pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Vrijdag? TOP! Bart Top – over Dilans ‘trauma’

**Dilans ‘trauma’**

Zo ging het toch?
Er was je verteld op vakantie te gaan
Naar een laag land vol rivieren en sloten
Even een uitstap uit je kleine bestaan
met je Turkse klasgenoten.
Nooit zag ze hen terug
Zomin als je meester en juf
Het boek Turkije bleek gesloten.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Wat is je aangedaan?*

Het was je verteld dat je vluchteling was
ontsnapt aan rechtse barbaren.
Pas veel later drong door hoe het werkelijk zat
Ontvoerd door links-radikalen,
jouw ouders, nu in jouw ogen salonsocialisten
In Holland als strijders onthaald.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Wat is je aangedaan?*

Gemarineerd in linkse dogma’s
Zo werd je opgevoed, toch?
Geen eigen keuze, spontaan geïndoctrineerd
Bij het ontbijt bracht je vast de partizanengroet.
Volwassen worden was een zware strijd
Pas halverwege je dertigste
van dit ‘extreem-linkse’ erfgoed bevrijd.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Wat is je aangedaan?*

En nu, alweer een dolkstoot van links
De aantasting van jouw ziel en vermogen
Het ergste nog: je wist nergens van
(Ook al stond de deal in alle kranten)
Hoogverraad door zogenaamde bondgenoten
Maar niet weer, nooit meer laat je het gebeuren
Dat ze je zomaar, aan je haren
Tegen je wil naar een links land sleuren.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Door het ‘trauma’, jou aangedaan.*

Bart Top
————————
Soms is het de plicht van deze dichter uiting te geven aan zijn gevoel, kennis te verspreiden op poëtische wijze, psychiater te spelen door me niet bij mijn leest te houden, in de hoop dat jij dit wel leest. Hoe dit ranked in een te weinig beoefend genre kan me niet boeien, maar misschien slaat het virus over. Alhoewel? Ik ben tegen chemische en biologische oorlogsvoering.

VON SOLO – Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond…

Het is midden in de nacht. Ik word wakker. Er is iets raars aan de hand. Ik heb het gevoel net een natte droom te hebben gehad. Alleen mijn laken is droog. Tastend in mijn kruis is er geen natte kleverigheid te bekennen. En toch voelt alles net alsof. Ik draai me om en lig nog even na te denken. Dan sukkel ik op het gemakje weer in slaap. In de ochtend controleer ik mijn bedsprei. Er is geen vlek, of iets dat daarop lijkt, te zien.

Twee weken later ben ik op de maandelijkse poëzie avond in toen nog café De Schouw. Na een Duveltje besteld te hebben kijk ik de zaak rond. Bekende gezichten. En één onbekend gezicht, dat direct mijn aandacht trekt. Het is een soort zigeunerin. Absoluut aantrekkelijk. Ze kijkt me met haar donkere ogen aan. Het voelt of er iemand over mijn graf loopt. Tegelijkertijd voelt het als een bezwering en een wederopstanding. Zelfs tussen mijn benen voel ik iets gelijkaardigs.

De avond gaat van start nog voor ik mijn eerste Duvel op heb. In de pauze zoeken mijn ogen de zigeunerin. Ze zit alleen in een hoekje. Opvallend, dat er niemand bij is komen zitten. Ik zet me naast haar neer. We zeggen even niets. Dan kijkt ze me aan. Haar ogen vangen me. En ik zeg , zonder dat ik het in de hand lijk te hebben: ‘Volgens mij ken ik jou?’ Ze knikt. Weer rollen er woorden uit mijn mond: ‘Tien jaar geleden?’ Weer knikt ze. Dan spreekt ze ook: ‘Ja, tien jaar geleden. Weet je nog, dat ik toen een plukje haar van je afsneed?’ Ik knik bevestigend. Ineens komt dat vreemde incidentje terug. Raar, dat ze er toen net zo tijdloos uitzag als nu. Geen tien jaar ouder. Onder tafel pakt ze mijn hand. Het voelt als vuur. Dan vraagt ze me ineens of ik onlangs nog een natte droom heb gehad. Ik knik. ‘Was het nat of droog?’ Even ben ik van mijn stuk, maar antwoordt dat het droog was. Ze staat op en trekt me mee. ‘Ga mee naar huis’.

We lopen hand ik hand een donkere zijstraat van de Witte de Withstraat in. Ergens bij een huis stopt ze. Het lijkt ouder dan de rest van de huizen. Ze ontsluit de deur met een handgebaar en we treden binnen. Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond. Ze ontsluit de deur en we treden een warme kamer binnen met schapenvellen en rood en gedimd licht. Ze maant me met haar plaats te nemen op het kleed voor de open haard, die een bijna onaardse gloed afgeeft. En dat op een bovenwoning. Langzaam begint ze me te ontkleden. Hoe ze zichzelf zo snel van haar kleding ontdaan heeft weet ik niet. Mooie, brede heupen en lange, zwarte manen. Ik weet dat ik dit niet zou moeten doen en ik ben helemaal niet zo, maar van weerstand is geen sprake. Wilde paarden breken los.

Een paar uur later liggen we in elkaars armen voor het knisperende vuur. Ik kijk wat rond en ineens wordt ik me een pop gewaar, die op het dressoir staat. De pop is ongeveer een halve meter groot , is naakt en heeft een buikje en een warrige bos met haar. Het meest opvallende is de proportie van de piemel, welke levensgroot is. Ze ziet dat ik gebiologeerd naar de pop kijk en barst in lachen uit. ‘Dat ben jij. En twee weken geleden heb ik je zaden van de nacht geproefd. Toen wist ik het zeker. Dat ik een kind van je wil.’ Tot mijn verbazing blijf ik kalm, sluit mijn ogen en wordt warm van binnen.

Alsof er niets gebeurd is, lopen we samen terug naar De Schouw. De pauze is net voorbij en ik ben meteen aan de beurt om voor te dragen. Na mijn voordracht is ze nergens meer te bekennen. Aan het einde van de avond loop ik nog even de straat van haar huis in. Maar het huis is verdwenen. Misschien is het de verkeerde straat. Of heb ik niet goed gekeken. De volgende ochtend wordt ik gewoon thuis wakker.

De Schouw is, zoals ze was, een paar maanden later voorgoed gesloten.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

MERIK VAN DER TORREN I.M. na het weekend van de regen en de drup

Na het weekend

De dans en de eindeloze kletspraatjes,
Glasgerinkel en de schitter van juwelen,
De ontvoering uit het kasteel,
Avontuur tot het eerste licht,
Zoete slaap getoverd door de bosfee,
O, bestaat er een herhaalrecept

Voor de blauwe maandag aanbreekt
En je mijn duistere tent uitloopt,
Brakke smaak in de mond,
De muziek uitgespeeld is
En het regent

Merik van der Torren 2016/Bijlmer 020

pom wolff – doorzichtig als we zijn

**doorzichtig als we zijn**

nu wij berusten in wat we ooit
in mooie woede hingen

een en ander nog in liedjes
trachten rond te zingen

nu zelfs de leegte niet meer verontrust
ik leven zoek in eilandrust

jouw trouwe vriend voor even
afscheid van je neem – ontoonbaar ben geworden

pom wolff

Peter Posthumus – weer zo een dag…

Weer zo’n dag die
al vergeten is voor dattie is begonnen
je nog maar eens omdraaien, nog even,

dan toch maar dan
met een gerichte sprong
komt het er van, eruit,
ramen open, frisse lucht
het huisraad laten ratelen
met de meest mogelijke zin
de schouders er onder
het volle leven in.

Peter Posthumus

Rob Mientjes – en zie … nu tegenwoordig vetgemest die fiets…

**Fietsbestaan**

Hoe leuk is fietsen nu daadwerkelijk
remember de zijwieltjes
een ongeduldige papa
mama’s die er niet aan doen
hoe gender was dat … vroeger

met koninginnedag ‘klappertjes’ tussen de spaken
en het oranje crêpepapier van de HEMA
altijd op …
met de communie de eerste echte fiets
later eentje voor school veels te groot
op de groei gekocht werd je verteld

tja, met de paplepel ingegoten die fietsen
en zie … nu tegenwoordig
vetgemest die fiets en levensgevaarlijk
oudjes die het tempo niet meer bijhouden
een loopje met versnelling nemen

gewapend met kussens
tegen een harde kont
helm voor zachte landing op het hoofd
ach die fiets … hij slijt nooit meer
aan straatstenen raken we hem zelfs niet kwijt

Rob Mientjes

Cartouche citeert Ottenspeer over het wezen van de kat

Charley wint de enige echte virtuele CHARLEY zondagochtend trofee op pomgedichten.nl

charley vanochtend op weg naar wat zich voor zal doen zeg maar in mijn tuintje –
drie hoog achter in de jordaan

grote dank aan de dichters die werk inzonden. het is duidelijk geworden – de poes staat te dichtbij – zij of hij laat zich niet maken tot poëzie – zij of hij is POËZIE – het is een belediging om een zondagochtendwedstrijd te richten op de poes, of de poes nou charley heet of bambi of dissel of welke andere lieve naam dan ook. de redactie heeft deze week bij hoge kattenuitzondering besloten om alle inzenders te omhangen met het virtuele goud – bij katten is een uitzonderlijke positie nu eenmaal niet mogelijk – een kat of een poes is niet van goud niet van zilver noch van brons – een kat een poes is een kat is een poes – het alleenrecht op deze zekerheid is alleen aan katten en poezen gegeven – zij zijn wat zij zijn – zij zijn kat zij zijn en zij zijn poëzie en het eremetaal zal ze gestolen worden.