pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

MartinB – Alles staat al ergens..

Oplandvrouwtje opgehangen

Een vrouw die geen man in het kruis schopt, maar een kruisraket.
Dat hing bij ons thuis voor het raam. Of het daar hing, of gewoon ergens
in dat huis, ik weet het niet meer. Bij ons hing meer dat soort dingen.

Zwart-wit. Krullen. Zure mond. Been vooruit. Klaar. Ik was te jong
om te weten wat een kruisraket was. Ik dacht dat je dat gewoon
kon wegschoppen en dat het dan klaar was.

Zo simpel zat het toen in mijn hoofd.

Ik was te jong voor politiek, maar oud genoeg om te merken
dat volwassenen overal iets van konden maken. Binnen
zat mijn vader. Iets met politiek. Buiten hing een wereld die blijkbaar
zo ingewikkeld was dat er posters nodig waren van vrouwen
die raketten wegtrappen. En ik zat er tussenin.

Er hing van alles in huis. Zwart-wit papier. “Weg met kernwapens.”
Ban the bomb. Dingen die vooral overal hingen zonder dat iemand ze
nog echt uitlegde. Muur, tafel, vensterbank. Je liep er gewoon tussendoor.

Mijn vader zat daar ergens tussenin. Niet als verhaal. Niet als uitleg.
Gewoon als iemand die er was en tegelijk niet echt beschikbaar.
Thuis zei hij weinig. In de politiek des te meer. Wat hij precies deed
weet ik niet. Dat heb ik nooit gevraagd. Dat is zo gebleven.

Later hoor je dan dat er werd gekeken. Lijsten. Namen. BVD.
PSP, CPN, PPR. Alsof een mening pas echt wordt
als iemand hem ergens noteert en daarna even stil wordt.

Nu is dat makkelijker. Alles staat al ergens
Je hoeft niet meer op een lijst te komen. Je bent er al.

Wat mij is bijgebleven is niet die raket. Het is dat vrouwtje.
Dat been. Die mond. Tot hier. Geen uitleg. Gewoon een schop.

Ik denk dat mijn vader dat begreep. Daarom zei hij weinig.

En ik? Ik hing in die gordijnen en dacht dat je dingen kon oplossen
door er gewoon tegenaan te blijven duwen. Mijn moeder vond
dat niet handig. Klopte waarschijnlijk.

De gordijnen zijn weg.Het raam ook.
Alleen dat vrouwtje niet.

MartinB

pom wolff – haar bewegen

(het jurkje van warhol)

haar bewegen

zoals ze over de dingen vertelde
maar toch ook
alsof ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak

én hoe ze langzaam weer
in zich zelf verdween
onherbergzaam, wreed alleen
en later

toen er niet veel meer van haar over was
neuriede ze soms alleen nog die regel
die hij voor haar geschreven had
over gratie, schoonheid en haar bewegen

pom wolff

Mirjam Al – vliegensvlug

pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 62– dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

we hebben altijd de foto’s nog – verslag van een bezoekje aan de dichters ROOP en Karin Beumkes op TEXEL

we hebben altijd de foto’s nog – verslag van een bezoekje aan de dichters ROOP en Karin Beumkes

foto 1
ik geloof dat jur jur wordt genoemd, jur is inmiddels 19 jaar en dat is een respectabele leeftijd – jur mi-au!!!-t nog als de beste. als bezoeker van het huis neem je al snel plaats op een bank of stoel waar jur gewend is te verpozen – en dat laat jur niet ongemerkt voorbij gaan. laten we zeggen een bezoek aan het dichtershuis ROOP en de BEUM (karin beumkes) begint met een niet ingestudeerd maar desondanks klagelijk mi-au-concert van ongeveer een kwartier.

vervolgens is er ruimte voor een hartelijk welkom – en terecht – je verlaat 020 je moet heel noordholland door – de firma TESO brengt je begeleid door meeuwen naar een eiland – en vind dan nog maar eens de juiste afslag – er is één weg voor je gevoel – de kransslagader van Texel – links en rechts dorpen en lammetjes – je kunt er geen touw aan vast knopen – en dat doen ze daar op texel dan ook niet. alles loopt door elkaar – mensen, lammetjes, eilanders, toeristen, dichters, kunstenaars.

foto 2 en foto 3 en foto 4
een warm welkom – de omhelzingen van karin en roop overleefd – jur heeft zich op het vloerkleed neergelegd bij iets voor jur onontkoombaars én tevens onverteerbaars – je zit net op het bankje van vroeger – of achterom komt een man binnen met een schilderij – een kunstenaar HENK SUILEN – op 2 mei de opening van zijn tentoonstelling met schilderijen OERSPRONG genaamd met poëzie van Roop.

foto 8
het achterom binnenkomen ken ik nog van Onderdijk – het dorp aan het ijselmeer – tussen medemblik en wervershoof waar ik 7 jaar heb gewoond tussen de opperdoezer rondes – aardappelen en de penen in het wapen van die dorpen. op de terugweg nog even langs het door ons verlaten huisje gereden – het lag er vredig bij – de aardappelvelden vervangen door water, de tuin omgewoeld – de bomen gekapt en de pruimenstruiken aan de slootkant weggehaald, het huisje verstevigd tegen het onweer en de vreselijke westenwinden die daar kunnen heersen. nee de natuur is mooi maar je moet er inderdaad veel bij te zuipen hebben. dat is ook zo op Texel. het waait altijd in de kop van noordholland en de eilanden daarboven en de temperatuur is altijd onder nul.

foto 5 en foto 6
een warm welkom – gebak van prenger had ik aangekondigd mee te nemen. ik vertrouw het banketwezen van texel minder. ja gebak van de jumbo kun je daar krijgen en de jumbo is de hema – kortom en samengevat niet te vreten gebak. nee hoe anders de aardbeienslof van de prenger uit amstelveen en die ging er in als koek bij de dichters en bij de kunstenaar.
de kunstenaar werd door Roop uitgelaten en ik wist de Beum te verleiden haar prachtige gedicht voor moeder voor te dragen – ik neem je op hoor – ik lees het één keer voor klonk het streng – haar antwoord. en zo geschiedde.

Roop keerde weerom en kwalificeerde mijn recensiewerkzaamheden in de zondagochtendwedstrijd als mild. verder bespraken wij de werken van max lerou – en zijn gezondheid – de uitgeverij van prachtwerken uitgeverij P., het weer ter hand genomen dichtwerk van ROOP zelf – een tijdje niet geschreven en nu voor de tentoonstelling weer wel. verder kwam al gebak etende en slagroom verorberende het afvallen van de Beum en de dichter pom wolff ter sprake. en er was nog even een forse scheldkanonade te beluisteren vanuit mijn eigen mond, die ik een minuut of tien volhield op een kots misselijk makend persoon zeg maar personage – terwijl de Beum mij ondersteunde met instemmende lieve knikjes vol empathie – en Roop met bovenmenselijk plezier de wandaden van de zo terecht aangevallen persoon vergoelijkte met opmerkingen als – ach het is ook maar een mens.

foto 7
tot slot bracht ik een bezoekje aan het toilet en daar viel het volgende te lezen – we waren hier eerder in 2009. een lerou, een jee kast, een groet, een van der linden, een baljon etc etc

foto 2

foto 3

foto 4

foto 5

foto 6

foto 7

foto 8

pw – 28-4-26

Peter Posthumus – kopland in een modern jasje?

Hoi Pom :

Weggaan is steeds meer
alsof je er nog bent
en dat iedere keer
zo’n ritueel moment

die groet
bij ’t komen en het gaan
niets meer doet
easy going, easy coming

geen kaart, geen brief
nee geen papier
dat is niet meer van nu
afscheid niet meer van hier
cyberspace kan zonder ruimte tijd
iedereen voortdurend onder handbereik.

Peter Posthumus

——

Weggaan
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. (…)

Rutger Kopland

Rob Mientjes – en de koeien in oa DOKKUM

De koe van Sint Agatha

Koeien zijn slimme wezens
net als varkens
maar niet op alle dagen van het jaar
het zijn ook maar dieren
ze komen overal voor
zelfs in Dokkum en Sint Agatha
Dokkum bekend verondersteld
van Elfstedentocht en van Koningsdag
Sint Agatha kent echter niemand
tenzij kruisheren je iets zeggen
in het Land van Cuijk aan de Maas
waar koeien altijd oranje boven zijn
eigenlijk oranje overal
zoals de stier in de grotten van Lascaux
waar deze koe me aan deed denken
alleen stond deze op een verkeersbord
naast de ingang van klooster Sint Agatha
ook in Nederland zijn koeien heilig
en al helemaal voor mij
love them

Rob Mientjes

Frans Terken en Anke Labrie winnen de enige echte virtuele belofte -trofee op pomgedichten.nl

met dank aan de koningin van poëtisch Texel Karin Beumkes voor de dichterlijke inspiratie – zo net voor moederdag en koningsdag – de enige echte koninginnedag vieren we natuurlijk vandaag op de pom. dank aan de dichters die inzonden – Frans Terken en zijn woorden van liefde in een levenslang eerbetoon en Anke Labrie met haar indringende ontwapenende en het leven in de schaduw overwonnen woorden – delen vandaag het eremetaal. van harte!

het masker is voorgoed verdwenen
zo nabij kon ik nog nooit
ik houd haar hand nog even vast
die nu pas mijn warmte kan ontvangen

deze blijkt mijn leven lang
ondanks alle barre winters
toch ergens te zijn opgeslagen

voor het eerst geen u
ook moeder past hier niet
hier ligt een doodmoe kind
dat altijd groot moest zijn

zacht fluister ik haar meisjesnaam

anke labrie

een bijna schokkend tafereel – een besef – een overweging die aankomt bij de lezer en binnenkomt bij de ik-persoon van het gedicht. de leeswijzer is in de eerste regel gegeven – we kunnen veel ophouden maar daar houd je altijd wat van over.

Goedemorgen Pom,
Mooi om je bij de koningin van Texel te zien, ze houdt de belofte levend!

Koninklijke groet,
Frans

Glans

Hoe je hart zich openstelt
de klop zwelt aan bij het zien
van zoveel tederheid
de hand over het oude grijze haar

strijkt de herinnering boven
dat grootse van hoe je bewoog
sierlijk en toch daadkrachtig
tot je in rimpels verdronk

als een vlies over vroeger
lippen die blonken van levenslust
zoals ze elke ochtend gekust

de glans van gouden jaren
nog in een foto aan de muur
de belofte van toen waargemaakt

© FT 25.04.2026

de herinnering beschreven in woorden van liefde – de foto aan de muur die nu in een poëtisch licht wordt geplaatst – die wonderschone tweede strofe ook:

strijkt de herinnering boven
dat grootse van hoe je bewoog
sierlijk en toch daadkrachtig
tot je in rimpels verdronk

André Heijnekamp – lief
Karlijn Groet – ..en voor
Rob Mientjes – beloven doe ik niets meer
Rik van Boeckel – Dansen met jou ..
Frans Terken – de belofte van toen
Luk Paard – de ure late we ongeteld
Anke Labrie – zo nabij kon ik nog nooit
Cartouche -je sprekende ogen
MartinB – geen onderwerp

en zie daar de zondagochtendwedstrijd – wie wint de enige echte virtuele belofte -trofee op pomgedichten.nl – de poëzie koningin van Tessel – zij die nog als enige in ons land koninginnedag mag vieren – en wij vieren het met haar mee – lees ook dat prachtige eerbetoon aan haar moeder – Karin Beumkes is onze liefdevolle inspiratiebron voor deze week – voor dit weekend in de zondagochtendwedstrijd – welke grootheid, welke liefde, welk eerbetoon of welke bijzonderheid belooft U aan ons lezers? – lieve dichter – we lezen u – wij lezen het zo graag. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Belofte

`t Wordt buiten kouder
en de ballerina`s van de zomer
maken plaats voor de diva`s van de herfst.

De bolle spinnen walsen op het rag
en ergens op de wereld begint Maria Callas
een herderslied te zingen.

Het geluid van onze radio draagt ver
de stem zingt van haar bladwerk uit ledergebonden boeken
mijn mamma gaat de dikke bramen zoeken
noemt de krekeltjes cicaden
olijfgroen is haar hoed.

En als mijn mamma sterft
hoef ik niets van haar te erven
ik zal haar lippen verven
omdat de engelen in de hemel
zo dol op mooie doden zijn.

Karin Beumkes

https://www.facebook.com/reel/2044393589836251

ergens met jou

ik wil niets
anders dan zien
hoe de wolken zich gedragen
en over elkaar schuiven

niets anders
dan in het zand liggen
en luisteren hoe de golven
op ons afkomen

niets wil ik anders dan
een fles witte wijn
de volle belofte nog
die enorme heerlijkheid

over indringend gesproken

pom wolff

Lief

Alles wat we meenemen
zit weer in andere kasten
het zand onder de schoenen
is hier vette klei.

Je jas is dikker geworden
je stappen kleiner in de dagen
die zo kort lijken door de zon
die eerder onder gaat.

Je wilde niet weg van de plek
die in een foto album ligt
ik heb de beelden meegenomen
en ze naast je bed gelegd.

Vanavond blader ik tot je slaapt
ik zal de dekens toe stoppen
je voorhoofd kussen en zeggen
welterusten lief.

André Heijnekamp

zonder meer een lief gedicht – feel good poëzie – ik schrijf de waardering op zonder enige vorm van cynisme – want ik houd van feel good poëzie – de strofen laten nog genoeg te raden over – wat is er aan de hand met deze lief die eigenlijk niet naar die andere plek wilde verhuizen. en welke plek is bedoeld? wellicht is hier een moeder beschreven die een plek heeft veroverd in een verzorgingstehuis.

karlijn groet die de eigen woorden liever loslaat in liedjes tegenwoordig – liever dan in de prachtige gedichten van haar hand in schrift. het is een keuze. een lied vol gulzigheid – iemand – die geliefde – noem het geen liefde – zingt alex roeka – wordt met huid en haar verorberd – nou ja die wens is te lezen in de wellustige woorden van de singersongwriter in een wel lustig tafereeltje.

Apollo gone

Vlieg naar de maan
riep ik hem nog toe
ik geloof je niet
hij had ze juist gebracht
de muntjes waar ik om had gevraagd
mijn ongeloof is daar getart
voor eeuwig de twijfel geworteld
een jeugdig trauma

hij had ze daadwerkelijk gebracht
de munten die ontbraken
Apollo 11, 12, 13 weet ik veel
het deed er niet meer toe
de hele collectie moest ik weggeven
want beloofd is beloofd
sindsdien geloof ik iedereen
beloven doe ik niets meer

Rob Mientjes

het verzoek aan de dichters was: welke grootheid, welke liefde, welk eerbetoon of welke bijzonderheid belooft U aan ons lezers? een jeugdtrauma beschreven – ieder kind heeft wel iets of een voorwerp dat nooit verloren mag gaan en toch verloren gaat – een gedicht om terug te gaan naar de jaren van vroeger, de herinnering aan pijn.

Goedemorgen Pom
Ik ben geïnspireerd door haar gedicht en ben ook vaak op Texel geweest.

Het trouwe eiland

Dansen met jou geeft ons trouw
mooie diva van de poëzie
de tijd laat ons soms rusten
tijdens deze dagen vol betekenis

De Koog en Den Burg zijn bekend
op het eiland dat iedereen verwent
elk jaar onder de zon op het strand
van dit gelukzalige weelderige eiland

fietsen naar het noorden
brengt ons naar De Cocksdorp
een van de geliefde oorden
om samen te zijn en te genieten.

Rik van Boeckel
25 april 2026

een eerbetoon aan de enige echte koningin van de poëzie – karin beumkes – en aan dat eiland ook

En als mijn mamma sterft
hoef ik niets van haar te erven
ik zal haar lippen verven
omdat de engelen in de hemel
zo dol op mooie doden zijn.

Karin Beumkes

ja wie zo kan schrijven maakt zichzelf in de wereld van de poëzie onsterfelijk.

(de rockdichter): de zondag en dus draaf ik ter pom…u kent’et….en nu de lente echt is en alles dan toch mooier…ik hoor al hoe vogels zich nestelend bezig zijn…zie mooie lichtblauwe wolkjes…hoor’n bij…voel hoe liefde ja lentelief hoe lief…en dat’k haar bezing omdat’k ook romantisch kan toch…’et mag gewete zijn….oh dans zo jij lentelief

“ lentelief “

dans je dartel om me heen
lichtvoetig en graai naar mij
plof je hande in me buik
grijp de vlinders

laat ze uit me
weef ze om ons
we late ze de tijd drage
en fladdere saampjes
dartel net asof’et lente is
uit ons ontstaan

geurend
kleurig
vlinder me vlinder ik jou
vlinder ons

we strele lente tot elkaar
de ure late we ongeteld

© luk paard

luk heeft zijn eigen bijsluiter al geschreven – scheelt werk op de vroege zondagochtend – wie ben ik om de woorden anders te zien. de bijsluiter als een gedicht op zich:

ik hoor al hoe vogels zich nestelend bezig zijn
…zie mooie lichtblauwe wolkjes
…hoor’n bij…voel hoe liefde
ja lentelief hoe lief…
en dat’k haar bezing
mdat’k ook romantisch kan toch…’
et mag gewete zijn….
oh dans zo jij lentelief

Nooit genoeg

geloofd heb ik je
en geprezen de hemel in
van top tot tenen, hoger reiken
kon niet dan golven, hun kracht
– als druppels die rots uithollen –
die oevers weet te verzachten

samen oplopen
langs het water, dagen
zonder einde maken, een nieuwe lente
niet om zon verlegen, je sprekende ogen
een belofte – van lang leven

eeuwig
blijf ik in gebreke

25-05-2026 / Cartouche

dichter doet in ieder geval een poging om de eeuwigheid hier in het gedicht te bezweren – ik weet niet of de laatste twee regels hier wel hoeven. zonder die regels krijgt de lezer meer ruimte om aan die prachtregels van de dichter aan het einde van het gedicht een eigen verhaal te denken:

een nieuwe lente
niet om zon verlegen, je sprekende ogen
een belofte – van lang leven

james wright

hij schrijft te laat

man met handen vol nacht
die nergens passen

een stilstaand paard
in sneeuw

niet dood verklaard
wel verdwenen

woorden in de mond
die niets meer uitvoeren

liggen nog even

meer niet

MartinB

altijd een beetje in de contramine onze B – hebben we eindelijk een onderwerp mailt hij ‘geen onderwerp’ – hebben we eindelijk de meest begenadigde schrijfster der lage landen te gast – de beum van texel – komt B aanzetten met die wright – die gezien wordt door velen als de allerbeste VS auteur die ooit geleefd heeft op dat continent. zeggen ze van wright dat ie kon schrijven weet B dat de man nog geen dood paard uit een sloot weet te trekken of anders dat de goeie man geen paard in de sneeuw in beweging weet te krijgen. alsof de lammetjes op texel daar boodschap aan hebben. ik moet B toch waarschuwen – er loopt een schrijver op texel rond die nog niet klaar is met B. verder grappig dichie.

Xander Jongejan op het randje

Dit is het randje dat alles draagt
het is een dun randje hier en daar
zie je corrosie misschien houdt het
niet maar tot nu toe gaat het goed
het is een sterk randje het draagt alles
het tilt feitelijk de constructie op
houdt het boven de grond houdt het
van de grond het is een dragend randje
zo sterk je kijkt er eenvoudig overheen
moet je nagaan met de machines van
toen en toch zo degelijk wie is hier niet
zonder besef overheen gelopen

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

VON SOLO op Arnhem Centraal

Eind jaren negentig pakte ik regelmatig de trein vanuit Utrecht naar Arnhem. Daar aangekomen, nam ik dan de bus naar Schaarsbergen. Daar in het bos lag de psychiatrische instelling, waar mijn toenmalige vriendin haar opleiding deed. Ze woonde daar in een soort betonnen blokhut, samen met een andere verpleegster in opleiding. Als ik aankwam was ze aan het koken. Daar was ze niet goed in. Als ik geluk had compenseerde ze me na de maaltijd, met wat wel haar grootste talent was. Sowieso rookten we wiet, voordat ik terug over het beboste terrein naar de bushalte liep en de bus naar Arnhem weer pakte. Mij vermoeide ogen staarden dan in het donker naar de bomen, die er allemaal hetzelfde uit zagen.

Op Arnhem moest ik dan nog een half uurtje wachten op de trein terug naar Utrecht. Aan het busplein zat een tentje dat de TEJO Snacks heette. Daar ging ik dan naar binnen en kocht een hamburger met mayonaise voor twee gulden vijftig. De burger werd niet gegrilld, maar gefrituurd. Gezeten in het schrale, gele licht en het donker eiken interieur verorberde ik dan mijn burger. Na het eten eerder op de avond, was dat een traktatie. Iets om voor terug te komen. Dan pakte ik de trein weer naar Utrecht.

Vanaf Utrecht Centraal nam ik de trein naar Overvecht. Het was vaak tussen elf en twaalf. Op het station was het dan al rustig. De rit duurde vijf minuten. Uitstappen daar voelde altijd als thuiskomen, ook al logeerde ik slechts bij een vriend. Hij woonde in een kolos van een betonnen studentenflat, die we de bunker noemden, op de zestiende verdieping. Hij was altijd nog wel wakker en zat achter zijn computer. Als ik binnenkwam, praatten we wat en rolde hij nog een joint als ik geluk had. Ik keek dan nog even uit over de lichtjes van de stad. Na twaalven gingen we dan slapen. Ik in een slaapzak op de tapijttegels. Zonder matras, want daar werd je hard van. Dan was ik gelukkig. En voelde me veilig. De volgende dag stonden we dan weer op en gingen naar onze uitzichtloze stages. Maar dat was niet erg. Er was tijd genoeg en het werd altijd wel weer vrijdag.

Afgelopen maandag stapte ik uit op Arnhem Centraal. Het gevoel, dat er altijd nog een onbekende toekomst zou zijn, voelde vertrouwd.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Vera Jongejan – om het lijf

om het lijf

berg kleding
waarin diep weggedoken zit
vermoed ik een gezicht

in barre teruggetrokkenheid
muisje weggekropen- pak mij niet
of klompje ijs – wil niet smelten

en hoe koud kun je je voelen

in verkrampte handen ligt het schermpje
jouw schraletroostmachientje dat je vingert
nu licht je zelfbeeld even op

VERA JONGJAN