pomgedichten.nl

het weekend in met Karlijn Groet en Ditmar Bakker

zoals bekend ken ik vier favo dichters van vrouwelijke kunne die elke keer als ik die lees mij met hun woorden tot grote euforische hoogten brengen – het is de schoonheid van de taal – de natuurlijkheid van een Karin Beumkes, de ver waaiende woorden van de dichteres van de wind Margo van Gelder, de oneindige taalkrachtige poëzie van Vera van der Horst en de zacht romantische wezenlijke indringendheid van de zinnen van Karlijn Groet – die gelukkig de site aandoet dit weekend:

**ergens**

zouden musea moeten zijn
voor alles wat het
museum niet haalde
alles wat vergeten mocht
met een zaal waar hen een
opgewarmde dood wacht

waar alle nutteloze
ingewanden van de aarde
alle blinde armen
alle eenzaten, alle
halve vollemanen, alles wat
het net niet haalde in verhalen

ik zou er alle uren dwalen,
tussen ongeschreven
boeken, met hun nooit
gekozen zinnen maar
de nooit vergeten
woorden jij en ik

Karlijn Groet

*zoals bekend is Ditmar Bakker mijn poëtische vormheld – elke keer als ik hem lees verlies ik mij in zijn woorden en is elke vormelijkheid in mij zoekgeraakt – zo ook vandaag:*

**Het Vergane**

Na twintig jaren zag ik je weer hier.
Je keek nog net zo vals en ook zo schrander
als toen we samen waren: gemeander
steeds tussen boete, schuld, venijn en zwier.

Gesprekken liepen óók als de rivier
die ’t leven lijkt en onderwijl verander
je van diep geraakt tot buitenstander
van oude trauma’s of beleefd plezier.

We hebben, vreemd genoeg, heel leuk gekletst:
het scheelt een hoop, als men niet langer strijdt.
Wat waren we toen kwetsbaar en gekwetst.

De stroom verdiept, zij het ditmaal van spijt
om liefde die verleden breuklijn etst
en in het heden weer twee levens scheidt.

Ditmar Bakker

en wederom een TOP vrijdag – Bart Top over krijsen, schijten, roven en moorden

**Zoals de meeuwen**

Als de zielen van vermiste zeelieden
krijsen ze. Ze schijten, ze roven, ze moorden.
Hun kil-brutale gele ogen missen geen moment
van onoplettendheid. Dan slaan ze toe.
En weer hoor je ze hatelijk lachen.
Elkaar gunnen ze nog niet het kleinste stukje
brood. Ze hakken in lijken, ze rukken, ze trekken tot…

het eerste avondrood.
Dan vangen ze het laatste licht, zweven in
en dan uit zicht. Laten zich liefelijk vereeuwigen
In een perfecte positie tot die rode bol boven de horizon.

In een perfecte connectie met ons, die ook weten:
romantiek is een zaak van het juiste moment
een tel van geluk.
En dan weer krijsen, schijten, roven, moorden.

——–Bart Top————–

Wat vinden jullie? Eerst is er de observatie, het beeld. Dan komt er een associatie, een gedachte, een oordeel zelfs. Wat vinden jullie, had ik het bij de observatie, het beeld moeten laten? Met andere woorden: wat voor poëzie sta jij voor?

MvG – dichteres van de wind en haar dankwoord

ach nu VON SOLO op vakantie is en in en/of achter de ramen van het altijd weer gemoedelijke Vlaanderen heeft plaatsgenomen – genieten we nog even van de mooie woorden van Margo van Gelder – gisteren jarig – vieren we vandaag nog even haar woorden van vorig jaar.

Over dat alles en over de zee (The Wanderer – we’re all going home)

De regen kletterde overal “maar we hebben drie paraplu’s” verzekerde ik en
we gingen dwars door de wind dwars door de regen dwars door diepe plassen, langs hemelshoge hoge huizen, kriskras door straten
en we dansten.

“Drie paraplu’s ” zei de grote liefde vrolijk en hij vloog over modderplassen, trotseerde de regenbuien en vloog – lichter dan licht – dwars door de avond.
“Ga met me mee” bulderde ik ongeveer alles trotserend – en we vlogen – bijna zoals vroeger.

“Hier gaan we wonen” fluisterde ik toen de wind was gaan liggen, “hier gaat het goed komen” bezwoer ik terwijl we nog een keer omkeken
“Hier moet het dan zijn – ongeveer hier”
Hier bij de zee.

(I will find my way back home)
Proost lieve FB vrienden. Op het leven op de wind en de zee.
Dank voor alle lieve mooie verjaardagswensen enzovoort!
Zoen uit het late Dedemsvaart.

Margo van Gelder

ach kind nu ik je zie
dan voel ik weer de wind
en sluit ik mijn ogen

ik zie de boom nog
waaronder ik ons droomde
misschien had ik

toen
iets

dat het zich niet vouwen laat
en niet kleiner laat maken
dan het is

zo waren er soms dagen
ze gingen met de wind
en het weten dat niet wilde

pw

gedicht voor de jarige Margo van Gelder

ze verjaart op dezelfde dag – de vijfde van de maand augustus – als mijn lieve kleindochter Liva (3 jaar) – die prachtige dichteres van het waaien en de wind – die prachtige Margo van Gelder – voor haar:

**een witte vlag om de liefde te bewaren**

de een heeft er
ik weet niet hoeveel woorden voor nodig
‘loslaten’ zal er een van zijn
de ander minder of eigenlijk geen een

een gedicht met alleen maar witregels
is niet vaak geschreven
door dichters niet en ook niet door haar
en toch wist zij dat zij zou trachten het te schrijven

om op te gaan in wat altijd al was
en in alles wat ooit nog zal bestaan
om voor altijd te blijven – omdat omzien alleen
aan de eeuwigheid niets te bieden heeft

pom wolff

Mirjam AL – zeg me liever waar de bloemen zijn

Merik typte 65 teksten uit van Mirjam Al – deze werden de afgelopen 130 weken geplaatst op de pom alhier – om de week om en om met de poezie van Vera Jongejan. om nog even af te kicken plaatsen we de komende weken nog gedichten van Mirjam uit de bundel ‘Met jou’