we doen maar geen winnaars vandaag – ieder zijn eigen eigenste oma – prachtige oma’s trekken aan ons voorbij, weer in het leven voor even terug gebracht. dichters met hun allerparticulierste woorden vandaag op de pom. een tijdsbeeld ook – ergens hebben oma’s ondanks al hun eigenzinnigheden ook iets met elkaar gemeen. ze zijn altijd van vroeger, altijd uit de vorige eeuw – van vroeger toen alles zogenaamd veel mooier en beter was – het leven harder, de armoede zichtbaarder – de spaarzame uren met de kleinkinderen intenser – we lezen over sterke vrouwen – ze moesten altijd door – van kippenren tot bevalling. over toen de eieren nog werden geraapt in de schuur, de bananen nog naar bananen smaakten , de sperciboontjes naar sperciboontjes. deze week lezen we geen gedichten hier maar bekijken we standbeelden. standbeelden uit een stuk – standbeeld voor oma (op een enkele oma na) opgericht door dichters – dank aan alle dichters voor de mooie beelden.
- André Heijnekamp – advocaat met slagroom
- Jorge Bolle – Oma assen
- Bert Dekker – oma’s moorkop
- Rik van Boeckel – verborgen in de voorbije tijd.
- Erika de Stercke – in dat veel te groot huis met de kolenkachel
- Frans Terken – in haar stoel voor het raam
- Luk Paard – de tijd liep trager
- Bart Top – “Amo de oma van Mao.”
- Rob Mientjes – logeren was geen feestje
- Cartouche – ‘buiten mededinging’
- Vera van der Horst -Ik had er maar één, meer waren niet nodig.
- Anke Labrie – en opa is zo lang al dood…
de kerk, de kippen en de moestuin in
de eenvoud van vroeger wie wint de enige echte virtuele – ja mooi was ze mijn oma, uw oma – trofee op pomgedichten.nl – laten we oma een eerbetoon brengen – een oma hadden we / hebben we allemaal tenslotte – liefde om op terug te kijken – dank aan andré heijnekamp voor de inspiratie. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
oma’s mattenklopper
helaas stellen wij niets voor
in de eeuwigheid
hoe we ook schrijven
of voor wie wij willen heten
waar ook geboren
in berlijn of rotterdam
welke bommen waar ook vielen
man of vrouw – (of van alles een beetje of het beste)
sociale huurder of pandjesschurk
alleenstaande moeder of ali B
in de grond zijn we allemaal gelijk
stond bij oma op een bordje
en nu oma al weer lang
in de limburgse löss
vraag ik mij af: waar is dat bordje
en waar de mattenklopper met welke zij mij
pom wolff
————————————–
Achter het huis van mijn oma
voorbij de koepel en de schuur
de kennel, de garage, het houthok
de moestuin en de kippenren
het varkenshok en de boomgaard
lag wat grond waar wij speelden.
De woonkamer was voor advocaat
met slagroom en koffie
sigarettenrook en saaie gesprekken.
Jaren later de reis nogmaals gemaakt
het huis is verdwenen en het land
daarachter is van steen geworden.
Al dat ik wilde herkennen
moest ik uit verbeelding halen
zoals een spelende jongen doet.
André Heijnekamp
dank aan Amdré deze week voor de inspiratie – voor het thema – de oma waarin we allemaal wel iets herkennen – onszelf weer als kind kunnen zien door de woorden van de dichter en inderdaad ja advocaat met slagroom – weer modern net als vroeger op de verjaardagen – de sigaretten en de sigaren in de glazen voor het verjaarsbezoek. een mooie oma deze in haar moestuintje.
Oma Assen
Van de twee oma’s
woonde er een in Drenthe,
in de Wijde Blik.
Drie vierkante meter bejaardentehuis.
Herinner me haar glazen oog
in een glas,
haar vriendelijke blik
in het andere oog.
Altijd een koekje
uit hetzelfde trommeltje.
Altijd hertjes voeren in het park.
Aan het einde
nooit klagen over het smerige eten
van het verzorgingshuis.
En voor de t.v. brandde ze politici af
door te roepen: ‘ allemaal bedacht,
het is allemaal bedacht.
Jorge Bolle
de oma met het glazen oog in een glaasje, het andere oog altijd vriendelijk – waar heb je die oma’s nog. prachtig beeld. het koekje het trommeltje – de kritiek op de verre wereld in haar wereld die steeds kleiner werd. en dan het jongetje jorge die de wereld nog ontdekken moest. leerschool oma. mooi.
ik ken de dichter Bert Dekker niet – maar we kennen de fragiele oma van Bert nu wel in verkleinwoordjes geschetst. de moorkop – die nu niet meer moorkop mag heten – en het leven zuchtend zwaar soms bij de aanblik van opa. de linnen schoentjes dansen als het ware bijna door de woorden van het gedicht. mooi.
Achtergrond van oma’s
De achtergrond van mijn oma’s
ligt via mamma op Sumatra
via pappa langs de Seine
zij roepen het verre verleden op
zag ze in het begin bij ons gezin
met verwondering in de mooie ogen
om te spreken met kinderen
en kleinkinderen en met hen te eten
aan de tafel thuis in Den Haag
dichtbij Loosduinen en Kijkduin
zonder hun afkomst in Atjeh
en Parijs voor ons te vergeten
herinnering aan de rijst tafel
van oma Sumatra verdwijnt nooit meer
bezoek aan de Eifeltoren
uit de tijd van oma Mounoury evenmin
zij vormen zo de zin van de geschiedenis
van mijn ouders, broer en zusters
als waarachtige grootouders
nu verborgen in de voorbije tijd.
Rik van Boeckel
10 juli 2026
een levensverhaal zoals we allemaal ons eigen levensverhaal kunnen optekenen – het levensverhaal van Rik eindigend in die prachtige slotregel:
grootouders
nu verborgen in de voorbije tijd.
onder de kerktoren
je was de moeder van mijn mama
een tikkeltje streng maar bezorgd
met nog angsten door de oorlog
in de ogen
jouw wereld erg klein, woonkamer
een groentetuin, een paar kippen
de bakker naast de deur en slager
op wandelafstand
een mooie vrouw, de balletjes met
krieken heerlijk, je kantwerkjes om
te koesteren bij de sporadische
stiltes uit het verleden
en nu ik omkijk, besef ik hoe
jouw laatste jaren in eenzaamheid
leefden in dat veel te groot huis
met de kolenkachel als getuige
Erika De Stercke
het veel te grote huis de laatste jaren, wel met de kippen om te overleven – het besef dat je als kleinkind nog niet kunt hebben, gelukkig maar – zorgen zijn er voor oma’s kinderen zolang het kan een onbezorgd leven. van het leven maakte oma – deze oma wat er van te maken viel. mooi.
Voor oma T., zoals ik haar in gedachten heb, en houd. Van Oma B. leeft er minder in de herinnering, heb ik maar kort meegemaakt.
Goed weekend!
Groet, Frans
Oma op eenhoog
Oma op eenhoog bij ons in haar stoel
voor het raam waar zij de straat overzag
met af en toe commentaar op wie er nu
of dan weer voor drukte zorgde
de kleinkinderen uitgesloten
die hadden het goed met haar voor
totdat zij en opa verhuisden
naar hogerop bij de Molenberg
waar de stilte gestaag in haar neerdaalde
zij in haar stoel met gebloemde kussens
de leuningen als laatste houvast
dat plaatsmaken bij een groeiend gezin
zij voegde zich ernaar zonder mopperen
een glimlach om de mond bestorven
© FT 11.07.2026
hoe het leven ook op hoge leeftijd een wending kan nemen en hoe in stilte het lot kan worden gedragen – de stoel – en dat ze uiteindelijk niet of nauwelijks meer uit die stoel – de glimlach bleef. wat er in een hoofd van oma allemaal om kan gaan. mooi.
(de rockdichter): tja zoas ied’r mens heb ik ouders en grootouders en overgroot….en oma langs mamas zijde…zij maakte de oorlog mee…had’n kaffeetje…’n drankhandel (met opa)…kar en paard…en dat taaltje uit de geboortestreek…pajottenland…waar de boere thuis zijn en zo…de brabantse trekpaardjes ook…eenvoudig…en de beste die er is (maar dat is elke oma)…kortom voor haar en nu te hier…gewoon wat eenvoudig des paard:
“ oma paard “
noe
smasjen
vergrezzeln
ne peipel
enzuvoesj
en omdat zij de beste oma was
met haar “voorschort”
‘n oorlog overleefd
‘n kaffeetje
& drankhandel
(kar en paard…later kammejon)
sober
eenvoudig
gewoontjes
gewuun voesjdoen
en wat was er veel meer
rust en minder stress
de tijd liep trager
was van minder tel
dat’k haar graag had
daarom
© luk paard
de oorlog, het schort, het voorschort haha, de soberheid in beeld gebracht – en dat de kleine luk van deze oma hield. meer is niet nodig in de herinnering. van de eenvoud en de liefde. om een leven mee te nemen. mooi.
(ode aan oma langs paardmamas zijde)
Coma
Ik lag er niet wakker van dat ik moeilijk kon slapen
op de ouderwetse twijfelaar in het verlaten landgoed.
Maar wel van die droom van vannacht
die me in de onbekende sferen bracht
van een ongeloofwaardig schone schone
uit Napoli die een canzonetta zong
in de trant van “Amo de oma van Mao.”
Met een schok schrok ik er wakker van.
Mompelde “Ciao, hier maak ik geen slaolie van.
De psalmen die mijn oma’s zongen
hadden een heel ander idioom
dan Mao’s oma ooit had kunnen dromen.”
Ik draaide me om en om. Maar helaas kwam ik niet
in de buurt van het vurig verlangde vakantiecoma.
Groet,
Bart Top –
deze dichter dromend van oma’s die psalmen zongen op een manier dat ze een leven lang nog na klinken – dag en nacht. waar de dichter ook verblijft van italie tot china – psalmen zingende oma’s verlaten je blijkbaar nooit. laten we zeggen dichter kende bijzondere oma’s.
Omaatje liever niet
Omaatje lief
ga alstublieft
ver weg van mij vandaan
met uw verschrikkelijk bestaan
u schrobt me achter de oren
zo hard als nooit tevoren
en nooit eens zoetigheid
voor al mijn vlijt
omaatje lief
ga alstublieft
heel ver van mij weg
u hart zo egoïstisch en slecht
beminnen slechts uw enigskind
nee oma nooit wordt u mijn vrind
en opa stil en zonder wil
maakte het nog extra kil
logeren was geen feestje
het zwijgen, stil zijn, opgelegd
als enige vriend een lieveheersbeestje
kind mogen zijn … gewoon ontzegd
Rob Mientjes
rob teruggeworpen op kleine rob – en thuis bij oma was het geen feestje – zoveel is zeker. wellicht was het beter om dit thema over te slaan rob. en deze oma maar te laten in de lade van de oude ladenkast die beter gesloten kan blijven.
Oma, so lieb, Oma, so nett
Ik zie nog voor me hoe je daar laatst zat
in je leunstoel en zei ‘het is me wat hè jong’
voor je uit te staren met ogen die bijna niets
meer zagen, behalve alle dingen, mooi en droevig
die achter je lagen, en wachtend op wat komen zou
“oude mensen zouden dat niet zo lang moeten hoeven”
en opa, wiens keel verschroeid door een overdosis
Röntgenstraling, die niet meer werken kon op de staatsmijn
en van ellende maar een winkel in koloniale waren begon
waar jij de klanten bediende, omdat hij daarvoor te zacht was
niet ouder werd dan vijfenzestig en jij daarna 25 jaar alleen
jij, moeder van vijf kinderen, waarvan de tweede zoon,
– mijn vader was de oudste en ging voor onderwijzer studeren –
Theodorus – geschenk van God, what’s in a name – in juli 1945 als
KNIL – militair in een japans interneringskamp stierf, welk Rode Kruis-
bericht jou en je gezin pas vijf maanden later eind december bereikte
je huis met de ‘goei kamer’ alleen voor hoog bezoek bestemd
‘het huuske’, de wc, buiten op de plaats en de waterpomp
de kersenboom, aalbessen en kruisbessen in de tuin en jij
mijn “paat”, peettante, eenvoudige en wijze vrouw groot van hart
die me als kind bij elk bezoek enkele guldens toestopte, steeds even
gastvrij, relativerend en blijmoedig geïnteresseerd in mijn wel en wee
oude en mooie verhalen wist te vertellen en dan ben je er niet meer
maar de herinnering leeft, zoals nog naklinkt in “Oma so lieb”
1968 van Heintje Simons, de nachtegaal van Bleijerheide
“ach, wenn ich dich, meine Oma, nicht hätt’
wär’s auf der Welt so traurig und leer,. denn
eine Oma wie dich gibt’s nie mehr”!
en je graf in de Grote Gats en bovenal ook de twee
geklinknagelde fauteuils met roodfluwelen bekleding
die ik – geluksvogel die ik ben – van je kreeg
‘het is mooi geweest
meer hoeft het niet te zijn’
11-07-2026 / Cartouche
die ogen, de mijn, de oorlog, het oorlogsverleden, de limburgse goede kamer voor belangrijke dagen met de familie, de kruisbessen oja lekker zoet, en heintje, de stoel met fluweel, het graf. prachtig tijdsbeeld door Cartouche. zoals het leven in de vorige eeuw vaak was.
Daarna begon ze een boekwinkel en in de oorlog had ze een pension en herbergte daar artiesten, joodse mensen, alleenstaande moeders en de Duitser die daar geplaatst was, hielp haar zelfs aan voedselbonnen ed.
Mij gaf ze Ik Jan Cremer met de woorden: dit boek moet je echt lezen en ik moest ook naar Ramses luisteren, ik was 11 of 12.
Haar man’s hobby was fotograferen, vandaar de mooie fotoos.
Ik kan zoveel over haar vertellen: het was me er één.
Mijn oma
Ik had er maar één,
meer waren niet nodig.
Bij haar was iedereen thuis,
bleef niemand een vreemde.
Ze kende de mens,
wist hoe een oordeel iets
onherstelbaar breken kon.
Als de dagen mij niet wilden,
zat ik bij haar, tekende en keek
hoe zij haar patience legde.
Er vielen weinig woorden,
haar ogen spraken elke taal.
Nog altijd woon ik
een beetje in haar blik.
Vera van der Horst
en dan nog een hele bijzondere en wijze en lieve oma – een pedagoge hier getroffen in prachtige regels van vera: ‘haar ogen spraken elke taal.’ – en dat een uitgesproken oordeel soms een einde kon betekenen. de wijsheid der jaren en het verakleinkind baadde zich in de wijsheden van oma. een oma die je elk kleinkind toe wenst.
een ietwat dominante oma. lijkt me deze oma. die zijn er ook. hoe dan ook voor de poëzie een uitkomst.
doos 5 – peter holvoet-hanssen){kind=link}
doos 4 – Johnnie van alle seizoenen live){kind=link}
doos 3 – mooie mooie dag syndroom in 020 – Aja Waalwijk meldt…){kind=link}
doos 2 – acteur X in de aanbouw van Café Eijlders en een schim van Jos){kind=link}
doos 1 – amber helena){kind=link}
