deze in arendswaan getooide invasieve exoot

verbeten loerend op prooi, klein en groot
maar te bevreesd om op te stijgen in het licht
geweven wapenkleed van pallas athene

weet hij zich een tijdlang onwijs in leven
te houden in zijn habitat met pikken
aan levers en likken van bloed

tot hij door de pest die hij verspreidt
het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat
in vuilbruin vocht van een gestage waterloop

hoe hij zich als maker – geluksfactor – van verhalen
zelf als laatste -fanaat die hij is -weet uit te schakelen
te gummen, maar een ander, beter lot gegund ware

dan ooit in een drooggevallen sloot of gat ver weg
van een bewoonde menswaardige wereld
als botten teruggevonden te worden

06-06-2026 / Cartouche

tsja een waardige Cartouche – de dichter als beeldhouwer – die de beelden de taal in ramt – en nee – de mens heeft het niet gemaakt bij Cartouche – dat we het weten deze vreemde vogel – met alle eigenschappen samengebald in dit gedicht – tot dit op het bot uitgeschreven gedicht:

tot hij door de pest die hij verspreidt
het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat
in vuilbruin vocht van een gestage waterloop

Frans Terken – groter dan dit hoeft het niet te zijn
Rik van Boeckel – samen het juiste
André Heijnekamp – Opdat ook wij vergeten worden
Magda Haan – nog even
Joke Kaviaar – De dagelijkse pecunia salade
Luk Paard – en ergens iemand met’n roos
Max Lerou – waar de massa oplost in leegte
Rob Mientjes – eindelijk naar de maan
Anke Labrie -door de ruimte
Vera van der Horst – verzakken in de anonieme modder
Cartouche – vluchten voor het ongeziene

en wie wint de enige echte virtuele – en wat gunnen we de laatste mens? – trofee op pomgedichten.nl? ach een breed thema de dichters weten er wel raad mee in de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is maar elke week weer hier bijzondere poëzie oplevert – en u kent de regels (behalve cartouche natuurlijk die houdt niet van regels) : gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

no problem

laten we het woord ontmantelen maar overwegen
de jas die ons allemaal past bestaat niet
dat weet ik ook wel

je kunt nu eenmaal iemand niet
niet kennen en tegelijkertijd wel kennen
zoals vallen en opstaan ook niet samengaan

het is of vallen en dan opstaan
of het is opstaan en dan vallen
(tussen haakjes: wie ik liet vallen stond nooit meer op)

dat kan ook maar dat terzijde
en oja wie voor mij viel
viel zacht

behalve in een gedicht
daar staan dichters op vallen en
past de poëzie als een jas

en wie we kennen
kunnen we rustig ontkennen
no problem – trouwens wat we kunnen ook

pomwolff

De wens voor de laatste mens

De laatste mens is niet de wens van de man
evenmin van de vrouw uit zijn leven
die hem alles vol liefde gunnen kan
en jassen, broeken en hemden zal geven

hij denkt aan het universum dat wacht
wijst met zijn zeer geliefde dame
naar de sterren van de donkere nacht
en vraagt haar samen het juiste te beramen

ze zingen te willen leven in hun lichamen
en niet ineens een moment te vallen
om per ongeluk op te moeten staan

vol geluk wandelen ze langs vele ramen
waarachter mensen leven met zijn allen
zodat ze niet naar het universum zullen gaan.

Rik van Boeckel
5 juni 2026

om ‘het juiste te beramen’ mooi beeld verder uitgewerkt in de latere strofen. rik wil er nog niet aan – de dichter van de oneindige universele universum liefde.

not done

elke dag is een story
we staan er vaak bij stil

maar ook weer niet
hangen de vlag uit en spreken gedichten
zweren dat we dit nooit meer doen

we vallen weer in steeds herhaling
bij elke nieuwe generatie
natuurlijk laten we een blauwdruk achter

geboortebeperking is achterhaald
en nog even dan zijn we van die Boomers af

grijze haren is not done
geen naslaginformatie meer voorradig
bij de laatste mens

Magda Haan

Magda houdt het harde leven nog even in stand- de voortdurende herhaling – het afglijden richting nul uiteindelijk. een down to earth gedicht. voor we gaan zorgt Magda toch nog wel even dat we het weten. een knappe selectie van regels voor zo een groot thema en toch niet die bitterheid die vaak dit type gedichten doodslaat.

RIJK DIEET

Ergens
in de toekomst
tussen versteende dromen
leeft
De Homo Capiens

Onderzoek
naar de herkomst
wordt hongerig ondernomen
door
Voorgeprogrammeerde geleerden

Zo leren we dat
toen alles dat leefde en groeide
op was
te vreten bleef
De dagelijkse pecunia salade

De Homo Capiens
propte
de mond vol
in een afvalrace van
Winstgevend verlies.

Joke Kaviaar, 6 juni 2026

een heerlijk joke kaviaar gedicht – met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de inhoud – ik vermoed ook dat het ongeveer zo zal zijn – dat AI gasten terugkijken en resten vinden van onze mierenhoop van gif en geld, zeg maar van milieudefensie en tatasteel.

(de rockdichter): tja….de zondag en de wedstrijd die geen…maar wel ter pom en met graagte….wat is er met de laatste mens…ik weet dat nie en zal’et nooit…na me bestaan gaat de wereld immers verder draaiend uur na uur…dus misschien laat ik wel’n boodschap voor al diegene…de grote massa die langer dan ik en die na mij….wie weet en dus tja…ik ken hen nie en zij mij ook nie…kortom dan doe ik maar zo’n boodschap…en de vraag die altijd rest…wie zal ik zijn geweest

“ de vergane man ‘”

(as’n glimp…)

de vernielde huid
‘et krakende lijf
en de reeks drome
aan de muur gespijkerd

verder geen nieuwe dage
maar’et lope in de cirkel
van’et zwarte schaap
en ergens iemand met’n roos
aan de lippe

suikerzoete liefde
in’n glimlach gehuld
de dans der dwaasheid
‘et lonke van de kleine man

doelloos
alleen de wijzers van’n oude klok
doorheen boekenvol geschreve levens
en elke keer’et uur dat dichtslaan
voor wie alsnog bestaat

(de boodschap
van de vergane man)

© luk paard

ja mooie paardbeelden – de boeken vol van beschreven en geschreven levens en toch nog ergens de geliefde met een roos tussen de lippen – laat paardje maar draven ook als wij dichters de laatste mens naar het einde hebben begeleid. dood of leven het maakt niet uit – er zullen altijd dichters zijn én dichters als luk paard die de sterren laten blinken ook als wij zijn vergaan of verdwenen zijn in zwarte gaten.

aldus spreekt nietzsche

tijd schrijdt in een onvermijdelijk vacuüm
en reduceert bestaan tot zelfbehoud
geruisloos bezwijkt de ziel
in doodsangst voor het grote lijden
zo vegeteert de mens
in de schaduw van een dode god

breekt hij de keten van steriel geluk
niet langer eindpunt maar brug
omarmt de mens zijn liefde voor het lot
in kosmische chaos
en waar de massa oplost in leegte
eist übermensch de eeuwigheid

ml
06 06 2026

een filosofische beschouwing- god is – terecht lijkt me – afgeschreven – wat kunnen we anders nog dan tot het einde ons lot omarmen voor we oplossen in de kosmische energie van het zwarte gat. wie lerou leest weet de weg te gaan. wie lerou niet leest treft hetzelfde lot en wie aan god hangt zal vallen. precies hetzelfde zwarte gat in. haha.

Dag pom,
Romantisch als de bergen zijn, in pieken en dalen met meestal op het vlakke de gemiddelde mens. Maar wij schrijvers weten beter … toch?

Kort en bondig
uitzonderlijk de mens
wat moet je ermee
zonder of met
een minuut voor twaalf
hoe lang nog te gaan

boven aan de keten
klopt zichzelf op borst
dierlijk fanatiek
plantaardig agressief
gebonden aan zichzelf
suïcidaal

nog een paar seconden
dan eindelijk naar de maan
zonde doodzonde
gun hem meer
de laatste mens
liefde vrijheid
zonder heimwee

Groetjes uit Tirol,
Rob Mientjes

rob houdt het positief. een goed geluid uit de hoge bergen van tirol. wie lederhosen draagt zal zingen. we gunnen de mensheid van alles het goede rob – maar in de andere gedichten hier lees je de afloop.

Ik zag op tv weer eens zwevende ruimtevaarders, heel letterlijk weliswaar, maar altijd wel boeiend.
De droom onze planeet te verlaten lijkt me af en toe nog niet zo gek.
Een fijn weekend verder.
Met hartelijke groet,
Anke

de laatste mens

zijn lichaam zweeft al door de ruimte
de vaste grond is opgegeven
zijn geest geloofde daar nooit in
hij was altijd al een dromer

dat maakte hem misschien wel mens

anke labrie
06-0 6-2026

bjorn zingt mooie liedjes over dromen – vanmiddag dat lied ook weer genoten. soms is het beter om te zingen, te dromen, in de ruimte die we maken voor onszelf – in de kleurrijke ruimte van schilders, kunstenaars, dichters – in die energie.

Xander Jongejan vertaalt Roger McGough

De weg

Politici
(die auto’s kopen met wielen als vliegende schotels)
hebben een plan.
Ze stoppen
keien in onze
oogkassen
en kiezels in
onze navels,
ze vullen ons
met asfalt
en leggen ons
op een rij
zodat we actief onderdeel zijn van
de weg
naar de ondergang.

Vertaling: Xander Jongejan
Roger McGough
Originele titel: Motorway
Uit: The Mersey Sound, 1967

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

en nog meer Xander – deze week ben ik begonnen aan een geweldige roman: ‘Misschien roos.’ haha

pom wolff – het is weer eens hommeles in de PvdD…

het is weer eens hommeles in de PvdD

het eerste tweede kamerlid voor de dieren
dat zich zo heeft ingezet voor de zeehondjes
gemanipuleerde ratten en katten vlooien
-als het maar vleugels heeft poten, vinnen
mevrouw was er als de kippen bij –
is nu niet meer het eerste tweede kamerlid voor de dieren

‘van dat wijf met der gladde praatjes
en der gemanipuleer krijgen we zo langzamerhand wel acute jeuk’
hoorde je elke dag wel één keer in de wandelgangen
maar toch altijd met de nodige nuance:

‘dat zij zich te pas en te onpas door een paard laat neuken
is natuurlijk wel roddel meneer
en wat betreft de frequentie al helemaal achterklap’

pw

Lieke Marsman overleden – dankzij de dood verliezen we onze onschuld…

VON SOLO – Een feest was geen feest als er geen tabak was geweest…

Zitten is het nieuwe roken. Dat zeggen ze.
In de jaren vijftig van de vorige eeuw werden we door de geallieerden bevrijd en naast chocolade en nylons, waren sigaretten de meest begeerde handelswaar. Dokters adviseerden te roken tegen de spanning. Tandartsen raadden het aan voor wittere tanden en een frisse adem. Herbergiers deelden sigaretten uit om de dorst te bevorderen. Een feest was geen feest als er geen tabak was geweest. Daarnaast zou het ook helpen tegen een hele keur aan ontstekingen, parasieten en infecties. Roken was het nieuwe leven.

Bij roken was het zo, dat je wel even door de zure appel heen moest. De eerste keren mondden vaak uit in misselijkheid en hoestbuien. Als je dat stadium gepasseerd was, werd het leven enkel mooier. Je werd er aantrekkelijk door als op de posters met de cowboys en de mooie vrouwen op de fijne plekken van de wereld. Ontbijt kon je reduceren tot een bakje koffie en een sigaret. Na de seks was er altijd wel een eerste ding dat je kon zeggen en doen. Zelfs in de momenten van diepste duisternis was er altijd nog een gloeiend lichtpuntje. En iedereen deed het. In sommige landen zelfs nog steeds.

Na verloop van tijd echter, werd medisch aangetoond, dat roken diverse soorten verschrikkelijke ziekten kan veroorzaken of kan bijdragen aan een voortijdige dood. De stoffen in tabak bevatten een veelheid aan stoffen, die je liever niet op je planten zou willen spuiten, omdat alle bijen ervan doodgaan. Verder bevat het materiaal, dat je beter zou gebruiken om snelwegen aan te leggen. Het heeft meer dan veertig jaar geduurd eer het algemeen besef ontstond, dat roken wel eens niet zo goed voor je zou kunnen zijn, als iedereen in de begintijd beweerde.

Sinds een jaar of tien heeft de elektrische fiets zijn intrede gedaan in het straatbeeld. In beginsel een noviteit voor ANWB bejaarden. Heden ten dage is het de standaard geworden. Gesubsidieerd met belastinggeld koopt heel Nederland een elektrische fiets met zijn fietsplan. Zogezegd omdat we dan minder vaak de auto pakken. Maar de auto wegdoen ho maar. Nee, ook die kopen we elektrisch. Intussen kunnen er geen huizen meer gebouwd worden, omdat het stroomnet er niet op berekend is. Niemand vraagt zich af waar al die grondstoffen voor die batterijen vandaan komen. Niemand vraagt zich überhaupt wat af. De eenzame fietser van Boudewijn de Groot is een schim uit een ver verleden. Men is blij, dat men geen tegenwind meer voelt. Getroost door het nieuwe comfort. Geen weerstand meer. Geen ruggengraat. Zelfs de kinderen rijden passief mee. Elektrisch fietsen is het nieuwe roken.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

https://youtu.be/vvyV0AVP2hU?si=E59FKJWhyy4nKmGt

Vera Jongejan – En dat we denken te weten wie we zijn…

En dat we denken
te weten wie we zijn
tot we wakker worden
in de huid van iets anders
een zoemend geluid
en iets klappert aan ons
gaat op en neer in de wind
hulpeloos hangen we
spartelend

dan werken we maar mee
ook nu willen we overleven

Vera Jongejan