pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

Ien Verrips – stilte, poes, buiten, zon

naast alle dagelijkse dingen
altijd wel iets dat moet
het vult de dagen
tot ergens op zo’n dag
van druk en bezig zijn
zo’n even niks moment
waar alles wachten kan

in stilte op de bank
met poes ernaast of
buiten in de tuin
de zon op mijn gezicht

het denken op de rem gezet
het doen gestopt
in zomaar zinloos ledig zijn
totdat het hoofd vervuld
weer aangezet tot denken
de spieren weer tot doen

IEN VERRIPS

pom wolff – rood hoor je rood…

rood hoor je rood

nu wij niet geboren zijn
om te zwijgen

het leven bleek vandaag als een witregel
tussen schreeuwende woorden

en 4 mei verkleurt
dat een monument ervan bloost

kleur ik 5 mei rood
rood hoor je – rood – van de liefde rood

pw

de doden zelfs de doden

jij doet de doden om vandaag
een dodendas een dodenjas
klaar voor buiten – wat ze willen krijgen ze
ze willen uit aardedonker licht
arie waar is pappa

de dodendans een signaal
daar komen zij – uit holen en paleizen
die dans de twee minutenmars
een lange hogehakkenmars
de dam en zij ruikt olie

zwijgt als een woestijn
als olie op het vuur van olie
is altijd olie is altijd vuur
is altijd olie op het vuur is altijd
commercieel als klompen

is altijd dam is altijd orde altijd krans
en nog een krans
een kringetje van jongetjes en meisjes
een dodendans – is altijd groeten knikken groeten
altijd groeten altijd dans – is altijd uniform

ze spreken uit één mond – een dodenmond
de echte doden leven nog
zij trekt haar spijkerjasje uit
arie waar is pappa
zij is bij pappa – hij slaapt met haar

pw

Blue Monday – De dealer, die twee deuren verderop in hetzelfde portiek woonde en regelmatig poogde bij je in te breken, woonde na de stadsvernieuwing in de buurt wéér naast je, nu in een afgesloten portiek tegen de inbrekers,…

Hoi!
Iedereen die in een dorp woont, kent het: de bewoners groeten zich onderling helemaal het schompes. Wie net uit de grote stad is geëmigreerd kan zich alleen maar verbazen over het concert van hois en hais dat losbarst zodra je het huis verlaat.

Is dat die beroemde rurale saamhorigheid waar zo vaak nostalgisch snotterend aan wordt gerefereerd of zijn het semipermanent afgegeven signalen dat van de groeter geen gevaar uitgaat? “Schop mij niet van mijn fiets, ik ben lief”?

Paradoxaal genoeg zou hetzelfde gedrag in de stad veel eerder aanleiding geven tot ongebreidelde agressie. Een vreemde groeten? Het is hier verdomme geen oppikplaats voor homo’s!

Ik ben er nooit helemaal uitgekomen. Wel heb ik gemerkt dat het moeilijker wordt om je aan dat groetfestival te onttrekken naarmate je langer in een dorp woont. Je kunt honderd jaar in de Schilderswijk of het Oude Westen hebben gewoond en alles wat je van je buren weet is dat ze nogal op zichzelf zijn, maar wel met een zekere regelmaat slachtoffer worden van aanslagen en dat daarom jouw glaspremie is verhoogd. Een inbraakverzekering zat er sowieso niet meer in na de postcodecheck en bij je fietsen ben je allang overgestapt op het 20€-concept.

De dealer, die twee deuren verderop in hetzelfde portiek woonde en regelmatig poogde bij je in te breken, woonde na de stadsvernieuwing in de buurt wéér naast je, nu in een afgesloten portiek tegen de inbrekers, en de grootste verdienste van je nieuwe inbraakveilige slot was dat de reparatie van de braakschade nu veel duurder uitviel. Maar gaat er iemand getuigen? Aangifte doen? Onwaarschijnlijk. Repressailles, bedreigingen, aanslagen, je leven kan zomaar van moeilijk naar onleefbaar.

In het dorp is dat een ander verhaal. De man, die een aantal jaar geleden werd betrapt met glijmiddel en speciale condooms om zodanig uitgerust het kleinvee in de plaatselijke kinderboerderij een stevige beurt te kunnen geven, heeft jarenlang tegen de klippen op ontkend, ook voor de rechter, omdat iedereen wist wie hij was. Uiteindelijk heeft hij het dorp verlaten om van het nawijzen en giechelen af te zijn. Een collectief uitgedeelde straf die harder aankwam dan de 100 uren dienstverlening die hem werden opgelegd.

Natuurlijk kent de altijd aanwezige sociale controle in het dorp ook negatieve kanten: er is sprake van een doorgeorganiseerd systeem van vitragegluurders, wier bevindingen via de roddelhubs supermarkt en kapper verder de zenuwbanen in worden gepompt. Er zal niet zo snel iemand medelijden hebben met een geitenverkrachter, maar in principe kan iedereen onderwerp worden van meer of minder kwaadaardige roddel. Dat bewustzijn leeft in een dorp veel sterker, dus: kop laag houden en vooral blijven groeten.

Doeg!

BLUE MONDAY

Rob Mientjes – Als bomen konden fluisteren…

Treetalk

Als bomen konden fluisteren
schreeuwen, zingen, roepen
over vrijheid vrede oorlog
in hun kruin, vanuit de tenen
hun gedachten persen
door schors en bast

om geschiedenis te brieven
door haarvaten en wortels
als waarschuwing voor
een tijdelijke breuk van liefde
in donker gebladerte
om van oorlog te herstellen

in frisgroen jaar in jaar uit
omhoog kijken
niet ver vooruit
slechts hemelstaren
hunkerend naar zon
in al wat we herdenken

Rob Mientjes

Anke Labrie en Vera van der Horst in de spambox – zij heffen het glas – op de liefde en op de dichters van Texel

de wegen van internet zijn ondoorgrondelijk – waarom de dames in de spambox verdwenen dit weekend terwijl de dames nog nooit in de spambox werden aangetroffen ik weet het niet – wel weet ik dat we alsnog twee prachtige gedichten kunnen toevoegen vandaag aan de poëzie en aan deze site. vera won al goud met haar eerste inzending – ik zeg dubbelgoud vandaag – wat een heerlijk gedicht. beginnen we met de liefde van Anke – dank dank dank:

De keuze

Nina Simone in Den Haag
Bob Dylan in Rotterdam
Zo vaak Toneel in Amsterdam
Ballet en Noerejev zien dansen
De OBA,  Einde van de wereld
Paradiso en natuurlijk Eijlders
Een maand  exposeren in De oude kerk
samen met beeldhouwer Hanneke de Munck
Optreden Pom, Simon en Bjorn
tjjdens Retrospectief Loods 6
en ook nog elke week ‘de pom’!

Waar toast ik op?

uiteindelijk toch altijd weer
de liefde

Anke Labrie

Hello
Hoe is het met roop en zijn beminde, waarom sturen zij nooit meer een gedicht naar de pom?

Het glas

Ik hef het niet voor de namen in marmer,
ik proost op de aarzeling voor de stap,
op de adempauze tussen twee woorden,
waarin alles nog mogelijk was
en niets nog onomkeerbaar werd.

Laten we drinken op het onvoltooide,
op de droom die nooit een vorm vond,
maar die als zacht gefluister
de nacht draaglijk maakt.

Op het nu, dat alweer voorbij is
terwijl de wijn mijn lippen raakt.

Vera van der Horst

Vera van der Horst en MartinB winnen de enige echte virtuele – en op wat of op wie heffen we het glas – trofee op pomgedichten.nl?

dank aan alle dichters die inzonden. we heffen vandaag het glas op de dichter die droomt met de ogen dicht van een mooi en lief leven en op de dichter die het nihilisme tot een geestige norm en vorm van zijn dichterschap weet te verheffen – zij leven buiten de werkelijkheid die we waarnemen – daar valt nog goed te drinken. kortom goud voor Vera van der Horst en goud voor MartinB. een leuk stelletje. van Harte! de commentaren als altijd onder de gedichten te lezen.

Vier uur ’s middags.
de straat is leeg op een fiets na.

Het enige dat ik wil
is iets anders zien dan dat.

Ik heb niets te eten,
heb alleen maar mijzelf,
maar liever heb ik iemand anders.

Ging het maar niet om wat ik heb,
maar om wat ik zie, als ik mijn ogen sluit.

Vera van der Horst

ja kind we sluiten allemaal wel een keer onze ogen – dan bedoel ik niet de laatste keer – dan worden ze voor ons gesloten – nee om weg te dromen en of om heerlijk dronken te worden met de gedroomde geliefde. ik heb net ‘ik zou uw dochter kunnen zijn’ van Doortje Smithuijsen gelezen – het leven geen pretje – dromen in een tik tok rij is het hoogst haalbare volgens Doortje en haar generatie en voor ons boomers een leven vol onbegrip. zo is het leven en het leven is geen droom – mevrouw van der Horst!

ik hef het glas
op alles wat niet gelukt is

op die ene naam
die nog altijd niet terugbelt

op vaders die verdwijnen
zonder handleiding

op dichters
die denken dat ze iets zeggen

op die paar zinnen
die blijven staan
als de rest al naar huis is

ik drink op haar
die ik niet zie
maar overal tegenkom

en op mij
die doet alsof dit zwijgen is

MartinB

ook B heft het glas op zichzelf. verder hier de typische B min of meer nihilistische bespiegelingen. waarin diep droeve en licht romantische elementen met elkaar verbonden worden door de dichter. je moet er van houden – ik houd ervan haha. de tragiek van de dichter is wel – en dat vermoed ik – dat zijn werk vaak niet serieus wordt genomen – hoe erger de situatie beschreven is hoe geestiger de beschreven situatie uitwerkt op (deze) lezer.

Frans Terken – Hef het glas op het licht…
Magda Haan – je was een beeld misschien een droom
Rik van Boeckel – het glas op Koningsdag
Rob Mientjes – una persona grata!
MartinB – op alles wat niet gelukt is
Luk Paard – de wereld groter in ons hoofd
Vera van der Horst – Ging het maar niet om wat ik heb,

wie wint de enige echte virtuele – en op wat of op wie heffen we het glas – trofee op pomgedichten.nl?
mooie waardering voor iets of iemand nooit weg in dit weer. ik doe de witte wijn u wellicht een biertje – of zwaarder – het maakt niet uit – nog voor de alcoholprijzen de lucht in vliegen in dit land lezen we graag – waarbij of bij wie u dit weekend even stil wil staan – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

die van de bank

de fles wijn staat er nog
die van die dag die van de zon op de gele bank
die van de hand met bloed uit liefde
gebroken glas

die van een kunstbeen waarop nog tattoo moet
en van het kind met afstandsbediening als wapen

die van die dag
die helemaal goed was
zo goed dat ik zei

dat ik zei
dat ik gelukkig was

pom wolff

Hef het glas

Hef het glas op het licht
en op de pracht in mijn blikveld
hier bij Hotel de Lochemse Berg
waar ik vandaag de zomer proef

hef het glas op het terras
en op dit schitterende uitzicht
waar we enkel vogels horen
naast het schenken uit de fles

hef het glas met de sommelier
die weet wat wij willen proeven
het goud dansend in de kelken
waarmee zij ons smaakvol bedient

hef het glas op mijn lief
hoe we bruisen en borrelen
alsof het de allereerste dag is
dat we samen zo het leven maken

© FT 02.05.2026

ja die sommelier wil ik ook hoor. de waardering strofe na strofe uitgeschreven en toegeschreven naar waar het in het leven om mag draaien – stilstaan om samen te genieten van wat was en van wat is. het leven teruggebracht tot een eenvoudig gegeven. met in de buurt dan die toeschietelijke sommelier met handen van goudgele witte wijn.

boeken

de laatste bladzijde hou ik altijd vrij
voor mijn opgeslagen gedachten

wat heeft me geraakt of met afgrijzen gelezen
zou ik het kunnen navertellen over een jaar
weet ik nog wie je was en wat je deed
wie van je hield of wie je achter liet

het moordcomplot of onmogelijke liefde
de dorst die ik had is die gelest
je was een beeld misschien een droom
maar dromen komen vaak niet uit

zal ik dan een gedicht over je schrijven
die sla ik op onder documenten
weet je wat
ik proost op je
en zeg tot volgend jaar

Magda Haan

een bijzondere gedachte uitgewerkt tot een gedicht. met prachtregels:
weet ik nog wie je was en wat je deed
wie van je hield of wie je achter liet

en in dat gedicht de romanheld verwerkt tot een gedachte. volgend jaar lezen we het vervolg. deze dichter kent opgeslagen gedachten – het hier beschreven fenomeen ‘opgeslagen gedachten’ krijg ik maar niet uit mijn hoofd.

Goedemorgen Pom
Hier is mijn bijdrage aan de enige echte virtuele en op wat of op wie
heffen we het glas. En zal dat vandaag doen, terugdenkend aan
Koningsdag in Leiden.

Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel

Herinnering aan het glas op Koningsdag

De dag leidt de tijd van de koning in met veel plezier
zodat de toekomst het verleden verdraagt
en langzaam het heden bewaart met lekker bier
dat vandaag de uren zeker behaagt

de middag gaat in minuten soms langs elk dier
tot de avond de laatste uren belaagt
de dag deel wordt van de wandelende spier
dat een ieder af en toe vertraagt

de herinnering aan Koningsdag
leidt het geheugen naar drukke straten
en cafés met oranje gekleurde mensen

zij beseffen heel goed dat het mag
om gelukzalig en druk met elkaar te praten
over alles wat zij afzonderlijk wensen.

Rik van Boeckel
2 mei 2026

een bespiegeling over de mens tijdelijk deel uitmakend van de mensheid – gelukkig geldt die tijdelijkheid ook de persoon van de koning en zijn gehele aanhang – waar ik nooit om gevraagd heb – noch zijn persoon – noch zijn verjaardag – noch zijn familie – noch zijn feestjes en zeker niet zijn SS en lockheedgrootvader – onze zelfverklaarde opportunist en oorlogsheld de anjerliefhebber- maar dat terzijde.

Hoi pom,
Het glas heffen doe ok graag en bovenal op mezelf. Laat ik mezelf maar eens in de zon zetten. Dik verdiend.
Fijn weekend verder.
Groet, Rob

Sunshine fairytale

Is het geen sprookje
die Rob?
una persona grata!
hartstikke welkom
op feestjes en partijen
maar ook gewoon door de week
maakt het leven zoet
as sweet as can be
al heeel wat jaren lang
voor referenties
verwijs ik graag naar
world wide web
althans de digitale versie
live een heel ander verhaal
prijsopgave via mail
of vredesduif
ik kom bij u langs
en ga nooit meer weg
zit dan immers
voor goed in uw hoofd
proost … op lef(fe)
Rob … persona grata

grappig en waarom ook niet – het glas op jezelf heffen – dichters hebben daar best wel een handje van.

de rockdichter): de zondag en dan ga ik ter pom….en hef’n glas op die dag en op de lente en nog’n glas en nog tot’et met haar zo van de liefde is en nog meer ja tot’n indiaantje….zij en ik….en nog’n hapje en’n drankje en nippe….’n heel verhaal ‘n slok ‘n hap ‘n nippe en dan de lippe en’et zachte kroele….’n proost op de liefde of zo

“ indiaantje of zo… “

kom toch en vlij aan mij
we neme’n hapje en drinke
sprank’lend fris tot we
de wereld groter in ons hoofd

van hoe’et indiane zijn
jij en ik

de prairie met de paarde
en ze vange
vlinders jage in galop
zij aan zij de flanke
pompend
zweet
de hartekloppe fel
de adem snel

tot dan…
de hoofde rustend aan elkaar
hemelkijkend blauwe lucht
verder dromend in de oge
verzinke in jij en ik
‘et zacht gekroel van vingers
’n spreke van de lippe

© luk paard

de taal wederom in duizelingwekkende vaart tegen het papier gesmeten – zo lijkt het – alsof het een doek van herman brood is – de als champagne bruisende de fles uitknallende romantiek van dichter luk paard in de laatste strofe teruggebracht tot een verstild schilderij – een stilleven.

Xander Jongejan en de laatste My Charms

My Charms 4
Al deze regels zijn gevonden in het werk van Daniil Charms

ik zit te roken. De ene minuut na de andere verstrijkt
jij hebt een theorie dat alles uit rook bestaat
terwijl ik daarover nadenk zit ik op een stoel

alles wat dood is haast zich te verdwijnen
ik ben net als iedereen, maar dan beter
van mij blijft een stip in de historie over
een bleek lampje

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

MartinB – Alles staat al ergens..

Oplandvrouwtje opgehangen

Een vrouw die geen man in het kruis schopt, maar een kruisraket.
Dat hing bij ons thuis voor het raam. Of het daar hing, of gewoon ergens
in dat huis, ik weet het niet meer. Bij ons hing meer dat soort dingen.

Zwart-wit. Krullen. Zure mond. Been vooruit. Klaar. Ik was te jong
om te weten wat een kruisraket was. Ik dacht dat je dat gewoon
kon wegschoppen en dat het dan klaar was.

Zo simpel zat het toen in mijn hoofd.

Ik was te jong voor politiek, maar oud genoeg om te merken
dat volwassenen overal iets van konden maken. Binnen
zat mijn vader. Iets met politiek. Buiten hing een wereld die blijkbaar
zo ingewikkeld was dat er posters nodig waren van vrouwen
die raketten wegtrappen. En ik zat er tussenin.

Er hing van alles in huis. Zwart-wit papier. “Weg met kernwapens.”
Ban the bomb. Dingen die vooral overal hingen zonder dat iemand ze
nog echt uitlegde. Muur, tafel, vensterbank. Je liep er gewoon tussendoor.

Mijn vader zat daar ergens tussenin. Niet als verhaal. Niet als uitleg.
Gewoon als iemand die er was en tegelijk niet echt beschikbaar.
Thuis zei hij weinig. In de politiek des te meer. Wat hij precies deed
weet ik niet. Dat heb ik nooit gevraagd. Dat is zo gebleven.

Later hoor je dan dat er werd gekeken. Lijsten. Namen. BVD.
PSP, CPN, PPR. Alsof een mening pas echt wordt
als iemand hem ergens noteert en daarna even stil wordt.

Nu is dat makkelijker. Alles staat al ergens
Je hoeft niet meer op een lijst te komen. Je bent er al.

Wat mij is bijgebleven is niet die raket. Het is dat vrouwtje.
Dat been. Die mond. Tot hier. Geen uitleg. Gewoon een schop.

Ik denk dat mijn vader dat begreep. Daarom zei hij weinig.

En ik? Ik hing in die gordijnen en dacht dat je dingen kon oplossen
door er gewoon tegenaan te blijven duwen. Mijn moeder vond
dat niet handig. Klopte waarschijnlijk.

De gordijnen zijn weg.Het raam ook.
Alleen dat vrouwtje niet.

MartinB

pom wolff – haar bewegen

(het jurkje van warhol)

haar bewegen

zoals ze over de dingen vertelde
maar toch ook
alsof ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak

én hoe ze langzaam weer
in zich zelf verdween
onherbergzaam, wreed alleen
en later

toen er niet veel meer van haar over was
neuriede ze soms alleen nog die regel
die hij voor haar geschreven had
over gratie, schoonheid en haar bewegen

pom wolff

Mirjam Al – vliegensvlug

pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 62– dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.