je kijkt me vragend aan ik kijk weg wil niet weten hou maar bij je denk ik stop jij maar met vragen kom zelf maar met een antwoord deze keer stop het in een doosje strik erom en later als ik zin heb maar eerder zeker niet zal ik het openmaken zien of het mij bevalt en tot zolang…
Terloops stilstaan bij een groen oog watching you iets klopt er niet gladgestreken platgetreden vormloos en toch voorstellingsvermogen te beneden serendipity verbeeld in grijze hersencellen kleurloos zwart maar toch … diep een dogdogma hauntend baskerville doorlopen dus literatuur op de hielen boek gesloten
de dichters met moedige inzendingen deze week. maak maar eens wat van zo een rechterlijke dwaling – Vera van der Horst geeft naast haar gedicht een juridische analyse van de zaak en het zaakje. de boel stinkt van ver boven groningen tot diep in de vergane mijnstreek van zuid limburg – en als we het toch over limburg hebben – maarten is ons ontvallen: natuurlijk heeft iedereen maarten gekend. ik heb hem een keer live gezien in de kleinste kroeg van amsterdam aan de overtoom. 6 bezoekers. het hoogste woord had ie – tot ie wegging. en het mag gezegd het hoogste woord was een vermakelijk woord. ook in die kleinste kroeg de grootste verhalen. wat zal die man het moeilijk gehad hebben gehad als ie alleen was. maarten was dat amsterdamse, dat je hebt vanaf je geboorte, dat bijgeslepen werd in en op de straten van je jeugd, dat zich dan in je blik vestigt en om je mond als je iets hoort wat je niet bevalt – het ietwat verbeten mondChagrijn dat met een kinderlijk blijde oogopslag aan de rest van de wereld wordt gepresenteerd. dat specifieke amsterdamse dat – hoe ze ook hun best doen – als ze – laten we zeggen in limburg geboren zijn – nooit kunnen evenaren of ze nou in de grachtengordel wonen of elders in amsterdam. hoe dan ook lees de prachtige gedichten en de commentaren onder de gedichten. dank aan de dichters die inzonden – een makkelijk thema is anders. het is altijd feest hier op een zondagochtend op de pom. het goud reserveren we deze week voor André Heijnekamp – voor zijn ontwapenende teksten. van harte!
Hoi Pom, Ja, daar ben ik weer. Wat zal ik tegen je zeggen? Wanneer er een stilte valt, begin ik soms over iemands schoenen. Leuke schoenen heb je, zeg ik dan en daarna praten we over schoenen. Maar aangezien ik je niet zie, gaat dat niet. Dat doet er bij deze verder ook niet toe, want hier ging het om de anekdote. Dat ook weer geen anekdote is, want ik doe dat helemaal niet. Ik begin helemaal niet over schoenen te praten. Maar dat doet er allemaal niet toe. Ik schrijf je, dat dat het is. Goed weekend!
André
De grote ontpopping
Er vliegt een vlinder door een buik een hand zoekt naar een lente een oog ziet een cocon.
De grote ontpopping de metamorfose is geschied.
Dit is het imago dartelend in zijn laatste fase.
André Heijnekamp
naast het prachtige intro dan ook nog die gouden regel – die van dichter Heijnekamp een groot dichter maakt: ‘een hand zoekt naar een lente..’ – zo is het wezen van het lijdend voorwerp in deze rechterlijke soap poëtisch en onnavolgbaar samengevat.
Max Lerou – ruggemergtering ok ik hou het niet voor onmogelijk
Rik van Boeckel – in de ogen van vrouwen stranden
Frans Terken – Zo straf als het hof oordeelt
Rob Mientjes – en ja … van marmer
Luk Paard – langs de straat
André Heijnekamp – een hand zoekt naar een lente
Cartouche – het lid op de neus
Vera van der Horst – met een analyse en een gedicht in het licht van de nostalgie
Anke Labrie – rijden lukte prima met één hand
Bart Top – de vlam in de pijp
wie wint de enige echte virtuele – de hoe zou het zijn- weekend trofee op pomgedichten.nl?
deze week maar eens een vlammend protest van deze jurist tegen een letterlijk smerige rechterlijke uitspraak van het hof te zwolle – een man met een erectiestoornis strafrechtelijk veroordelen wegens vermeend masturberen. wie wint de enige echte – de hoe zou het zijn trofee? zaten die oorlogvreters in de usa of china of rusland maar vaker met buikpijn in hun kogelvrije auto’s of in de auto van de ex burgemeester van groningen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
een wereld zonder bommen en granaten? hoe zou het zijn als alle mannen zich zouden aftrekken in hun auto’s
de ruitenwissers aan de buitenkant de ramen beslagen
of op de straten zo werd gecopuleerd dat de stenen het begaven
hoe zou het zijn als alle vrouwen na na na-tionaal klaarkwamen
op 5 mei bij de fallus op de dam
pom wolff Oud-burgemeester Groningen ook in hoger beroep veroordeeld voor masturberen in auto
topsport
dat zelfbevlekking het risico van doofheid met zich mee zou brengen is niets dan domineske bangmakerij
ruggemergtering ok ik hou het niet voor onmogelijk
maar zelden zult u bij de ware onaneur een spier aantreffen
zo getraind als die van de oren
ml
onze bioloog lerou legt uit hoe ze in de poëzie de zaak inschatten haha. en de dichter lerou maakt gehakt van de waarnemingen van biologen. en als max lerou zich uitspreekt op deze manier dan is het niet verwonderlijk dat ado den haag met 2-1 van de landskampioen wint – zo geschrokken zijn ze die eindhovenaren door deze ruggenmergtering-analyse.
Liefde voor het eigen lichaam
Liefde voor het eigen lichaam creëert het bestaan van alle mannen uit elke stad en vele landen waar zij in de ogen van vrouwen stranden
in de auto zijn zij vaak alleen zoals de droevige eenzame man die wil stoppen om datgene te doen dat de stoornis zou kunnen verhelpen
de buikpijn is evenmin zo fijn het is onduidelijk hoe het ontstaan kan zijn en wie dit door het auto raam heeft gezien denkt het te weten en te kunnen vertellen.
Rik van Boeckel 16 oktober 2026
de zachtaardigheid van Rik hier in geuren en kleuren waarneembaar. de komende week storten wij van hier ons op zijn BALLADE VAN HERINNERINGEN – een recensie van – riks nieuwe bundel met daarin als laatste hoofdstuk ‘reis uit de comfortzone’ – dit gedicht had zeker bij die titel gepast.
Straf
Zo straf als het hof oordeelt over vermeende activiteiten nog nooit een man of vrouw met blaasproblemen gezien zeker
straffeloos zulke patiënten naar de verdommenis sturen geen haar op het lege hoofd met een spoortje empathie
en de bef vol van vermeend recht maar de ogen troebel en kwaadaardig van oprispingen uit eigen onderbuik
ja het leven gaat door ook als je niet gezien wordt naar wie je bent en wat je mankeert
het gezeik daarover tot in het oneindige het maakt mij de pis wel lauw
met oprechte woede en uit oprechte woede het gedicht geschreven – ik herken de woede die mij ook bracht tot het thema deze week – de slechtste soort juristerij hier op de site in woord gefileerd – volledig blind gestaar op bewijs en steunbewijs – de hoge raad zal er naar verwachting wel raad mee weten – maar ja – rechterlijke dwalingen moeten er ook zijn. een jurist weet ook dat alles beter is dan het recht van de sterkste – dan regeert de knuppel.
Kom schaak me
Kom schaak me of nee … blijf liever van me af ik ben niet om mee te spelen
kijk en verlustig jezelf aan dit blote lijf vierkant goddelijk
koude kermis en ja … van marmer inborst opgeheven
doe verder niemand kwaad met steamy windows bij strakke zaadlozing
Rob Mientjes
een tekst bij het beschadigde beeldje dat lijkt te groeien uit de plantenbak wellicht. hoe rob mientjes altijd weer beeld en woord weet te verenigen. zie ook de maandagen op deze site hoe hij zijn fotografie kunst met poëzie etaleert.
(de rockdichter): zo de zondag weeral en dat is goed want dan kom’k wel es graag ter pom…voor die wedstrijd die geen…maar altijd toch die zondag wel….fijn!!!…en hoe zou’et dan…over’et thema leest u ter poms site en zo schrijf ik dat …
” zij mag nie zien “
ie volgt’r huid mooi gekruld in harmonie vloeiend in de porieë
er dringe zachte zinne op vingertoppe en ze schrijve ’n sprookje asof’et echt
doordronge draait tijd ver af en zo buige de drome krom legt ie hijgend adem weg
op vreemde huid langs de straat dichter tot zij die kijkt maar nooit mag zien dat ie verbeeldt alles tastbaar in’n hoofd
Luk Paard maakt van het thema deze week een waarlijk kriptisch poëtisch schouwspel waarin de poëzie alle uithoeken van droom en een werkelijk heden verkent – best goed gelukt hoor.
Pijnlijk
soms heb je het even allemaal gehad stapt in je rooie -auto -en trekt eropuit om de spanning kwijt te raken in je hoofd en in je lijf- heb je last van stoornissen erectiel gezien dan richt je je blik op oneindig, op het uitvogelen van een stukje poëzie, een aanzet tot
je strijkt over je hart, maakt contact met je onderbuik om weer bij zinnen te komen met opgeheven hoofd door te kunnen gaan om -opgelucht- thuis dan gevraagd te worden waar je hebt uitgehangen – krijg je in alle onschuld, van je vrouwe justitia -het lid op de neus
gaat ze tot het gaatje, doet maar raak je wordt er gewoonweg uitgepikt om eigen frustratie op af te reageren hoe anders zou het kunnen – moeten? zijn – minder zelf en meer naast in deze tijden van helse pijnen
17-10-2026 / Cartouche
een bijna medisch dichterlijk betoog van Cartouche – ook vol terechte woede over zoveel rechterlijk onbenul en zoals frans terken memoreerde gebrek aan empathie. aan inlevingsvermogen van dichter Cartouche bij de staat van zijn van de ex burgemeester geen gebrek. troostgevend.
Hello Pfff. Nounou wat een thema. Maar jij denkt dus dat de man twee keer is aangehouden door vreemd gedrag, wat hij 2x uitlegde als buikpijn? Ik heb daar wel mijn twijfels bij, waarom ben je dan niet wat voorzichtiger als dat “wrijven” al een keer tot bijna arrestatie geleid heeft. Waarom heb je dan ook nog je binnenlicht aan en blijf je best lang langs die vrachtwagen rijden. Dat argument van erectieproblematiek is ook niet sluitend, want met heel slap lulleke, kan men toch nog erotische gevoelens hebben.
Maar ik ben het ook geheel niet eens met zijn veroordeling. Onmogelijk met maar 1 getuige, die in een kort ogenblik meent alles heel scherp gezien te hebben. Dat ze maanden later ineens een geluidsopname krijgen van die chauffeur en die dan als steunbewijs kenmerken, slaat al heemaal nergens op. Was eerder in voordeel van verdachte dan van die chauffeur. Nee die driehoek heeft een heel vreemd spelletje gespeeld. De rechter had daarr ejgenlijk meer aandacht aan moeten besteden.
Heimwee
Hoe zou het zijn als een man, ooit bij intimi bekend om zijn stevig stotend zwaard, nu slechts met die herinnering op een parkeerplaats staat
Op die schemerzone van de mannenliefde, zakte toen de broek nog voor de storm, niet voor buikpijn door de ouderdom.
Dan maanden later, hij in zijn auto rijdt, met daarin weer het licht van de nostalgie. Zelfs als halverwege de erectie staakt, blijft de honger naar de blik van een ander bestaan.
Maar hoe bestaat het, dat een passerende chauffeur, hoog boven hem zittend, met een snelle blik rechtspreken kan
Hij, de enige man die in het voorbijgaan de laatste resten van een gevallen ridder zag.
Vera van der Horst
mooie poëtische passages naast de briljante analyse van ons Vera – de herinnering uit strofe 1, het licht van nostalgie in strofe 3 en de laatste resten van een gevallen ridder in de laatste strofe – zelfs in een samenvatting drijft haar poëzie naar boven:
mooie poëtische passages naast de briljante analyse van ons Vera de herinnering uit strofe 1 het licht van nostalgie in strofe 3 en de laatste resten van een gevallen ridder in de laatste strofe
andere tijden, andere zeden
ze had keurige vriendinnen maar gelukkig ook wat wilde meiden
daar zaten de verhalen
wat een lol die konden hebben op een mooie zomerdag rijdend in hun lelijk eendje met het dak geopend naast een vrachtwagenchauffeur hoog in zijn cabine
beiden hadden veel plezier en rijden lukte prima met één hand
anke labrie (2026)
een zomers tafereel – geef mij zo een file – anke maakt het file rijden tot een waar zomers genoegen – in tijden van herfst een heerlijke poëtische uitkomst.
VERSTAND VAN MOOIE VROUWEN
Je mocht veel over hem zeggen Maar niet dat hij geen verstand had van mooie vrouwen. Als je altijd op de weg zit – en dat zat hij dan kwam er heel wat voorbij Geile wijven, hij toeterde altijd Minirokjes, strakke truitjes Dan had hij de vlam in de pijp.
En als er niks langs kwam had hij zijn cabine nog. Overal kleefden pin-ups Z’n bijrijders smulden er van – wat een collectie Zoiets zagen ze nog nooit. Hadden ze weer een bobbel in de vieze onderbroek.
Hè, krijg nou wat! Wat ziet het rechteroog? Een bolle blote buik in die vette BMW. Pederasten, parasieten wat walgde hij daarvan. Mooi dat z’n nummerbord Op die boardcamera staat. Kon hij lekker zorgen dat dat vaartje nog een staartje krijgen kon. Al kreeg hij ze veel liever voor z’n wielen….
Bart Top
het gedicht geschreven vanuit het perspectief van de verklikker – inderdaad je vraagt je af wie was nou echt de vieze man in dit verhaal – de burgemeester met zijn buikproblematiek of de vieze man in de vrachtauto? – de – bijna wil ik zeggen – nsb-er – die filmopnamen maakt in het geniep? mooi getroffen hier door de dichter Bart Top.
rik van boeckel schreef in het Leidsch dagblad dat de zondagochtendwedstrijd op de pom hem vaak inspireerde tot het schrijven van poëzie – vandaag ontving ik zijn nieuwe bundel met die prachttitel “Ballade van herinneringen” – inspireerde mij tot het volgende gedicht:
moment
er komt een moment dat je het hoort het haardvuur aan overleef je nog
een meisje zegt een afspraak af roeka zingt spotify en je denkt
je denkt roeka zingt spotify is dat ook al poëzie
wat is er van je geworden het moment van het is voorbij is het moment dat je hoort het is voorbij
Pas als we begrijpen dat de kracht van de Natuur door ons en door iedereen gaat, als we begrijpen dat dit een en hetzelfde is bereiken we een vorm van intuïtief weten die dieper reikt dan rationeel begrip van de natuurwetten dan vereenzelvigen wij ons met de wereld zoals die is, in het hier en nu: het troostende besef dat ontstaat in het bewustzijn van de eenheid van de ziel met de hele natuur.
Elk bewust individu kan namelijk in uitzonderlijke momenten van intuïtieve kennis zichzelf leren zien als opgenomen in het onontkoombare systeem van de Natuur.
Dit intuïtieve inzicht gaat gepaard met een gelijktijdig en bijzonder krachtig besef van de eigen onvermijdelijkheid.
Dit werkt bevrijdend en vandaar dat juist dit inzicht een geestelijk moment van verlossing oplevert – moment van gelukzaligheid.
————— Dit is geen gedicht, maar een tekst van Benedictus de Spinoza (1632-1677). Mijn enige ingreep is dat ik de tekst – niet geheel willekeurig – van afbrekingen voorzien heb, om er wat lucht in te blazen en de toegankelijkheid te vergroten. Ik heb deze tekst tot mijn credo gemaakt, omdat ik zo in de wereld, ons en mijzelf kan geloven. Hoop dat het delen ervan jou ook sterkt. Let op dat Benedictus een realist is: dit inzicht, dit gevoel kunnen we niet altijd hebben, we moeten genoegen nemen met momenten van intuïtief inzicht, momenten van gelukzaligheid – maar we hoeven natuurlijk nooit te twijfelen aan onze eigen onvermijdelijkheid, dat is de bottom line: ik en jij bestaan met evenveel recht als een bergtop, een rivier, een amoebe of een olifant.
Goedemorgen Pom Ik ben door het Leidsch Dagblad geïnterviewd over mijn poëziebundel Ballade van herinneringen. Ik heb tijdens het interview jouw dichtwedstrijden vermeld. En dat er elke week een ander thema is. Dat kun je op een van de foto’s goed lezen! Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Liefde als geruststelling
Een vrouw knielt met bewondering voor de wereld om haar heen zij verlangt naar liefde als geruststelling tijdens haar leven op de been
zij beweert tegen iedereen een mooi ding en dat is beslist niet zo gemeen want zij weet te voorspellen als zonderling dat een man haar zal omhelzen en wel meteen
met haar armen zwaait zij graag haar ogen kijken vol verlangen mee ze ziet de man komen vanuit zijn huis
hij wandelt even rustig en traag nodigt haar uit voor een kopje thee en omhelst haar bij hem thuis.
Een mooie, zonnige zondagochtend. Alle tijd. Het hele gezin nog op bed en de hond al uitgelaten. Dat is zo’n moment, dat ik aangrijp om eens een lekker lange wandeling te maken. Dan trek ik mijn bergschoenen en camo broek aan en dan ga ik lopen. Ik zie er dan uit als een regelrechte landloper. Lekker doorstappen, alle tijd voor alle gedachten en ook het voorrecht ze allemaal te laten verwaaien. Een beetje rondkijken, luisteren naar de vogeltjes. Het zal de leeftijd wel zijn. Een mooie route vanuit mijn huis loopt via de Rotte, door Terbregge, over de grote geluidswal van de snelweg. Deze geluidswal is ongeveer twintig meter hoog en biedt mooi uitzicht. Als je hem afloopt kun je onder de snelweg doorsteken naar het Kralingse Bos. Je komt dan binnen langs de Bosdreef en als je vijf minuutjes loopt sta je bij uitspanning de Eekhoorn, waar je lekker een bakje koffie kan drinken. Daar vandaan sta je zo aan de plas en heb je prachtig uitzicht op de skyline van Rotterdam.
Het was ook een mooie ochtend om te joggen. Dat was me opgevallen aan de grote hoeveelheid mensen, die dat aan het doen waren. Aan grote groepen mensen erger ik mij in het algemeen. In mijn richting zag ik een vader en een zoon joggen. De vader had mijn leeftijd en de zoon die van de mijne. Het was een graad of achttien. Terwijl ze in mijn richting huppelden, zag ik de jongen zijn shirt uittrekken. Hij had een typisch jongenslichaam, dat ik van mijn eigen zoon herkende. Slank, gespierd en sixpack.
Nu heb ik toevallig een vreselijke hekel aan dit soort hedonisme, waarschijnlijk, omdat ik zelf zo zou willen zijn. Maar dat doet daar verder niets aan af. Ik besloot de zondag wat jeu te geven en terwijl het tweetal langs me hobbelde, ontliet ik mij het woord ‘uitslover’ ontvallen. Daarop draaide de jongen op zijn as en riep me van twee meter afstand toe, ‘Wat ik daar zei?’. Ik herhaalde dat ik hem een uitslover vond, want zo warm was het niet en zo hard liepen ze ook niet. Zijn vader stond hijgend naast hem.
‘Vader, die pauper noemt me een uitslover.’ Ik moest lachen. Dat deed het. Hij stormde op me af en probeerde me een muilpeer te geven. Ik deed een stapje opzij en haakte hem pootje, waardoor hij op het gras naast het pad viel. Zijn vader deed twijfelend een stap in mijn richting. De zoon zag ik kijken naar mijn broek en hij merkte de clip van mijn zakmes op en riep naar zijn vader: ‘Kijk uit paps, hij heeft een mes!’ Toen moest ik weer heel hard lachen en zei: ‘Zie hem daar liggen, zonder shirt.’ Ik keek de vader met een glimlach aan. ‘Dat ziet er toch niet uit.’ Toen moest de vader ook lachen. ‘Ja jongen, trek gewoon je T-shirt aan zoals het hoort’. We wisselden nog een blik van verstandhouding. Het zal de leeftijd wel zijn.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Ze beschermde enkelingen en zijdelings de staat Er zijn zo hier en daar en in het verleden munten van haar gezicht geslagen
van opzij een volle maan hoe het zou zijn als zij te licht bevonden tot verval zou komen en dat arenden ons dwingen ons weer dwingen zielen voor dood te laten gaan
Ploos 09-04-16 Denkend aan Jules Schelvis. God hebbe zijn ziel.
Het beste restaurant heeft maar één tafel met vier stoelen één voor wie schoonmaakt de andere voor de kelner en de kok, de vierde voor de eigenaar en hij
hij kon het weten:
‘ al die vloeren, die keukens de lucht alleen al redderen doorgaan en af zien bodemloze kelen, grote monden van tien tot tien al dat eten, eten drinken en een taal die we niet verstonden
zonder papieren toen het niet mocht toen het moest er geen weg meer terug was het niet meer ophield het niet meer kon jarenlang decennia etcetera tot slot opgebrand als eigenaar invalide en kapot.
