pomgedichten.nl

Peter Berger wint de enige echte virtuele – de afgelopen weg – trofee op pomgedichten.nl – Jorge Bolle zilver

uw webmaster staat voor de zware taak de eremetalen te benoemen en dat dan ook nog in een olympische maand – dank natuurlijk aan alle inzenders – het was toch weer een troostrijk genot om alle woorden van pijn bij de dichters te genieten – we staan er als lezers tenminste niet alleen voor. soms is het zo een week dat op alle gedichten wel iets is aan te merken. let wel het is slechts de particuliere mening van een lezer. het was deze week iets te voorspelbaar ook. op een gedicht na. het gedicht van PETER BERGER waarin liefde en bloed met elkaar werden verbonden en de pijn met de belofte van ooit die nooit zal worden waargemaakt – Peter – voorheen vaste columnist op pomgedichten – pakt zeer onverwacht het olympisch goud deze week – wij feliciteren onze bloedeigen Lollobrigida – van harte. doe ik toch even zilver bij voor Jorge Bolle – onder de gedichten eest u waarom. van harte!

de wereld was nog leeg
alsof er stilte heerst
maar jij dronk mijn bloed
en ik dronk er het jouwe
dat is alles.

´ooit´ – werd er gezegd
om het recht te praten
maar wij dronken elkaar, en
hebben het daarbij gelaten.

Peter Berger

‘en ik dronk er het jouwe..’ dat woordje ‘er’ kan wel weg – en ik dronk het jouwe – is mooier. de liefde wordt met bloed gelardeerd – de pijn met één woordje afgemaakt: ooit. ja zo kan het gaan. ben nog wel even benieuwd naar welke partner het woordje ooit sprak. of zei de een het en de ander knikte en sprak het na. in de liefde is ooit nooit.

**weg**

nu deze kamer
zo alleen is
de muur een muur
de deur geen deur
staar ik
uit het dubbelglas

geen dag
geen nacht
seizoenen uitgebleven
de lente
te laat voor deze afspraak
in het donker

nu deze kamer niet meer
van ons is
is er niets

Jorge Bolle

**ja een gedicht met pijn – de weg is weg geworden. niets rest. mooi kort gehouden – ook de overdrijving – eenvoudige beelden in de eerste twee strofen. gedicht komt bij mij wel binnen.**

Jorge Bolle – nu deze kamer niet meer van ons is
Rob Mientjes -richting grasduinen
Frans Terken – en jij die verder trok
Magda Haan – eindeloos bemind
Rik van Boeckel -samen en alleen
Luk Paard – met koude gekleed
Elbert Gonggrijp-stilzwijgend los
Vera van der Horst -Het heeft mij losgelaten
Peter Berger – ´ooit´ – werd er gezegd
Cartouche – alleen die ene
Vera Jongejan – doodlopend
Anke Labrie-een andere richting

wie wint de enige echte virtuele – de afgelopen weg – trofee op pomgedichten.nl – ach ja we hebben het allemaal wel een keer meegemaakt – moeten meemaken – dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is – duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi – soms is poëzie van pijn gemaakt. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

liefste

laten we het zo
maar houden
ik mijn leven
jij het jouwe
en samen vergeten
hoe mooi ’t was

pw

De afgelopen weg, die begaanbaar te houden, soms tegen beter weten in. Mijn weekendbijdrage:
Warme groet,
Frans

**Ondergesneeuwd**

Dat je mij onderweg moest verliezen
de dikke laag sneeuw die traag maakt
waarin ik meer en meer achterbleef
om zo het onderspit te delven
als een doodgevroren vogel
daar te blijven liggen

en jij die verder trok
nog amper naar me omkeek
niet meer vasthield aan samen
aan wat we met elkaar gedeeld hadden
de voorzichtige toenadering de opwinding
van de eerste dagen de jaren van lief en liefst

om dat met pijn in het hart te kwijt te raken
jij voortvarend op een voor mij afgesloten weg

© FT 07.02.2026

een tragische beschrijving van een einde – pijnlijk hoe de liefdeswekker steeds trager tikt – hoe de winnaar olympisch goud bij elkaar skiet in een duizelingwekkende afdaling en de achterblijver in de sneeuw verzandt.

**ex-liefde**

onze liefde was fragiel
als wuivende klaprozen in
de warme oostenwind

we dachten het zeker te weten
van rivieren die stromen naar de zee
hete nachten en eindeloos bemind

we geloven nu niet meer in sprookjes
in intense liefde, de kracht van hoop
onze liefde bracht alleen maar pijn

we dachten het zeker te weten
maar het kost teveel ontkenning
om onszelf te zijn

Magda Haan

een ander facet van een aflopende liefde belicht – dat je teveel van jezelf moet opgeven om in stand te houden wat niet meer in stand te houden is – dichter beschrijft een pijnlijk proces wel in contrasterende lieve woorden. de laatste strofe met een voor de liefde dodelijke conclusie.

**Scheiding der zinnen**

Ik loop samen
met jou overweg
heus en in gedachten
botsend hobbelend
via hersenpan richting
grasduinen
heet bloedheet
we komen er niet uit

Ik loop samen
met jou overweg
wikkend en wegend
zoekend
naar sleutel en slotsom
raamwerk voor open deur
scheiding der zinnen
midden in de nacht

Rob Mientjes

**ja hoe samen aan het einde van de weg niet echt meer samen is of kan zijn. 2 strofen 2 situaties 1 slotsom. one night stand.**

**De weg door de natuur**

Over de weg gaan wij samen en alleen
op de rechter en de linkerbeen

bij de driehoek ga jij alleen verder
door het park van weelderige bladeren

ik luister naar de stilte van het groene licht
wacht na duizend stappen bij het grasveld

de wind waait nu langs mijn oren
jouw stem duizelt door mijn hoofd

de bladeren vallen langzaam naar beneden
de nabije bomen laten mij van jou dromen

in de verte zie ik jouw voetstappen gaan
ze komen langzaamaan dichterbij

ik zwaai naar jouw ogen
stap vooruit hoor jouw stem roepen

hallo dichter geniet alleen van de natuur
jij gaat onbestemd aan mij voorbij

ik wandel na het grasveld een zijpad in
geniet zo puur van de bosrijke natuur

besef dat jij dat zeker doet bij alle bomen
de adem der natuur laat bladeren zo vallen.

Rik van Boeckel
6 februari 2026

dichter in het bos en de bladeren vallen. of het gevraagde thema gehaald wordt ik weet het niet: ‘dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is – duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi’

(de rockdichter): zondag…..dan weet je’t wel dààr ter pom wolffs gedichtensite….pom’n favoriet van mij die’n wedstrijd die geen…ah jullie kenne’t wel en vandaag dus schrijf’k zo voor die dag…omdat wat mooi is ook nog lelijk kan…en alles d’r tussenin ook….kortom:

**“ jij ging “**

‘k zou nog vele fluisterwoordjes
as’n zachtgroen lenteblad met roosjes
teder op je huid van “hoe lief ik jou…”
en zo aan mij

doch jij vertrappelde de roosjes
smoorde de woorde
liet me sprakeloos
en ging

zo blijft vandaag enkel nog
ik alleen met koude gekleed
geen lente meer
geen lief jij mij

nu is’et de schreeuw
die ik verzwijg
en losruk uit me hart

© luk paard

en’n passende hap PAARD-art natuurlijk…
” the SCREAM/de schreeuw ” by luk paard

**de schreeuw en degene die verlaten is ‘met koude gekleed’ – ja dat doet de pijn – de herinnering aan de zwoele zoete zachte verhitte dagen van de liefde als tegenstelling in de eerste strofen.**

KLEINSCHALIG DRAMA

Het had nog eens een lange weg te gaan, het was
weer eens zo’n lang geleden. Het regende, de zon
scheen, alles wat mogelijk was gebeurde. Jij nam
afscheid, iedere keer weer. Het regende, er was
geen schuilen aan, de zon deed haar

uiterste best te zullen blijven. Hier ben je, hier
ben ik, beminnen betekent elkaar lief te leren
hebben, vergissen is menselijk, er zit pijn in
wat wij voelen – staat het huilen soms

nader dan het lachen, blijkt het daarmee
werkelijk eens gezegd – in een verwoede
poging dichterbij elkaar te komen, ons
stilzwijgend los te moeten laten – nog
voor het zover is –

Elbert Gonggrijp

KLEINSCHALIG DRAMA

alles wat mogelijk was gebeurde.
Het regende, de zon deed haar
uiterste best te zullen blijven.
Hier ben je, hier
ben ik, vergissen is menselijk.
een verwoede
poging dichterbij te komen
ons stilzwijgend los laten – nog
voor het zover is –

Elbert Gonggrijp

ik maak het drama toch nog even kleinschaliger – er staan net teveel woorden in dit gedicht die best weg kunnen. het moet wel aangrijpend zijn dat drama elbert en het moet niet verdrinken in een woordenvloed die alles wegveegt – ook het drama wegveegt.

**Spoorloos**

Het heeft mij
losgelaten
toen ik
eventjes niet keek

Nu wapperen
mijn dagen
aan een waslijn
tussen toen
en straks

ik heb een herinnering
die niet meer weet
van wie het is

iets wat het achterliet
ligt naast me
als adem
zonder lichaam

Vera van der Horst

mooie laatste strofe – het onbepaalde HET doet het wel goed in barre tijden. die wapperende dagen hoeven voor mij niet echt. dat wappert me net teveel – al dat gewapper ook nog – dat kunnen we er net niet bij hebben. en zie daar ook SAGE doet HET!

**De afgelegde weg**

zovele heb ik er gekend, elke maat en soort gewicht
van catwalkwicht tot bloedeloos gezicht met af
en toe een spot van hot, het wende

nooit, waren ze mij even lief, alleen die ene, jij
jij bleef aan mijn zijde, een lange betoverende reis
waarin we amper op adem kwamen, namen we elkaar
ongeremd zoals we waren – draagvleugelboot en dubbelspoor

tot ten langen leste een fikse stroomstoring
ons ontspoorde, jij voorbijvloog aan mijn allereigenst
IJ-perron – naïef zoals ik heel de weg één bril slechts

wilde dragen, zoveel jaren later nu vind ik mij terug
in het woord en de *Cohe-*rente-*nstem* van ‘I am just
a station on your way, I know i’m not your lover’
voor altijd – heb ik geleerd hoe zeer

hoeveel krachtvoer moet een man verstouwen
voor hij op vleugelvrouwen kan vertrouwen
vertrokken zijn zal van de pijn en lacht

(jou voor goed, jij mij voor beter
in de wacht, mijn deken van je af)

vrouwen die sporen werken als dommekracht
doch gedichte eten bloemen uit de nacht
al waarvoor ik nog zwichten zal
is om te raken, te raken aan

mijn ware Muze

07-02-2026 / Cartouche

ja Cartouche in optima forma – hij weet van mij dat al die weelderigheden mij veel te ver gaan – zeker bij een pijnlijk thema als vandaag gevraagd – ik hoor romantische liedjes hier, wat die cohen ook allemaal zingt, bloemetjes tuinen, krachthonken, treinstellen, catwalks – het is me allemaal net teveel – dichter is even het spoor van het thema kwijt – maar dat wil hij ook – de rechter zal concluderen – meneer de dichter ‘opzet’ is bewezen. u gaat het gevang in zonder AF te passeren.

Doodlopende weg

stond aangegeven

toch maar gegaan

vraag me wel af

of het al aan me is te zien

Vera Jongejan

**een persoonlijke weging – als dichter het zichzelf afvraagt dan kan de lezer het zeker nog niet zien. wat gaan we zien dat is wat de lezer wil weten. gedicht is nog niet af.**

**ldvd**

kleine lijntjes in de tijd
alvast oefenen voor later
toen het hart nog buigzaam was
vriendjes kwamen vriendjes gingen

later kwam de klap toch aan
ondanks de vele oefeningen
toen jij een andere richting koos
liefdesverdriet ineens voluit geschreven

anke labrie

**van klein naar groot – ja zo gaat het leven.**

Xander Jongejan – het was heel erg erg…

Mijn eerste metafoor
*voor Wieke*

ik ging verhuizen
ze zei oh
en kocht een meter veterdrop

in een roze brief
schreef ze me in krullen

het voelde alsof ik
geen benen meer had
toen je dat zei

geen benen!

het was heel erg erg
om zonder mij te zijn

Xander Jongejan
Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

MartinB bedroefd – bij de dood van John Virgo -Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht.

**John Virgo is dood. Where’s the cue ball going?**

Ik las het op mijn telefoon en dacht eerst: nee.
Niet John Virgo. Niet die stem die mijn tienerjaren van commentaar voorzag terwijl ik op mijn bed zat met as op mijn broek, een asbak die te vol was om nog een verhaal te geloven, en de ene joint na de andere draaide alsof tijd iets was dat je kon vertragen.

Maar het was waar. En dat raakte harder dan verwacht. John Virgo was geen commentator. Hij zat in mijn kamer. Niet opdringerig. Gewoon aanwezig. Hij fluisterde, riep, lachte je uit zonder gemeen te zijn. Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht.
“Where’s the cue ball going?”

Dat was geen vraag. Dat was existentiële poëzie voor mannen die dachten dat ze hun leven onder controle hadden.

Ik heb meer Engels geleerd van John Virgo dan van school. School gaf me regels. Virgo gaf me timing. Zinnen die nergens heen moesten en precies daarom bleven hangen. Samen met Clive Everton maakte hij stilte draaglijk. Niet die dwingende tv-stilte, maar de soort waarin je durft te ademen. Waarin een gemiste bal geen drama is, maar een feit.

En feiten zijn soms genoeg. Hij had dat talent: spanning breken zonder ze kapot te maken. Een grapje op het scherpst van de snede. Net niet flauw. Net niet te veel. Zoals een perfecte safety in die tijd: niemand klapte, maar iedereen voelde het.

En ja, hij was ook een speler. UK Championship een keer gewonnen. Respect. Maar eerlijk? Ik herinner me geen frames, geen breaks, geen statistieken. Ik herinner me zijn stem terwijl mijn leven nog moest beginnen en ik al deed alsof het voorbij was.

Dat was geen snookerles. Dat was hoe je leert leven zonder dat iemand het hardop zegt. Nu is hij dood. En dat voelt raar intiem. Alsof iemand die nooit aan je tafel zat toch ineens niet meer binnenkomt. Alsof de kamer stiller is dan normaal en niemand zegt dat dat oké is.

Misschien zit hij nu ergens boven, naast Clive Everton, te mopperen over een safety die te dik wordt gespeeld. Misschien vraagt hij daar opnieuw: where’s the cue ball going? En misschien is het antwoord eindelijk: nergens meer naartoe.

Rust zacht, John. Je was geen stem op tv.
Je was achtergrondgeluid bij het worden van wie ik ben.

MartinB

martinB en het hockeymeisje

**dag hockymeisje**

heeft je vader
een BMW
of een Mercedes

geeft je moeder
thuis de bloemen
water
drinkt ze wijn in

de avond waarom sta je
nu hier
zijn je vrienden
op TikTok
allemaal
voor Trump

het kan mij
weinig schelen

de nasa heeft high
definition
foto’s gemaakt van
de maan

en de klokken op
het perron
zijn overal nog
steeds hetzelfde

kom vooral goed aan

Martin B

dat lieflijke toontje op de rand van de afgrond van het leven of het meisjes zijn of jongetjes of anders. het maakt b niet uit – hij voert ze op, hij stelt een vraagje en voorziet de lezer van een wereldbeeld. zo moet dat in de poëzie.

Mirjam Al – als er dan geen toekomst is, is ook het verleden op de vlucht geslagen.

no 56 al weer – Mirjam Al inmiddels hersteld van nare dingen – haar voordracht zondag de 15e van de 2e te bewonderen in de OBA – het olympisch Kwartier – lees hieronder

Peter Posthumus en de voorgekookte vragen

Dat getik, geveeg of die klik in het blauwe schijnsel
van de blackbox
die al weet voordat je weten kan
die flikkert, trilt en triggert
geen ontsnappen aan

tijd en ruimte vallen weg
in een oningevulde leegte
waar wordt bewogen zonder te bewegen

waar wat je wil, vindt of doet
onontkoombaar oplost
in een overvloed aan voorgekookte vragen
antwoorden zonder uitkomst
gedachten zonder grond

Peter Posthumus

Rob Mientjes – ‘Asse mich versteis dan kal ich plat taege dich’.

**Lost in translation of dataverwarring?**

Waar zouden we zijn zonder de taal en zonder vertaling van taal. Gelukkig zijn er nog de dichters en de schrijvers. Dat maar even voorop gesteld.
Velen onder ons zullen vast wel eens wat opgezocht hebben bij Google Translate. Ik hoor jullie al vloeken, samen met ondergetekende. Zeker nadat onlangs het Limburgs is toegevoegd aan het lijstje van talen. Wie dat in zijn hoofd heeft gehaald? Limburgs een taal?

Blijkbaar. Genesteld tussen het prachtige Ligurisch en Lingala bij Google Translate. Het Limburgs verkeerd in goed gezelschap; in de nabijheid van een Gallo-Italiaanse taal die in de Italiaanse regio Ligurië gesproken wordt en een Bantoetaal gesproken in en rond Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo (DRC). Ben benieuwd of ze in Ligurië en Congo ook van de vlaaien zijn. Maar dat ter zijde.

De proef van Google Translate uiteraard maar eens even op de som genomen. De vertaling gezocht van:
‘Asse mich versteis dan kal ich plat taege dich’.
Wat in goed Nederlands betekent:
‘Als je mij verstaat dan spreek ik in het dialect met jou.’
Ben benieuwd waar Google Translate mee komt.
‘Als je me begrijpt, ga ik plat tegen je’.

Ja, ho eens even is het misschien al Carnaval? Dat kan toch niet?
Google Translate biedt dan ook nog de optie om de zin vanuit het Duits te vertalen. Hoe durven ze? En wat krijgen we dan?
‘Als je me tegenhoudt, geef ik je een knuffel’.

Nou, het mag duidelijk zijn. Google Translate is het paadje goed kwijt. Het is allemaal net niet. Lost in translation dus, of liever gezegd, dataverwarring. Onduidelijkheid in dataverwerking. Immers de imput bepaalt de output bij internettools als Google Translate. Armoede zeg ik.
Dataverwerking wordt veel te vaak gezien als een heiligdom. De mens gelooft er heilig in. Niet doen. En al zeker niet bij het Limburgs. Want vraag het de Limburger zelf? Hoeveel Limburgse dialecten bestaan er? Te veel om op te noemen.

Die dataverwerking en algoritmes kunnen ze veel beter gebruiken en inzetten om te voorkomen dat een meteoriet in 2032 de maan gaat verpulveren, met als gevolg dat enorme vloedgolven de aarde doen verdrinken. De wetenschappers zijn al aan het uitzoeken hoe we de meteoriet van het paadje kunnen brengen. Met data en kernbommen waarschijnlijk. Gelooft u het?

*Bron: drie keer raden*

Vera vd Horst, Cartouche en Jorge Bolle winnen de enige echte virtuele – vrij naar S.G. – ‘mensen met diepgang’ trofee op pomgedichten.nl – de knijtijzerbeker naar Rob Mientjes

*foto: jan bulsink*

de meeste gedichten zullen inmiddels wel binnen zijn – het gevraagde thema heeft veel losgemaakt – dank aan S.G. nogmaals – mede namens alle dichters – voor die prachtige woorden: **dichters zijn mensen met diepgang!** het bewijs is vandaag geleverd – er werd in het diepe gesprongen, de diepte van het menselijk verlangen en de lust werd verkend – de diepgang van een kist op Zorgvlied werd geëerd, er werd een vliegtuig ingezet, Dantes hel bezongen, Bergen, Beverwijk, de diepte in de ogen van een geliefde gedicht en een hoofd dook onder de lakens – dank aan alle dichter die instuurden voor zoveel diepte, diepgang en meer.
nu nog even het goud, zilver en brons uit de poëtische mijn delven. ik weet het wel en als u de commentaren leest – u ook wel een beetje – vermoed ik – straks de uitslag in de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is. een mooie zondagochtend – en dat is het. **we zetten drie dichter in het gouden zonlicht vandaag en feliciteren vera van der horst, cartouche en jorge bolle** – de KNIJTIJZER beker gaat naar rob mientjes – van harte – u leest onder de gedichten waarom – dank aan alle dichters die inzonden.

commentaren zijn inmiddels te lezen onder de gedichten –

**Onder ons**

Wij waren niet uit belofte,
maar in wat wij volhielden
wanneer niets ons dwong.

Jij bleef waar ik mezelf ontliep,
ik bleef waar jij jezelf verloor-
alleen een gedeeld uithouden
van wat niet oploste.

En ergens daarin,
werd iets van ons
onverwacht echt.

Vera van der Horst

jajaja – om deze woorden kan natuurlijk niemand heen – het is dat soort poëzie waar je op meedrijft – het is alsof je op een groot meer in een bootje ligt te dromen over wie allemaal in je leven en wie vooral en met name in je leven – en dat je – eigenlijk nooit meer anders wil dan deze woorden – in dat bootje – op het kabbelende water – ja – ‘IETS VAN ONS WERD…’ – tsja – uitgevers het wordt wel tijd dat u uw ogen opent voor deze dichter!

**Grond van bestaan**

in het verre verleden duiken
van het gesproken en ongezegde
van je oorsprong en waarheen
hoe diep kun je gaan

in de oceaan die jij bent
tot de bodem of voetje bij voetje
je laten drijven op gedachten en gevoel
voor meer dan de helft uit water te bestaan

ach, de talloze naamlozen die ons voorgingen
hoe ze streden en ploeterden in de modder
de loopgraven van het leven – zonder
alle lagen te kunnen ontgronden

leer om niet te verdrinken en weet
samen te kunnen liggen, gaan en lopen
vermogen door te dringen tot de diepte
de onderstroom van de dichter in je

die in regen – de grond van bestaan –
de glans van de zon ziet in de ogen
van diens geliefde

31-01-2026 / Cartouche
ojee Cartouche heeft het op zijn heupen weer. komt genadeloos binnen – wat kan deze dichter toch vreselijk goed dichten – was ik een vrouw ik zou smelten – een subtiel en alles overheersend liefdesgedicht mogen we lezen – de nacht voelt warm – de zondagochtend zal ook warm voelen onder de woorden van dichter Cartouche. was ik een man ik zou ook smelten als zij voor mij zou schrijven:

leer om niet te verdrinken en weet
samen te kunnen liggen, gaan en lopen
vermogen door te dringen tot de diepte
de onderstroom van de dichter in je

die in regen – de grond van bestaan –
de glans van de zon ziet in de ogen
van diens geliefde

**van achter**

van achter het raampje
in het vliegtuig
op tien kilometer hoogte
zag ik de diepgang
van een kleine zee,
eindeloze wolken,
besneeuwde bergtoppen
en mensen als speldenknopjes

bij de landing verloor de piloot
alle zicht
met mijn gesloten ogen
liet ik alles los
net voor de landing
dacht ik diep na over
jou en je ontembare ogen

JORGE BOLLE

mooi zo Jorge – zo uit de lucht dit luchtige gedicht – strofe 1 de beschrijving strofe 2 die ontembare ogen van de geliefde – de site pomgedichten hangt het liefst in de lucht met zo een mooie romantische zachte touch – en hier hebben we een hele mooie. ‘ik moet de reis nog maken terug naar waar het begon’ – zingt alex roeka hier in mijn kamertje – zo is ook het denken van Jorge getypeerd.

Diep in de gangen, ultieme diepgang. Hold your horses. Kwaad loert.
Toch een fijn weekend gewenst.
Ook namens Alighieri.
Groet, Rob

**Diepganges**

Stikdonker ondergronds
door en van ratten besnuffeld
stroomt de Diepganges
bewierookt zwart
demonen in een bootje
halen neus en mensen op
nodigen uit
voor een groot bal
in alle ringen
van Dantes hel

vurig met gespleten tong
tonen duivels hun ware aard
lispelen zoete woorden
in oren die niet willen luisteren
diepgang voert langs aambeeld hamer
naar flinke krochten in de neus
slijm in mond stokt de keel
schreeuwen niet gehoord
voor eeuwig doemt het zwart
alle hoop verloren

Rob Mientjes

allemaal de hel in – richting dantes unterwelt – doet me aan de woorden van de legendarische leraar Knijtijzer van het spinozalyceum denken – die ooit mij in een nazi kelder in keulen over de verschrikkingen verhaalde die zijn familie had moeten meemaken. Rob belicht de hel op helse wijze en doet dat zoals het goede dichters betaamt.

Frans Terken – om waar het nodig is diep te gaan
Max Lerou – in de kist is er nog genoeg ruimte
Jorge Bolle – en je ontembare ogen
Rik van Boeckel – Zinvolle woorden uit hart en hoofd
Rob Mientjes – voor eeuwig doemt het zwart
Luk Paard – ja dieper tot we met hart en ziel
Bart Top – in de diepere krochten van freudige grotten…
Magda Haan – in dons dikke liefde
Anke Labrie – mijn bolsjewiek uit Beverwijk
Conny Lahnstein – graven zij een tunnel
Cartouche – in – de loopgraven van het leven
Vera van der Horst – en ergens..
Elbert Gonggrijp – diep er door heen
Vera Jongejan – van de hoge springen helpt

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar S.G. – ‘mensen met diepgang’ trofee op pomgedichten.nl? de zondagochtendwedstrijd deze week – thema diepgang! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

S.G. voorheen lerares aan een amsterdamse middelbare volksschool introduceerde mij ooit bij haar leerlingen – voorafgaand aan een les over poëzie en dergelijkheden – als volgt: en nu opletten – luister naar meneer – meneer is dichter – en dichters zijn mensen met diepgang! de klas was meteen stil. zelden vond ik werd er een mooier eerbetoon aan dichters uitgesproken.

kobe is ook dichter – asjeblieft blijf vannacht nog bij mij – zingt hij – luister en val maar stil –