de feesten van angst en pijn heten dit weekend DE FEESTEN VAN BEWEGING EN BEROERING – géén wedstrijd!!! alleen maar feest en beroering met DERREL, RIK en DEBBY – eindhoven – leiden- antwerpen

de feesten van angst en pijn heten dit weekend DE FEESTEN VAN BEWEGING EN BEROERING – géén wedstrijd!!! alleen maar feest en beroering met DERREL, RIK en DEBBY – eindhoven – leiden- antwerpen

het was paul van ostaijen met zijn prachttitel – De feesten van angst en pijn Paul van Ostaijen, 1921, Ik kan geen postzegels verzamelen,’ dichtte Paul van Ostaijen (1896-1928) – waarmee hij bedoelde dat het hem niet lukte als de andere mensen te zijn. De jonge dichter was in 1918 naar Berlijn gevlucht, om aan vervolging in zijn geboortestad Antwerpen te ontkomen.
dichters slagen er nu eenmaal niet in als andere mensen te zijn – honderd jaar geleden niet en dit weekend ook niet. er komen prachtige feestdagen aan en prachtige bundels.
Dit weekend hebben we DERREL!
Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie.
De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT
waar IRENE & VON  op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken.
De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
 
zondag hebben we DEBBY – in antwerpen – jawel terug naar antwerpen – en de recensie hier op de pom zondag om 1400 uur – haar eerste bundel –  Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN – op naar het PEE CEE KAFFEE te Antwerpen
Helderstraat 57, Berchem, Belgium, 2600
 
en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler,
Breestraat 161, Leiden.
Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen
1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn.
2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen,
de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg,
kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne.
3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza,
Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
 
Dit weekend hebben we DERREL!
Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie.
De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT
waar IRENE & VON  op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken.
De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler,
Breestraat 161, Leiden.
Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen
1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn.
2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen,
de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg,
kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne.
3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza,
Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
 

Share This:

een TOP vrijdag – Bart Top – tijd voor een vacht van zacht rottende bladeren…


Wanneer weer herfst?

De bladblazernij slaat weer toe
en nijdige veegwagens.

Het ijle kleed dat om de naakte takken
van stille, hoge bomen
bleef verkleuren van lentegroen tot herfstig rood
het bladgoud van beuken, berken en platanen
van ginkgo biloba’s, walnoten en esdoorns
in walm van hondenkak en dieselolie
verdreven van de grond die het wil voeden
in modderige trommels vermalen
geperst in ronkende vuilniswagens
op rollende loopbanden gestort
verkoold in het vagevuur
van onze vuilverbranding.

Wanneer, zo smacht de aarde
is het weer tijd voor een vacht
van zacht rottende bladeren
in een novembernacht
bekranst met parels van rijp
in een decembernacht
overschilderd met zuiver wit
van sneeuw, nog her en der
een kartelrandje van eikenblad
maar verder dons zo ver het oog reikt
dat als het dooien gaat
langzaam met de laatste voeding
uit de bladresten weglekt
in onderaardse eenwording
met oude grond
die altijd open staat
voor lentezon en zaad?

Wanneer is het weer tijd voor herfst?


BART TOP

Share This:

pom wolff – doktersmeisje én liefde op het eerste gedicht


ach ik ben haar naam vergeten. niet de foto en haar zelf ook niet. in limburg geboren, wonende in amsterdam – in de grachtengordel – getrouwd met een arts – ik noemde haar het doktersvrouwtje – maar kreeg vreselijk op mijn donder van haar en leerde niet meer denigrerend te zijn in mijn leven – ze gaf les aan buitenlandse kids op scholen waar je alleen kan en wil werken als je een echt mens bent. zeg maar aan zwarte scholen. in amsterdam west- en ik denk dat heel veel amsterdamse meisjes – vrouwen inmiddels – met een migratie achtergrond haar herinneren en haar op handen dragen. was haar naam niet marie-josé?

een baken voor meiden, een lichtend voorbeeld voor emancipatie, een juf om altijd bij te kunnen schuilen. misschien is lala gul wel kunnen worden wat ze is omdat ze deze juf heeft gehad. deze juf nodigde mij uit om op de 020 school waar ze het laatst les gaf een poëzie les te komen geven. en nu kom ik de foto tegen die ik maakte van juf met achter haar mijn begin tekst van de poëzieles op het white bord – jaja er waren al white borden op zwarte scholen – geschreven om mij voor te stellen. juf marie josé introduceerde mij – ze had twee van haar klassen samengepropt in één lokaal – 2 havo klassen samen 45 leerlingen –

pom wolff is een goede dichter zei ze – de komende twee uur zal hij jullie vertellen over gedichten – over poëzie. ik nam het woord – een collega van de juf die mij naar de overvolle klas begeleidde had de leerlingen al gewaarschuwd – ‘dichters zijn mensen met diepte’ –

later vernam ik dat juf marie josé een scheiding achter de rug had – ze had de grachtengordel in 020 verlaten – ze was op reis gegaan met een ouwe jeugd liefde – ook een limburger – het leven in! – met een caravan. eigenlijk verdient ze een standbeeld – een gedicht!


hoe de dag het ook wilde

die van de liefde weet
meer geworden is dan wie ze was
meer dan ze laat zien
en meer nog dan ze zelf ooit weten wilde

de tijd niet meer dan een ontplofte regel
van te zwaar geworden woorden
in een onvoltooid gedicht
 
een schreeuw
tegen het krijsen van de eeuwen
 
pom wolff

Share This:

pom wolff & bjorn van rozen – dichter bij de bron – met de slotwoorden van Bjorn – fijne plek hier Alja! 9-1-2027 pom&bjorn nieuwjaar en hun nieuwe programma HONGERLIEFDE in De Alkenaer

schrijft u het alvast naar in uw agenda – de nieuwjaarsopening van Alja’s REURING in de Alkenaer met pom&bjorn in hun nieuwe programma HONGERLIEFDE – martin aart de jong en amber helena reisig doen een liefdesduit in het zakje van 2027 – het wordt mooi!

ja het was zaterdag mooi in Alkmaar – met Bjorn van Rozen natuurlijk als stralend middelpunt van de show – ik mocht een keuze maken uit zijn liedjes – en het werden zijn liefdesliedjes – liefde in alle vormen van liefde – in alle aspecten – leven liefde lust verlangen en de teloorgang van alles wat zo mooi was of leek – onze try out van het programma DICHTER BIJ DE BRON – (2x een half uur) gelardeerd met enige poëtische accenten van mijn kant. dit programma spelen we nog een aantal keren in 020 en omgeving. het is te mooi om niet te doen. dank aan Reuring en Alja Spaan en de lieve mensen van dat prachtige theatertje De Alkenaer. zachte romantiek als medicijn zo ontzettend nodig in tijden als deze met al die poetins, trumps, en fabers – (ik ben het beleid! ja ze zou het willen) om je heen en zonder theo – dat was 2 november 2024 – dan maar liever POM&BJORN – dichter bij de bron. wees welkom ons te genieten.-

Share This:

Vera Jongejan – ik zal de vele levens missen die in jou opgeslagen lagen…


te snel ging jij voorbij
speler van verwondering
en toegankelijkheid

leuk riep je klemtoon
en jouw vreugde ontregelde mij
stond je daar weer
uitgestrekte armen
als een trekpop van een vredesritueel

raakten we maar niet uitgepraat

ik zal de vele levens missen
die in jou opgeslagen lagen
denker 
kind op ontdekkingsreis

en dat ik toch die korte tijd
en dat jij


Vera Jongejan

Share This:

IEN VERRIPS – het waren mooie tijden toen we dagelijks beschonken….


het waren mooie tijden toen
we dagelijks beschonken
elkaar rondjes gaven in het café
steeds slapper lullend
over god,  liefde en de kunst
tot sluitingstijd de deur openzette
en ons de straat opjoeg
jong genoeg voor wat benevelde seks
en morgen weer gewoon aan het werk
het deed geen kwaad

okt. 2026
IEN VERRIPS

Share This:

Rob Mientjes en de poncho

Poncho de pluie


Stap voor stap
Na de zonneschijn komt de regen.
hij en zij, hem en haar
Ze zijn overal verkrijgbaar in allerlei kleuren.
blije gezichtjes veel likes
van Hyves naar Tokio
lange staart en duim omhoog
voor Facebook TikTok Instagram
overal


Stap voor stap
beschermd door plastic
hier komen we … en gaan we
transportpiraterij in
rood, geel en blauw
niemand is bang
stralende, blije mensen
neem het allemaal weg
poncho de pluie


foto: Rob Mientjes
google vertaling uit het engels van de tekst van Rob –
naar zijn zeggen: ‘een povere vertaling’

Share This:

CARTOUCHE wint de enige echte virtuele  — laat hier op de pom – paul&patrick asjeblieft de schoonheid van de nederlandse poëzie zien! – zondagochtendtrofee – vrij naar HET LEVENSLIED van Bezembinder&Vreeswijk. Vera zilver, Frans brons.

Levenslied

het ongelijk in het zo vrolijk gezongen lied van Paul Bezembinder & Patrick Vreeswijk lijkt me wel bewezen – in ieder geval door de schoonheid in alle ingezonden gedichten hier – dank aan paul en patrick en dank aan de dichters die inzonden. zeldzaam mooi de bijdragen van Cartouche (goud), Vera van der Horst (zilver) en Frans Terken (brons) – onder de dichterlijke bijdragen leest u waarom.

Onzegbaar

zoveel schoonheid heb ik niet
eerder gezien, hoe ze daar – haar oogopslag
en hoe haar hand gebogen boven het blanke vel
dat voor haar ligt, een blad dat zich eenmaal nog
kleuren wilde laten in de zon die zij – hoe close
hoe na ze mij kwam, aanraakte, me beschreef

– zoals twee paarden in hun weide
 hoe ze elkaar hals aan hals adem geven –

en zonder woorden liet bij zoveel- dat beeld
voor altijd in mijn hart gebrand, met geen geweld
eruit te slaan, zo ongelooflijk licht en zacht, een
zegen – wat regen in een drooghete zomer doet
zoals ze mij de onzegbare kracht van de taal
van liefde liet – een paulinisch privilege

al kan ik er niet echt de hand opleggen
het zit in me – te botten – een waarlijk wonder
ik voel het, verdien en zie het nog een keer
ervan komen toch zolang zij in mijn dagelijks
dromen de lakens – van leven – met mij deelt

03-09-2026 / Cartouche

het is hem – onze cartouche – dan toch gelukt – het onzegbare zegbaar maken – elke dichter poogt en poogt – en eens in de honderd jaar – zong ramses al – eens in de honderd jaar – lukt het. zo ook hier – een in ieder geval met een mij overdonderend gedicht – eens in de honderd jaar voel ik mij ook als lezer volkomen thuis in een gedicht. net niet die cartouche die net te veel in de woorden legt – net niet die cartouche die over zijn eigen poëtisch randje kukelt – nee – het gedicht is gaaf en af en compleet en heeft alles wat een gedicht moet hebben – het straalt en streelt, het roert en ontroert, het leeft en lieft – het is inderdaad ‘wat regen in een drooghete zomer doet’.

04:00

Hoe wreed laat je me woelen
elke nacht
op het matras van onverstuurde brieven
waar naast me de weemoed zachtjes ligt te snurken.

Ik zoek de woorden die het duister helen,
een iele waarheid in dit late uur.
Je bent er niet om het zwart te buigen
naar een onverwacht en teder licht.

Vera van der Horst

‘de woorden die het duister helen’ – prachtig! en hoe de dichter in 8 enkelvoudige regeltjes taal de totale ontregeling van een mens in een barre nacht weet te raken. wat mogen we hier ons gelukkig weten met zoveel zeggingskracht. je zou toch na het lezen van deze woorden zo je auto in springen en richting eindhoven racen.
Mooi thema weer, met dank aan dichter en muzikant, dat is al schoonheid op zich.
Mijn bijdrage hieronder.
Goed weekend!
Groet, Frans


Zachte stemmen

Het zijn de zachte stemmen
die ons door de dag trekken
in elk opstaan gaan ze spreken
soms op een zangerige toon

zo het leven te lijf gaan
steeds de schoonheid van het al
willen horen en zien

dat doorgronden
alsof de ziel van dit bestaan
tot in het diepst van elke laag
ooit begrepen kan

hoe er dan achter in het hoofd
zich een veelstemmig koor roert
met verwijzingen in elke toonaard

dat elke dag weer volop keuze kent
wegen naar steeds een andere afslag
in welke richting dan ook
om ergens schoonheid in te vinden

© FT 02.10.2026

de zachte stemmen doen denken aan de zachte krachten ooit beschreven vanuit een sociaal dan wel socialistisch perspectief. bijna is dit ook een ‘socialistisch’ gedicht in die zin dat je deze door de dichter beschreven gemoedstoestand bij ‘elk opstaan’ aan een ieder gunt. dichter biedt troost en uitkomst – het ‘leven is te lijf te gaan’ en houdt altijd weer elke dag de mogelijkheid in om schoonheid te vinden. nou deze ochtend hier zeker ook: de eerste drie gedichten op een rij!
  • Cartouche – ‘onzegbaar’ heden
  • Vera van der Horst – op het matras van onverstuurde brieven
  • Frans Terken – de schoonheid van het al
  • Rob Mientjes – het letterfeest slimheid op muziek
  • Rik van Boeckel – levenslied en de Ballade van herinneringen
  • Luk Paard -en toch alle adem liefde
  • Anke Labrie –
https://music.youtube.com/watch?v=FqKw1NUCwDs&si=VuBTngifw1aloS5e

wie wint de enige echte virtuele  — laat hier paul&patrick asjeblieft de schoonheid van de nederlandse poëzie zien! – zondagochtendtrofee?
vrij naar HET LEVENSLIED van Bezembinder&Vreeswijk. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.


Componist-arrangeur Patrick Vreeswijk heeft dertien gedichten van Paul Bezembinder op muziek gezet en als album “Romancen” uitgebracht. Het album is vanaf heden in zijn geheel via de streamingdiensten beschikbaar.


Spotify:
https://open.spotify.com/album/6hyQ8lB5A09SYil2KnSM96?si=0_hcFG8oTfOnUPNgljPreA

YouTube:
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_k5TtA-KVJiwXaP7wDW8japw5InEnWHbeY&si=8by3fuHUMud4hiPK

haar bewegen

zoals ze over de dingen vertelde
maar toch ook
alsof ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak

én hoe ze langzaam weer
in zich zelf verdween
onherbergzaam, wreed alleen
en later

toen er niet veel meer van haar over was
neuriede ze soms alleen nog die regel
die hij voor haar geschreven had
over gratie, schoonheid en haar bewegen

pom wolff

Dag pom,
Een muzendicht voor de zondag.
Meer poëtisch is haast onmogelijk.
Groet, Rob



Muzendicht

Gevleugeld stemmig de piano
een klap erop … los bandeleros
draaiorgel over zijn toeren
alle toetsen hamers kwijt
verdwenen in zwart wit
dans straf de horlepiep

Jules en Hermann
weten van wanten
schilderen doofstom geduldig
muziekpapier vol noten
Boudewijn articuleert heel braaf
zijn woede ingetogen

romeins latijn
griekse lyriek
zingen dichten
grenzeloos het letterfeest
slimheid op muziek
een fanfare van plezier

Rob Mientjes

de samenvatting in drie strofen gegeven. Rob heeft weinig woorden nodig om de elementen over welke je een bibliotheek zou kunnen volschrijven helder over het voetlicht te brengen. nog voor de muziek is gespeeld is het gedicht geschreven. zo lijkt het.
Goedemorgen Pom
Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele.
Heb luisterend naar dat mooie levenslied
dit gedicht geschreven.
Met dichterlijke groet 
Rik van Boeckel


De betekenis van het levenslied


Laat de tijd haar schoonheid zien
als een lied over haar geschreven wordt
daar houdt zij van bovendien 
gaat daar gelukkig mee akkoord 


ze zingt met veel gevoel de zinnen mee
als ze stemmen en melodieën hoort
richt haar oren op de klank van de cd
en op de betekenis van elk woord


maar hoort ze niet goed genoeg de zang
dan probeert ze nog beter te luisteren 
naar het aan haar gewijde levenslied 


ze luistert zo vele minuten lang
en zal even rustig fluisteren 
tot ze van samen zingen geniet.


Rik van Boeckel
3 oktober 2026

de dichter staat even stil bij de tijd en dicht de tijd menselijke eigenschappen toe – het is de omgekeerde mooie wereld die hier beschreven lijkt – alsof de mensen de tijd niet zelf  zijn – die ze wel zijn in de dingen die ze doen.

wij van hier wensen RIK en mooie dag bij zijn bundelpresentatie in het gedicht TIJD OM TE ZIJN op de prachtkaft van zijn nieuwe bundel – zie hieronder –  belicht Rik precies de andere kant – de menselijke kant van het fenomeen – de mensen die de tijd zijn en maken. soms vervolmaken. heel soms.



De laatste publicatie van poëziebundel Ballade van herinneringen presenteer ik 11 oktober vanaf 2 uur ‘s middags bij boekhandel De Kler op Breestraat 161, Leiden.
(de rockdichter): voor de zondag…deze zondag voor de pomsite….de wedstrijd dus die geen wedstrijd….u kent’et allang allemaal en dus ik schrijf omdat’k zin heb en wel van deze….helemaal jij en ik tot… en’et mag heftig… vurig vlammend ja tot alles op tot alles aroma


“ alles aroma ”


‘n stel ferme dije hoog bloot
waarbove dan nog’n jurkje zwierig
wanneer jij op de stilletoos

met’et voele van iedere stap
dwars door elke centimeter ik
gewillige vogel voor de kat
en toch alle adem liefde

sneuvele doe ik met graagte
aan jouw heupe trillend
as’n doodsverachting

telkens verrijzend tot jeugdige
en hoe schoon ik dan tot prooi
met alles nog slechts aroma
van helemaal op in jou


© luk paard

en inderdaad  dichter schrijft op zijn eigen heftige en aromatische wijze de liefde tegemoet – springend de woorden. je zou er op de vroege ochtend bij van gaan steigeren – zo willen we allemaal wel wakker de dag ingaan en aangaan. het is de liefde die regeert in de gedichten van Luk Paard – dit is geen prinses meer op een wit paard beschreven maar een koningin!
” WILD ROMANCE ” by luk paard
6 oktober alweer 14 jaar geleden dat Bart stierf, vlak na jouw feest in de Oude Weever. (De laatste foto waar hij op staat). Ook een mooie herinnering, die avond. 



hoe mooi ook de woorden
ze brengen jou niet terug
ze falen allemaal 
maar elke poging is er een


zelfs een vloek 
kan schoonheid in zich bergen


anke labrie 
(4 oktober 2026) 


Een mooie herfstdag gewenst.
Met vriendelijke groet,
Anke 

hoe de tijd verder raast als het leven anke – 14 jaren al weer als de dag van toen herinner ik me de mooie dag – de mooie optredens – het samenzijn op het pleintje waar jij naast bart de dag genoten – nooit kwam er iemand terug – de vloekende waarheid van het leven. dank je voor de herinnering en de bijdrage hier.

Share This:

ook deze vrijdag is TOP – Bart Top(s) wilde dromen


De nacht is stil

De nacht is stil
vol van geluiden
van auto’s die
een berg beklimmen
van boeren die 
hun werk beginnen
van zon die
ver weg van ‘t zuiden
zich opheft voor de reis
vanaf de oosterkimme.

Zo stil in bed
niet willen duiden
de herrie in het hoofd.
Het eigen koeren
in dons van vroege duiven
willen smoren
en hopen dat de koelte 
van het noorden
je huid kan binnendringen.

De nacht is stil
vol van geluiden
van woorden die je vrij
wil laten, ver weg
van uitgehouwen zinnen.
Dromen wil je
van matrassen
die mantras zingen
met tijk en laken
die troosten je huid.

De nacht is stil.
Je hoort de klokken luiden
een klacht van de gekwelde aarde.
Je hoort de hanen kraaien.
Hoogste tijd, denk je
om je adem te laten waaien
mee met achteloze winden.

Het licht zegt: ai, te laat.

———————
Slapeloosheid is meestal een bron van ergernis. En dat vergroot het probleem. Vandaar dat ik geleerd heb er stoïcijns mee om te gaan. Gewoon even een nachtthee drinken en dan maar weer eens proberen. Of met de zachte klanken van de swizz jazz radio op volume 4 proberen weg te soezen. Of, zoals nu, om 04.45 de belofte nakomen elke vrijdag een bijdrage te leveren aan de onvolprezen Pom-side. De vruchten van de nacht komen soms onverwacht.


BART TOP

Share This:

VON SOLO – Als de in krantenpapier in een grabbelton verstopte presentjes. Zo graaide ik me een weg door het leven…


Het was een regenachtige zaterdagavond half jaren negentig in Goes. Het moment, dat ik een kans zocht om mijn leven inhoud te geven. Het gebied waar alles gebeurde was misschien een vierkante kilometer groot. Op de Grote Markt had je wat kroegen. Nog een dancing daarachter en verderop nog eentje. Daartussen wat doelgroepgerichte kroegen. Die avond was ik in discotheek La Plaza. In die tijd was ik slank en knap en had lang haar. Maar dat zijn dingen, die je je pas decennia later realiseert. Daarbij is het een gegeven, waar je weinig aan hebt als je je sociale vaardigheden niet mee hebt.  

Ik dronk bier. Het perspectief van de avond vervaagde. Zoals dat vaak ging. Om dan in de ochtend weer wakker te worden en weer een week te moeten wachten eer het weer zaterdag was. Wachten op een nieuwe kans. Waarop wist je nooit. Maar altijd waagde je de gok weer. Als de in krantenpapier in een grabbelton verstopte presentjes. Zo graaide ik me een weg door het leven. Er zat niet veel in de ton. Maar die avond had ik aanspraak. Aan de bar trakteerde een weinig aantrekkelijke meid me. We hadden een gesprek. Gedeelde eenzaamheid en bier. Vermoeidheid en verveling. Het gebrek aan perspectief deed ons zoenen. Dat was in orde. Ze vroeg zich af waarom ik zoende met zo’n lelijk ding. Ik zei, dat ik haar aardig vond, daarom. We dronken meer bier en zoenden later nog wat meer.

De zaterdag daarop zag ik haar weer. Ik was niet naar haar op zoek, maar het liep zo. Nu betaalde ik een biertje voor haar. We gingen naar buiten en zoenden in een steegje. Weer vroeg ze me waarom ik zoende met haar. Ik zei, dat ik haar aardig vond en dat zoenen fijn was. We konden ook goed kletsen. Of ik verliefd was? Nee, antwoordde ik. Goed zei ze. Beter. Zo ging dat een tijdje door. Tot ik haar op een zekere zaterdagavond bijzonder dronken aan de bar aantrof. We gingen naar buiten, ze kon bijna niet lopen. En moest vreselijk huilen. Ik probeerde haar te troosten. Dat ging niet. Ze vroeg waarom ik zo lief voor haar was. Ik bracht haar terug naar binnen. Er was verder niemand die zich om haar bekommerde. Op een gegeven moment was ze weg. 

Vreemd genoeg weet ik haar naam nog en ik moest aan haar denken vandaag. Vanavond heb ik die door de zoekmachines op internet gedraaid. Ze bestaat niet meer.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This: