pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

wie wint de enige echte virtuele – op leven en dood – trofee op pomgedichten.nl? en dan nog dit bericht: DERREL LEEFT OP!

zoals we hem kennen/kenden = natuurlijk en ontregelend – nog steeds en hier ook – de zondagochtendwedstrijd die geen wedstrijd is gewoon begonnen of….. daar kwam derrel binnengestormd – en de hele boel ineens geheel anders op zijn derrels – en terecht!

Jacob de Bruin – Derrel
Rik van Boeckel – met Derrel levend op pad
Frans terken – om niet te worden vergeten
Magda Haan – in kattentaal
Peter Posthumus – en dat je meer had willen zeggen
Rob Mientjes – u mag beginnen
Luk Paard – je zou nog zoveel
Max Lerou – tevreden kijkt hij uit over de akker
Vera van der Horst – maar die wals bij de auto, Derrel,
Cartouche – je bent gewoon verder op weg gegaan
Vera Jongejan – een tijdelijk geheel
Anke Labrie – van zin naar zin

de zondagochtendwedstrijd op de pom: wie wint de enige echte virtuele – op leven en dood – trofee op pomgedichten.nl?
zo vlieg je nog de wereld in zo is het leven uit je gekropen onder het toeziend oog van de buurtkat die geheel onschuldig het tafereel gadeslaat – ja dan moet je maar niet tegen de vers gelapte ruiten vliegen – het leven is een wankel gegeven voor duif, voor poes en voor mensen ook. leven en of de dood – het is ook het terrein van dichters – ook in de zondagochtendwedstrijd op de pom – we gaan het lezen: u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

————–
**ijmuiden**

zat op de plek weer
waar ik ooit ook met mijn vader
snackbar bastiaans, velsen noord
tafeltjes buiten en de zon oplichtend rood

op de fiets toen ijsje ola
nu kroketten en wat brood

straks het kanaal langs
voorbij de sluizen tot de boot
als je eindelijk de weg vindt in ijmuiden
loopt het in ijmuiden dood

pw

EN DAN NOG DIT bericht DERREL LEEFT OP!

PERSBERICHT – Eindhoven, 26
september 2026

**Alle remmen los:**
**Nachtburgemeester Derrel Niemeijer groots herdacht!**
**Woordkunsthappening op 10 en 11 oktober in Café de Gouden Bal en T56**

Op zaterdag 10 en zondag 11 oktober wordt podiumdichter en nachtburgemeester Derrel Niemeijer herdacht met een uitgebreid cultureel programma. Het is dit jaar tien jaar geleden dat de Eindhovenaar op 37-jarige leeftijd overleed. In Café de Gouden Bal is op zaterdag 10 oktober, vanaf 15:00 uur een open podium en op zondag 11 oktober, is er van 14:00 uur tot 16:00 uur een programma met muziek-, theater- en poëzieoptredens in T56. Entree is in beide gevallen gratis.

Ter ere van de tien jaar geleden overleden Nachtburgemeester van Eindhoven, Derrel Niemeijer, organiseert de gelegenheidsformatie ‘Beatfest’ het grootste en gekste open podium voor woordkunst dat je je kunt voorstellen!: “Iedereen kan meedoen. Iedereen komt aan de beurt. Alle remmen los!”
De volgende dag biedt Beatfest een ‘
Herdenkingshappening’ met een uitgebreid cultureel programma in de T56 (het
voormalige Artspace Flipside) in Woensel.
Op het moment van zijn overlijden was Derrel Niemeijer al een cultfiguur en bovendien een graag geziene gast op vele alternatieve evenementen en poëziepodia in Nederland en België. Derrel was een veelschrijver, die sterk beïnvloed werd door zijn vele muzikale helden en (beat)dichters als William S. Burroughs en Jules Deelder.
Jarenlang organiseerde hij maandelijks het poëziepodium PepperPlus, op zondagmiddag in Café de Gouden Bal. Daar kwamen dichters uit het hele taalgebied op af en menigeen zette er zijn eerste stappen op het podium. Ook zijn kunstmanifestaties, onder de naam ‘Beatfest @Movement’ zijn legendarisch.
Ondertussen is de podiumpoëzie onherkenbaar veranderd. De vaart der volkeren heeft een hoop goeds gebracht, maar maakt ook pijnlijk duidelijk hoezeer we Derrel missen. Als mens, als uniek performer en vooral ook aanjager van het alternatieve geluid en de ongebreidelde gekte in de poëzie.
Daarom heeft een klein groepje intimi, onder de werktitel ‘Beatfest’, besloten
om iets te organiseren waar hij zelf graag bij zou zijn geweest. Met vooral heel veel (alternatieve) poëzie, maar ook muziek, film en theater. Om een nieuwe generatie kennis te laten maken met zijn werk en de oudere garde kennis te laten maken met de beat van de nieuwe generatie. Om eenieder te inspireren (verder) buiten de lijntjes te kleuren, kunst en cultuur met hart en ziel te beleven en vooral risico’s te nemen.
Het belooft een bijzonder weekend te worden, waarvoor we graag alle nieuwsgierige Eindhovenaren en buitenlui uitnodigen.

“Eindhoven de gekste!”

**Praktische informatie**

Wat: Open podium
Waar: Café de Gouden Bal, Hoogstraat 112A, 5615 PM, Eindhoven
Wanneer: Zaterdag 10 oktober, van 15:00 uur (inloop 14:00 uur) tot sluitingstijd
Toegang: Gratis

Wat:
Herdenkingshappening
Waar:
T56 ,Tarwelaan 56, 5632 KG, Eindhoven
Wanneer: Zondag 11 oktober, van 14:00 uur (inloop 13:00 uur) tot 16:00 uur
Toegang: Gratis
Meer info:https://derrelfest.
podiumpoezie.nl

**Naam**

**het is niet erg**
**jij kent me niet en ik**
**groots meeslepend ach**
**nee joh doe niet gek joh**

**dit is verdomme anders**
**jij kent je vrienden nog**
**en er is publiek hoor**
**je bent publiek**

**zij wij jullie hun ons**
**je lost op in iets dat niet**
**mijn doodsangst is ik zal**
**jouw letters lezen zal ik**

**deze laffe woorden typen**
**over de hand die nooit**
**een blik die niet**
**en niet dit**

**bedenk dat het niet mooier is**
**de razende stilte van snelstromend water**
**onder spiegelglad zwart wateroppervlak**
**en nu volgt een belangrijk verzinsel**

**rond je geboorte krijg je een naam**
**opdat je leeft en**
**zolang iemand je naam kent**
**sterf je niet**

**mijn grootvaders**
**namen mij bekend**
**ik heb ze nooit gekust**
**ze zijn verrekte dood**

**er leven momenteel**
**meer dan 7 miljard mensennamen**
**en we kunnen woedend proberen**
**niet te vergeten**

**derrel**

*jacob de bruin*

**moordaanslag**

een dode muis
op de houten vlonders
water dat kabbelt
riet dat zwijgend zwaait

net plaatsgevonden zo blijkt
de boosdoener loopt vast
hier nog wel ergens rond

vlakbij
een dikke rode kater
hij kijkt ons uitdagend aan
ja-wat ?
vraagt hij in kattentaal

Magda Haan

Leven of de dood, we zien het elke dag weer gebeuren, zoals ook bij Derrel. Dan hebben we altijd de woorden nog, bij het levende beeld.
Weekendgroet,
Frans

**Open podium**

Hoe er meer en meer gaten vallen
in wie het podium bevolkt
het voetlicht dat even zwakker schijnt
om een nieuwe stilte te belichten

weer een afwezige die blijvend aanwezig is
een stem die verstomd nog nagalmt
je houdt enkel de gedrukte tekst
stevig vast in handen en hoofd

al is de stem uitgedoofd
we hebben beeld om terug te kijken
het geluid dat opgeroepen wordt
resoneert en rust in oog en oor

de gebaren waarmee woorden tot leven
gebracht vanaf die plek met ons gedeeld

en in geen dagen uitgesproken zijn
om niet te worden vergeten

© FT 25.09.2026

Ik heb Derrel Niemeijer natuurlijk gekend en zomer 2015 ontmoet tijdens de tournee van de Poëziebus door Nederland en België. En daarna ook vaker met hem het podium gedeeld zoals bij het door hem georganiseerde Beatfest . Na zijn overlijden heb ik ook een gedicht geschreven voor de poëziebundel ‘Dan zijn er ook dichters die doodgaan’. Luk Paard heeft daar ook aan bijgedragen. Daarin staan meer dan 100 gedichten voor neo-beatnik Derrel Niemeijer.
Ook heb ik andere dichters gekend die zijn overleden zoals de beroemde dichter Simon Vinkenoog (1928-2009) en Johnny The Selfkicker (1944-1991).
Ook heb ik in de jaren tachtig vaak het podium gedeeld met de Haagse dichter Adriaan Bontebal (1952-2012).
Maar nu nog steeds met levende dichters op
pad zoals onlangs op 13 september bij Het Woord in Ruigoord en in Leiden met Leidse dichters bij Ars Literair. Maar nu ik ouder ben geworden nemen de herinneringen natuurlijk toe.
Hier mijn bijdrage aan ‘Op leven en dood’.

**Met levende en dode dichters op pad**

Tijdens de voorbije Poëziebus
met Derrel levend op pad
tot Pepperplus in Eindhoven
en andere podia zoals Purmerend

Derrel wij dichtten onze paden aaneen
Beatfest was jouw dichterskind
ik sloeg de beat op jouw Lou Reed
oude beatnik en neo-beatnik

in het labyrint van leven en dood
eveneens Simon Vinkenoog en Johnny The Selfkicker ontmoet
en collega podiumdichter Adriaan Bontebal
met veel liefde voor podiumpoëzie

met levende en dode dichters op pad
vult de herinneringen telkens aan
zolang het leven door zal gaan
en ouder worden alles heeft samenvat.

Rik van Boeckel
25 september 2026

Soms heb ik beelden
die altijd droevig zijn
en nooit meer overgaan

het is alsof je zegt
dat niets er meer toe doet
dat niets er ooit toe deed

en ook
dat het je speet
en dat je meer
had willen zeggen.

Peter Posthumus

Tja … Derrel … niet echt gekend … maar wel gedebuteerd oraal …met woorden dus … op zijn kleine lage podium in de Hoogstraat. Plat? Nee heus! Met bange ballen in mijn broek … but I did it.

Groet, Rob

**Nachtdwaling**

Mag ik een biertje
gewoon voor de sch(r)ik
deksels … potten en pannen
zweven boven mijn hoofd
een spin springt in mijn nek
valt uit zijn stoffig web
en dan moet ik nog
woorden webben
plakkerig aanstootgevend
oraal te berde brengen
en ook nog bij licht
dat ken toch nie
mag ik nog een biertje
gewoon voor de sch(r)ik
burgemeester treedt binnen
in pak met hoed
te laat as usual
schuift aan tafel
met bedrukt gezicht
ginne skrik
u mag beginnen
ik kijk omhoog
en spin
spuug wat woorden
volgende mag
na applaus
na(ar) palm

Rob Mientjes

Luk Paard
·
(de rockdichter): intusse is de strijd gestrede en heeft derrel’et leve velore….maar hoe ie was en schreef en zo ook de spore liet in deze wereld zo zal ie blijve en zo bestaan
ik schreef dit eerder voor derrel maar nu de herhaling en met errug veel sterkte voor de familie vriende kennisse van derrel…ook ik behoorde bij die groep en deel in de rouw

VOOR DERREL
” zoas je schrijft ben je’et bestaan (altijd) “
luk paard

(voor derrel)
je zou nog zoveel
dat de wereld geen tijd kent
maar ontelbare woorde in je hoofd
en hoe je hen uitgebracht

jij hebt de kennis
van’et spreke in beeld
met woorde die zich glooie
naar’et leve vanuit jou

jouw hoofd is geen kleintje
en droeg de klappe as’n man
je koos altijd wel ergens
’n thuis om zich neer te legge

zo ben jij dit leve
liep je de dage vooruit
zoas je schrijft
ben je’et bestaan

hele happe
om door te slikke
of te brake

whatever
jij kwam de wereld uit

de woorde rondom gegote
ze vormde hoe je bent geworde
nu slaan ze boeke dicht
in’et leve dat zich plooit
naar’n eindeloze plas

daar waar jij in zwemt
de vis in vrijheid
gekend
en van’n einde zoas alles
‘et zichtbare gelaat
de kwetsbare ziel
de mens

goddomme hoe wordt’et misse
met de tijd in stilte
dat jij ons troosteloos zal

maar ook dat schijnt vanuit je ziel
en brengt alle woorde
tot jou één

zo blijf’et bestaan
in wie zich ziet aan jou

© luk paard

de dood begrijpen?
ik begrijp het leven nog niet eens…

ha Pom, gezellig onderwerp weer.
mijn klassieker heb ik een nieuwe titel gegeven.
daarbij heb ik het door velen onbegrepen ‘b d e’ er toch weer in terug gestopt.
het blijft in dit gedicht toch de beste en mooiste oplossing

**de dichter en de dood**

stervende dichters met het verongelijkte
smoel van een verstoten minnaar
hij heeft ze al zo vaak gezien

koud en bloedeloos het hoofd onder protest
verlaten denken ze nog eronderuit te komen
tot dood zijn stem verheft

eens gegeven blijft gegeven
we doen hier niet aan b d e

tevreden kijkt hij uit over de akker die hij
al zo lang bewerkt en negeert de opstandigen
met hun al stomptandige monden

fris en monter gaat dood
dan weer op weg vrienden
maken voor het leven

ml

Ik heb geschreven over wat echt gebeurde toen ik Derrel voor het eerst ontmoette, bij een dichtavond, jij was er toen ook nog bij.

**De Nachtwals van Stratum**

Jij bracht mij, aan het eind van de avond,
naar mijn verweg geparkeerde auto.
Ergens sloop een saxofoon
door een openstaand raam,
.
Je boog, een heer van de rafelranden,
met uitgestoken hand:

dans met mij, zei je
nu de levenden slapen
en de doden nog zwijgen.

Daar bewogen we,
op het scherp van de snede,
op leven en dood, twee schimmen
die de zwaartekracht tartten.

Je hand was koud maar je pas
had de koorts van een man
die weet dat de klok altijd achterloopt.

Nu na 10 jaar is de muziek gestold
in de Eindhovense straten.
Maar in de slipstream van de nacht
klinkt nog jouw lach.

Veel te vroeg finishte je je laatste rauwe vers,
maar die wals bij de auto, Derrel,
die staat nog altijd in de steigers.

Vera van der Horst

– Hartland –

heengaan is niets anders dan leven
buiten de dimensies, los van tijd
en ruimte, waar je zonder einde ben
je niet meer nog hoeft weg te geven

niet dood, er wordt nog aan je gedacht
je bent gewoon verder op weg gegaan
toen het met hier en nu al was gedaan
niet vertrokken ook – als dief van de nacht
maar als gedreven meester ons gebleven

want waar leven alleen een vorm is van
afgemeten, dat voortdurend in het teken
van memento mori – hoe enorm benepen
zou zo’n manier van zien zijn voor elke man
en vrouw – zo afstotelijk, godsonmogelijk
enkel cave canem* – eeuwig in de ban

26-09-“26 / Cartouche

(* pas op voor de hond, de hellehond,
—————————————————————
Derrell *- I.M.

Je sprak mij altijd aan
als ik je tegenkwam met u en met meneer
terwijl jij toch vuurspuwer par excellence
en ik een zacht eitje, dat nog moest leren
koken en braden met vuur van verlangen

in de Gouden Bal kwamen we elkaar nader en
het is met gedachten van weemoed en nostalgie
dat ik je voor me zie, een en al bevlogen door
je hartstocht voor het leven, voor en in poëzie

waar vuur is is rook en die is niet verdwenen
ze ligt als een warme deken om ons heen

met jou voor ogen rol ik nog een keer met jou mee
een zware van Nelle ( van Niemeijer weet je wel)
steek hem aan aan de vlam van het licht dat je gaf
en spreidde, de Hoogstraat die je ons binnenleidde
de glansgloed van woorden van overvloed

26-09-’26 / Cartouche

(*Acestry zegt: ”de naam Derrell is een moderne, voornamelijk Engelse variant van de naam Daryl, die zijn oorsprong vindt in het Oudengels en het Oudfrans. De naam Daryl zelf is afgeleid van de naam D’Airelle, wat “van het eiland” betekent. De naam heeft in de loop der jaren verschillende spellingen en varianten gekend, waaronder Daryl en Darrell. Derrell is relatief zeldzaam en wordt vaak gezien als een creatieve spelling van deze traditionelere vormen.
De betekenis van Derrell is niet eenduidig vast te stellen, aangezien het vaak wordt gezien als een variant van Daryl. Over het algemeen wordt deze naam geassocieerd met begrippen zoals “liefdevol” of “geliefd”. In sommige contexten kan de naam ook worden geassocieerd met kracht en moed. hoewel deze betekenissen meer verbonden zijn met de bredere culturele interpretaties van de naam Daryl “)

**verandering**

ook al voelen we ons sterk verankerd
we zijn slechts een vorm
van opbouw en afbraak
wat samenklonterende cellen
lichaam dat dobbert
in de stroom van leven en dood
een tijdelijk geheel

en dat denkt zich belangrijk
als mens

Vera Jongejan

Ik kende hem niet behalve wat er op fb stond en enkele mails die we uitwisselden. Hij was daarin heel aardig en ook tijdens de keer dat ik hem bij Het Vondelpark voor het eerst in het echt ontmoette bij de poëziebus . Een gedreven dichter en een bijzonder mens.

**I.m. Derrel**

volop zomer in het Vondelpark
loom liggend op het gras
likkend aan een ijsje

hij niet

ging voor de poëzie
onstuimig

cirkelde
in zijn blote bast
rond ieder podium

van zin naar zin

een dwarrelend blad
lang voordat de herfst aanbrak

anke labrie

————————-

En nog een klein gedichtje rond de dood, eventueel,
dat ik lang geleden eens schreef. Een van de vele helaas onderhand.

De lente kruipt voorzichtig
In de struiken
Hagel weerhoudt haar niet

De kist daalt langzaam
In de aarde

En al heeft de zon veel kracht
Voor de tijd van het jaar
Blijft het te koud die dag

Anke Labrie

de vrijdag als vanouds weer TOP – Bart Top – Bij elk gedicht vier ik het feit dat poëzie het meest vrije genre is dat er bestaat…

**Van oersprong tot poëzie**

De dans was eerder dan de taal
Jij danste eerder dan je spreken kon
Als kleine walvis in je moeders buik
In opvoeders dansende handen
Op knieën van grootvaders,
aan boezems van grootmoeders.
Je danste eer je spreken kon..

Zo gaat de oersprong van de dans
ook tijdperken de taal vooraf
vlinders dansten al uitbundig
voordat mensen benen konden
muggen, bijen, futen dansen
dolfijnen al in eeuwigheid.

Zoals de dans de taal vooraf
ging, zo dansten onze ongeschreven
talen voordat ze ingesnoerd in proza
en dagelijkse doses Prozac van
platgeslagen clichés hun dans
verloren, in algoritmes verstikten.

Maar wie de taal weer dansen
laat hervindt de poëzie. Ontdekt
oraal genot, sensitieve
betekenissen, heimelijke
intenties – die danst weer
even woordrijk, sprakeloos
als ooit in moeders buik.

Geïnspireerd op:
Het Vlinderseizoen van Christine Korsgaard

BART TOP

Bij elk gedicht vier ik het feit dat poëzie het meest vrije genre is dat er bestaat. Hoe noest er gewerkt wordt aan regels waar gedichten aan moeten voldoen en hoe gaarne sommige auteurs zich in een keurslijf laten rijgen, de vrijheid is er echt. Voor mij betekent het dat een gedicht op elk moment kan ontstaan: uit een opwelling, een waarneming, een klank, een vorm of een gedachte. Dit gedicht ontstond toen ik het zinnetje las “De dans was er eerder dan de taal.” Die zin bleef hangen vanwege z’n mooie inhoud, maar omdat er ook iets danste in de taal. En daarmee ben ik aan het dansen – en vervolgens worstelen gegaan. En zo werd het wat het is. Is het wat?

PLOOS – Hier is een antwoord op jouw ‘Ochtendlicht’; een zusje of broertje ervan, zeg maar.

toen we PLOOS nog hadden hier (item herfst 2019):

*foto: pomwolff*

**ochendlicht**

ik vermoed dat het zo een ochtend wordt
waarin de nacht is opgegaan
een beker koffie vasthoud
alsof het de laatste koffie is
en mijn lippen langzaam naar mijn handen breng

ik mijn voeten niet verplaats
het natte gras weer voel
met ogen dicht de koffie proef
zo een ochtend waarin het lijkt
alsof het licht de dood heeft ingehaald

pomwolff

Lieve Pom,
Hier is een antwoord op jouw ‘Ochtendlicht’; een zusje of broertje ervan, zeg maar.
Kus
Ploos

**nazomers avondlicht**

dat het bestaat
een straat een wijk een hele stad en al mijn ramen urenlang zo goud te kleuren
dat je denkt waar is de brand

het is nog net te vroeg voor haardvuurgeuren en
de blanke voegen van de muren voegen zich naar draaglijk
en behoud

van ochtenden met handen voeten wassen beelden
en van gras

Ploos, 07/09/12

Vera Jongejan – als ik je omhels voel ik het skelet al…

**inzicht en afscheid**

als ik je omhels
voel ik het skelet al
door de rimpelingen van je huid
als je praat
volg ik de zichtbare beweging
van een ingevallen kaak
je bent nog steeds van
een zorgvuldige opgewektheid
en gretigheid
hebt een getrainde geest

we weten van een afscheid
we zijn er inmiddels aan gewend geraakt
maar altijd is er pijn als liefde breekt

Vera Jongejan

IEN VERRIPS – mijmert

zo’n mijmerend moment dat
ik je zie lopen als ik aan je denk
of is het omdat ik aan je denk
dat ik je voorbij zie gaan

ik weet niet hoe het zit
dat doodzijn van jou

rouw lijkt op zo’n ongewenste kennis
die ongevraagd en onverwacht
zonder kloppen zomaar binnenstaat
en je weet inmiddels
al ben je nog zo stug en bied je zelfs geen koffie aan
hij komt terug

sept 2026 – IEN VERRIPS

pom wolff – alzheimer dag

alzheimer dag

ik weet niet waarom de zanger

– dat vergeet ik nooit – zingt

hij heeft zo een mooie stem

van mij mag ie op de repeat

ik laat hem – het nooit vergeten –

laat hem zingen – hij zingt zo mooi

op een dag zal ik – zoals je weet – alles vergeten

hoe lief je voor me was

of hoe je mij liet voorgaan bij een deur

hoe je heette

pom wolff

Rob Mientjes – in natuurlijke eenvoud…

**Het zien gevangen**

Onbesproken doek
vangt dichtregels
ins Grüne hinein

verloren dichter
hangt harp én lier
aan akebia en wilg

Babels gebrabbel
nederig neergezet
in ballingschap

doek verkoopt zichzelf
zwevend transparant
aan zijden draad

geen dataplagiaat
onmogelijk AI
gewoon puur echt

door oogfixatie
het zien gevangen
in natuurlijk eenvoud

Rob Mientjes

Frans Terken wint de enige echte virtuele en waar kijkt zij of (U nog) naar uit – trofee op pomgedichten.nl

dank aan de dichters die nieuw werk instuurden en de zondagochtend mooi maken – dank ook aan singer songwriter Paul van Gelder – zie de slotbijdrage – een eigen geschreven song – passend bij het thema – dat iedereen uiteindelijk iedereen een zo eigen gevoelde plaats mag vinden in deze wereld in deze tijd. Anke Labrie ziet uit naar vrede en veiligheid – Cartouche liet de dolfijnen dartel spartelen, Jorge Bolle vergat even te vergeten – mooie poëzie dank dank dank – maar het virtuele goud gaat naar een zeer fraai afgerond gedicht van de dichter FRANS TERKEN – gefeliciteerd Frans. een realistisch poëtische vooruitblik met de wijsheid van de geleefde jaren geschreven. onder de gedichten vindt u de commentaren.

Goedemorgen Pom,
Ach, de zomer weer voorbij, kijk ik alweer uit naar de volgende.
Voorlopig ons door najaar en winter heen bijten.Ten
troost hebben we de poëzie!
Weekendgroet, Frans

Uitzicht 3

Op het bankje onder de overkapping
kijken naar hoe de zomer vertrekt
in buien van golvend water
dat uit donkere wolken stort
om de droge grond te overspoelen

de rozen houden nog dapper stand
de hibiscus koestert een laatste bloem
de kattenstaarten verliezen al kleur

de hitte niet langer in het lijf
de eerste jas al aan de kapstok
voor de kou die later nadert
weer met alle winden meewaait

het verdorren dat ons wacht
dat er na de vloed nieuw leven groeit
verse bloei die de cirkel rond maakt

© FT 19.09.2026

**het uitzwaaien van een seizoen en het uitkijken naar wat weerom zal komen – als het meezit – een mooi rond gedicht.**

Frans Terken – over ‘het verdorren dat ons wacht’
Rik van Boeckel – onbewust van wat haar later wacht – RIK MELDT: Zondagmiddag 11 oktober presenteer ik vanaf 2 uur mijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161 in Leiden.
Luk Paard – de liefde uit me drome
Magda Haan – alleen jouw schouder even
Cartouche – roeit zich de zon voor ogen
Ditmar Bakker – slechts vrieskou is je metgezel
Rob Mientjes – zij wil niet langer weten
Anke Labrie – voor vrede en voor veiligheid
Jorge Bolle – ik vergat te vergeten
Paul van Gelder – my place

*foto: pomwolff – katwijk aan zee*

de zondagochtendwedstrijd: wie wint de enige echte virtuele en waar kijkt zij of (U nog) naar uit – trofee op pomgedichten.nl? het uitzicht op iets van de eeuwigheid wellicht? die onbereikte plaats? en dat de vloed gaat liggen na verloop van tijd. de dichters kennen de regels hier: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

*foto: pomwolff – katwijk aan zee*

**over**

schrijf mij over zwarte gaten licht
waarin de hele bliksemse bende opgaat
of schrijf mij over die ene geliefde
die maar niet over gaat

over dat bankje aan zee
met uitzicht op iets van eeuwigheid
misschien dat het niets betekent
anders dan die onbereikte plaats
een hoek omgaan en zwijgen
en dat de vloed gaat liggen
na verloop van tijd

pom wolff

De toekomst achter de horizon

Achter de horizon heerst de toekomst
na het afscheid van het verleden
de eeuwigheid dringt niet door tot ‘t heden
behalve tot de behoefte van deze geliefde

zij kijkt vol verlangen naar de zee
hoopt dat de vloed spoedig overgaat
als zij opstaat om te zwemmen
want het water is bereikbaar

duikend in een golf denkt ze aan de plaats
op een ander continent die ze graag bereikt
maar het is nog te ver weg
zoals in Zuid-Amerika of Zuid-Afrika

terug op het bankje denkt ze aan die wereld
laat haar gedachten in zich op gaan
terwijl ze haar blik richt op de horizon
en haar hand op haar hart richt

de stille eb geeft rust aan haar gezicht
ze kijkt om zich heen met de juiste blik
let op de raad van de toekomst
onbewust van wat haar later wacht.

Rik van Boeckel
19 september 2026

**RIK MELDT:**
**Zondagmiddag 11 oktober presenteer ik vanaf 2 uur mijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161 in Leiden.**

De poëziebundel bestaat uit drie delen:
1.Stad van mijn hart. Met gedichten over Leiden en de beroemde in Leiden geboren schilder Rembrandt van Rijn.
2.Tijd om te zijn. Met algemene gedichten over seizoenen, de zee, de natuur, de liefde, weemoed, mantelzorg, kleuren en veranderingen. Een ander aspect is de wens voor vrede in Oekraïne.
3.Reis uit de comfortzone. Met reisgedichten over de Vogezen, Italië (Venetië), Spanje (Ibiza, Andalusië), Portugal (fado in Lissabon, Porto, Coimbra) en Marokko (Casablanca, Rabat en Tanger.
Een aantal gedichten zijn gepubliceerd op jouw website voor de zondagochtend wedstrijd.

Rik geeft woorden aan de foto aan het beeld – zoals hij altijd beelden weet te scheppen uit heden verleden en de toekomst die bij hem zoals altijd uit reizen bestaat naar oorden waar hij zijn klanken laat klinken om op te gaan in het al – in het poëtische al wat hem omringt.

(de rockdichter): zo de zondag…en dan draaf’k zo nu en dan op bij poms gedichtensite bij pom wolff ‘n favoriete dichter van mij voor de zondagwedstrijd die geen wedstrijd…en ja dit thema….opkijkend….ik naar jou….jou die jij bent die ik zie die ik voel die ik zo wens dat altijd jij en overal jij en ik…de liefde rondom mij en ons om jou heen en ik altijd van jou….jij die me jij en ik bent…en ik opkijk tot jij me helemaal tot jou….ja zo smachtend dat ik tril van:

**“ jij “**

de liefde uit me drome
aan me zijde dansend

jij kleedt ons
hangt om ons
jij streelt ons
zo zacht

we houde ons in hande
houde ons houde van
kleure naar de zon

we late kusse smachtend
op natte lippe dartele
worde huid aan huid
late ons drage door de tijd

‘et is’n lief me
lief me lief
dat jij tot mij
en me helemaal tot jou
die jij bent met ik
van helemaal wij

© luk paard
en’n bijpassend paard-artje
“ ik lief jou “ by luk paard

ha een ouderwets echte LUK – wat het thema ook het weekend brengt – er zal altijd een onstuimige dichter paard zijn die zijn liefde tegen de klippen op van de daken schreeuwt – waar ze ook naar uitkijkt – in elke golf golft het luk paard, golft luk zijn geliefde tegemoet. en het is zoals de zanger huub zong – als het golft dan golft het goed.

**klein**

ik verlang niet naar verre landen
maar naar zwarte koffie
in de vroege morgenstond
vers brood dat kraakt onder het mes.

naar zonlicht op de houten tafel,
waar we op hete zomeravonden
met een lach en traan proosten

ik verlang naar niets dat glanst van ver—
alleen jouw schouder even naast de mijne.

dat is genoeg,
dat kleine leven

Magda Haan

**Dichter kijkt uit naar de lieflijke verstilde zondagochtend waar de woorden als het ware versmelten met de vers gezette koffie voor de geliefde.**

**De einder**

Op zijn klapstoel in het zand
staart hij voor zich uit, de oude man
geeft zijn gedachten de vrije loop, ziet zichzelf
in golven van jonge god tot oude worden
in wat allemaal passeerde, een voortdurend
aanzetten en afremmen als vissen in
het water heen en weer schieten

zich jonassen of iets laten gezeggen
liet hij zich nooit, alleen de zee
stond altijd voor hem op nummer één
nog even blijft hij onbeweeglijk, voor zich zien
hoe zijn gedroomde binnen te halen

dan staat hij op, stapt in zijn bootje
zet zich aan de riemen en kijkt uit naar een
laatste vangst, een grote vis – de gemoedsrust
van een prozaïsch, woelig maar vervullend leven
en roeit zich de zon voor ogen, een glimlach
om de mond en begeleid door dolfijnen
naar waar lucht en water elkaar raken

19-09-2026 / Cartouche

in de ideale wereld gunt de dichter de oude man dolfijnen – op weg naar het einde hier vervolmaakt tot op weg naar de einder. ik weet niet zo goed wat ik met deze fictie aan moet. zoals het beschreven is – en op zich best goed – zo bestaat dit niet – oude mannen roeien nu eenmaal niet naar het einde van wat zichtbaar is en dolfijnen zitten in bakken in harderwijk. met strofe 1 is in wezen alles al gezegd. daarin is de zee een gegeven en de dolfijnen gelukkig nog niet. de dolfijnen zwemmen hier als het ware door de poëzie heen – ga weg jij! en jij ook! hup naar harderwijk jij! wegwezen.

*de dichter Bakker hier staand op een min of meer zwart tegeltje met daarom heen steentjes – zwarte en witte – neergelegd in eindhoven – tijdens een van zijn tussenstoppen.*

**Een Stop Onderweg**

Hij woont in ’t dorp, die dit bos pacht,
dus ziet mij vast niet staan vannacht
waar sneeuw vult berk en hazelaar;
geen mens die hier een stop verwacht.

M’n arme paard vindt het vast raar
te stoppen bij… Ja, niks, en waar
slechts vrieskou is je metgezel
in deze langste nacht van ’t jaar.

Hij schudt zijn tuigje met de bel
als om te vragen: ‘klopt dit wel?’
Niets anders valt te horen, dan
de winterwind en ’t vlokkenspel.

Een zalig duister, daar niet van…
Maar ’n woord een woord, een man een man
en lang nog, eer ik slapen kan,
zo lang nog, voor ik slapen kan.

***[R.F./D.B.]

tsja een zalig duister – daar houden we allemaal wel van. de bewerking van de tekst door dichter bakker is in vertrouwde handen daar niet van – maar de inhoud van het gedicht op die ene duistere regel na boeit me minder. zo zie je maar weer poëzie is een persoonlijke zaak.

**Uitkijken …**

Zij kijkt uit
ik naar haar
vanachter glas
onbereikbaar

zij het beeld uit
onder parasol die wuift
weg het verdriet
wind woest

boot gemist
vaar achter haar aan
nog geen vijf centimeter
onder de kim

strakblauw de lucht
haal ik haar in
zij wil niet langer weten
van mij achter glas

Rob Mientjes

**dichter kruipt als het ware in het afgebeelde wezen- maar wel op gepaste afstand.**

**Verzinsel**

ooit dat gedicht te schrijven
waarin ook ik kan wonen
een ruimte sterk genoeg
hoe dreigend ook de tijd
om nieuwe woorden
te verzinnen
voor vrede en voor veiligheid

Anke Labrie
(2026)

was het de dichter slauerhoff niet die in zijn gedichten wilde wonen – dichter wil graag in vrede en veiligheid kunnen schrijven – net als slauerhoff op zoek – maar nog niet gevonden in deze wereld in deze tijd.

**geweest**

lang niet naar zee geweest
geen reden, geen tijd

overspoeld door berichten
uit het duister
geen stappen gemaakt
in die richting

opwaaiend zand
gevonden op mijn jas
en terug gebracht
op een dag dat ik vergat
te vergeten

Jorge, September 2026

mooie laatste regel natuurlijk in een heel persoonlijk gesteld gedicht – brengt deze site de dichte toch nog even terug naar de plek waar we als lezer helaas niets van te weten komen – is het mooi geweest ooit daar, of werd daar een afscheid bedacht of gevierd – wat moet vergeten worden – we willen meer weten – en is vergeten een werkwoord?

Paul van Gelder (vangelderpvg@aol.com) speelde vanochtend om vijf over 9 in het Amstelpark zomaar en voor de argeloze voorbijgangers – een eigen geschreven song – MY PLACE – ook op youtube – passend bij het thema van de wedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is – hier met alleen maar mooie mensen die bijzondere dingen aan de andere mensen geven – dank je wel Paul – het was mooi vanochtend:

hallo mio…dan ben ik verdrietig opa …

*portret: Vera Jongejan*

**hallo** **mio**

vanavond moest ik ineens aan mijn opa denken
de vader van mijn mama
ik dacht als ik nou geen gedicht over hem schrijf
dan weet je niets van hem af

mama heeft hem ook niet gekend
hij ging dood toe ik 10 jaar was
raar he
dat mensen zomaar dood gaan

opa’s
de pappa’s van opa’s
en de opa
van opa ook

laatst zei je nog als jij dood gaat
dan ben ik verdrietig opa
ik deed een beetje alsof ik je niet hoorde
maar ik hoorde je wel

en zo was het ook toen ik 10 jaar was
ik hoorde dat mijn opa was dood gegaan
toen was ik een beetje verdrietig
jij begrijpt wel waarom

opa pom

vrijdag een top-dag: Bart Top over Polleke (Paul van Ostaijen)

Paul van Ostaijen

Marc groet ’s morgens de dingen

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem

ploem ploem

dag stoel naast de tafel

dag brood op de tafel

dag visserke-vis met de pet

pet en pijp

van het visserke-vis

goeiendag

DAA-AG VIS

dag lieve vis

dag klein visselijn mijn

Over 2 jaar is Paul van Ostaijen honderd jaar dood. Ik hoop op een revival. Want onder de Nederlandse dichters is hij nog steeds een berg, een Etna, een Ararat. Geregeld denk ik: “Ik wil bloot zijn en beginnen” (uit ‘Feesten van Angst en Pijn). Ik houd van de sjimpansee, die niet meer mee wil doen. Ik blijf dol op de Bankroet-Jazz en het Huldegedicht aan Singer – ooit geweldig tot muziek gemaakt door de gebroeders Flint.

Maar het is niet de nostalgie, die me drijft. Van Ostaijen was behalve een barokke, onvermoeibare dichter, een scherpe waarnemer en zag veel dat nu nog actueel is. Lees ook zijn proza, zijn grotesken. Mijn favoriete is: ‘De trust der vaderlandsliefde’. Het gaat over extreem-rechtse heren die samenzweren. Het gaat over de Thierry Baudets en de Wildersen van die tijd, die vaderlandsliefde preken en ondertussen vreemde heren dienen.

Ik laat namens Van Ostaijen de heer Pameelke aan het woord – lid der Eerste Kamer:

“Ik besluit: laat ons de methode overnemen van de internationalisten Ik zei het reeds: het chauvinisme is een internationale zaak. Chauvinisten aller landen, verenigt u. Het spreekt vanzelf dat deze internationale actie der conservatieven een geheime organisatie moet blijven. Voor het oog der mensen zijn wij vaderlanders; in het openbaar houden we alles wat een vreemde klank heeft voor hoogst afkeurenswaard. Wij echter hebben de wetenschap opgedaan dat het patriottisme niet gedijen kan langs ene zijde der grenzen alleen: het gedijt simultaan langs beide zijden of het gedijt helemaal niet.”

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: