Geluk van vroeger was een tuin met rode en witte rozen ze groeiden over de schuur in innige verstrengeling en er was een tjilpend koor van mussen nestelend onder wat bemoste pannen
een kersenboom stond recht onder mijn raam droomboeket van roze bloesem wemelend van bijen geelwitte azalea geurde naar kaneel en wilde hyacinten schilderden de schaduwbodem blauw
die tuin in mij de laatste tijd door warreling van doen vergeten begoogeling van media kan het zo nog lente worden
ik zat in de bieb met uitzicht op de Zaan ik schreef over weer zo’n grijze dag vandaag grijze duiven in de tuin grijze gedachten die zich nestelen dat soort werk het werd best een aardig gedicht met al die tinten grijs
toen ik opkeek van mijn geschrijf was de zon gaan schijnen het was een pracht gezicht zo op het water opeens vond ik het een gedicht van niks
uw webmaster staat voor de zware taak de eremetalen te benoemen en dat dan ook nog in een olympische maand – dank natuurlijk aan alle inzenders – het was toch weer een troostrijk genot om alle woorden van pijn bij de dichters te genieten – we staan er als lezers tenminste niet alleen voor. soms is het zo een week dat op alle gedichten wel iets is aan te merken. let wel het is slechts de particuliere mening van een lezer. het was deze week iets te voorspelbaar ook. op een gedicht na. het gedicht van PETER BERGER waarin liefde en bloed met elkaar werden verbonden en de pijn met de belofte van ooit die nooit zal worden waargemaakt – Peter – voorheen vaste columnist op pomgedichten – pakt zeer onverwacht het olympisch goud deze week – wij feliciteren onze bloedeigen Lollobrigida – van harte. doe ik toch even zilver bij voor Jorge Bolle – onder de gedichten eest u waarom. van harte!
de wereld was nog leeg alsof er stilte heerst maar jij dronk mijn bloed en ik dronk er het jouwe dat is alles.
´ooit´ – werd er gezegd om het recht te praten maar wij dronken elkaar, en hebben het daarbij gelaten.
Peter Berger
‘en ik dronk er het jouwe..’ dat woordje ‘er’ kan wel weg – en ik dronk het jouwe – is mooier. de liefde wordt met bloed gelardeerd – de pijn met één woordje afgemaakt: ooit. ja zo kan het gaan. ben nog wel even benieuwd naar welke partner het woordje ooit sprak. of zei de een het en de ander knikte en sprak het na. in de liefde is ooit nooit.
weg
nu deze kamer zo alleen is de muur een muur de deur geen deur staar ik uit het dubbelglas
geen dag geen nacht seizoenen uitgebleven de lente te laat voor deze afspraak in het donker
nu deze kamer niet meer van ons is is er niets
Jorge Bolle
ja een gedicht met pijn – de weg is weg geworden. niets rest. mooi kort gehouden – ook de overdrijving – eenvoudige beelden in de eerste twee strofen. gedicht komt bij mij wel binnen.
Jorge Bolle – nu deze kamer niet meer van ons is
Rob Mientjes -richting grasduinen
Frans Terken – en jij die verder trok
Magda Haan – eindeloos bemind
Rik van Boeckel -samen en alleen
Luk Paard – met koude gekleed
Elbert Gonggrijp-stilzwijgend los
Vera van der Horst -Het heeft mij losgelaten
Peter Berger – ´ooit´ – werd er gezegd
Cartouche – alleen die ene
Vera Jongejan – doodlopend
Anke Labrie-een andere richting
wie wint de enige echte virtuele – de afgelopen weg – trofee op pomgedichten.nl – ach ja we hebben het allemaal wel een keer meegemaakt – moeten meemaken – dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is – duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi – soms is poëzie van pijn gemaakt. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
liefste
laten we het zo maar houden ik mijn leven jij het jouwe en samen vergeten hoe mooi ’t was
pw
De afgelopen weg, die begaanbaar te houden, soms tegen beter weten in. Mijn weekendbijdrage: Warme groet, Frans
Ondergesneeuwd
Dat je mij onderweg moest verliezen de dikke laag sneeuw die traag maakt waarin ik meer en meer achterbleef om zo het onderspit te delven als een doodgevroren vogel daar te blijven liggen
en jij die verder trok nog amper naar me omkeek niet meer vasthield aan samen aan wat we met elkaar gedeeld hadden de voorzichtige toenadering de opwinding van de eerste dagen de jaren van lief en liefst
om dat met pijn in het hart te kwijt te raken jij voortvarend op een voor mij afgesloten weg
een tragische beschrijving van een einde – pijnlijk hoe de liefdeswekker steeds trager tikt – hoe de winnaar olympisch goud bij elkaar skiet in een duizelingwekkende afdaling en de achterblijver in de sneeuw verzandt.
ex-liefde
onze liefde was fragiel als wuivende klaprozen in de warme oostenwind
we dachten het zeker te weten van rivieren die stromen naar de zee hete nachten en eindeloos bemind
we geloven nu niet meer in sprookjes in intense liefde, de kracht van hoop onze liefde bracht alleen maar pijn
we dachten het zeker te weten maar het kost teveel ontkenning om onszelf te zijn
Magda Haan
een ander facet van een aflopende liefde belicht – dat je teveel van jezelf moet opgeven om in stand te houden wat niet meer in stand te houden is – dichter beschrijft een pijnlijk proces wel in contrasterende lieve woorden. de laatste strofe met een voor de liefde dodelijke conclusie.
Scheiding der zinnen
Ik loop samen met jou overweg heus en in gedachten botsend hobbelend via hersenpan richting grasduinen heet bloedheet we komen er niet uit
Ik loop samen met jou overweg wikkend en wegend zoekend naar sleutel en slotsom raamwerk voor open deur scheiding der zinnen midden in de nacht
Rob Mientjes
ja hoe samen aan het einde van de weg niet echt meer samen is of kan zijn. 2 strofen 2 situaties 1 slotsom. one night stand.
De weg door de natuur
Over de weg gaan wij samen en alleen op de rechter en de linkerbeen
bij de driehoek ga jij alleen verder door het park van weelderige bladeren
ik luister naar de stilte van het groene licht wacht na duizend stappen bij het grasveld
de wind waait nu langs mijn oren jouw stem duizelt door mijn hoofd
de bladeren vallen langzaam naar beneden de nabije bomen laten mij van jou dromen
in de verte zie ik jouw voetstappen gaan ze komen langzaamaan dichterbij
ik zwaai naar jouw ogen stap vooruit hoor jouw stem roepen
hallo dichter geniet alleen van de natuur jij gaat onbestemd aan mij voorbij
ik wandel na het grasveld een zijpad in geniet zo puur van de bosrijke natuur
besef dat jij dat zeker doet bij alle bomen de adem der natuur laat bladeren zo vallen.
Rik van Boeckel 6 februari 2026
dichter in het bos en de bladeren vallen. of het gevraagde thema gehaald wordt ik weet het niet: ‘dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is – duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi’
(de rockdichter): zondag…..dan weet je’t wel dààr ter pom wolffs gedichtensite….pom’n favoriet van mij die’n wedstrijd die geen…ah jullie kenne’t wel en vandaag dus schrijf’k zo voor die dag…omdat wat mooi is ook nog lelijk kan…en alles d’r tussenin ook….kortom:
“ jij ging “
‘k zou nog vele fluisterwoordjes as’n zachtgroen lenteblad met roosjes teder op je huid van “hoe lief ik jou…” en zo aan mij
doch jij vertrappelde de roosjes smoorde de woorde liet me sprakeloos en ging
zo blijft vandaag enkel nog ik alleen met koude gekleed geen lente meer geen lief jij mij
nu is’et de schreeuw die ik verzwijg en losruk uit me hart
en’n passende hap PAARD-art natuurlijk… ” the SCREAM/de schreeuw ” by luk paard
de schreeuw en degene die verlaten is ‘met koude gekleed’ – ja dat doet de pijn – de herinnering aan de zwoele zoete zachte verhitte dagen van de liefde als tegenstelling in de eerste strofen.
KLEINSCHALIG DRAMA
Het had nog eens een lange weg te gaan, het was weer eens zo’n lang geleden. Het regende, de zon scheen, alles wat mogelijk was gebeurde. Jij nam afscheid, iedere keer weer. Het regende, er was geen schuilen aan, de zon deed haar
uiterste best te zullen blijven. Hier ben je, hier ben ik, beminnen betekent elkaar lief te leren hebben, vergissen is menselijk, er zit pijn in wat wij voelen – staat het huilen soms
nader dan het lachen, blijkt het daarmee werkelijk eens gezegd – in een verwoede poging dichterbij elkaar te komen, ons stilzwijgend los te moeten laten – nog voor het zover is –
Elbert Gonggrijp
KLEINSCHALIG DRAMA
alles wat mogelijk was gebeurde. Het regende, de zon deed haar uiterste best te zullen blijven. Hier ben je, hier ben ik, vergissen is menselijk. een verwoede poging dichterbij te komen ons stilzwijgend los laten – nog voor het zover is –
Elbert Gonggrijp
ik maak het drama toch nog even kleinschaliger – er staan net teveel woorden in dit gedicht die best weg kunnen. het moet wel aangrijpend zijn dat drama elbert en het moet niet verdrinken in een woordenvloed die alles wegveegt – ook het drama wegveegt.
Spoorloos
Het heeft mij losgelaten toen ik eventjes niet keek
Nu wapperen mijn dagen aan een waslijn tussen toen en straks
ik heb een herinnering die niet meer weet van wie het is
iets wat het achterliet ligt naast me als adem zonder lichaam
Vera van der Horst
mooie laatste strofe – het onbepaalde HET doet het wel goed in barre tijden. die wapperende dagen hoeven voor mij niet echt. dat wappert me net teveel – al dat gewapper ook nog – dat kunnen we er net niet bij hebben. en zie daar ook SAGE doet HET!
De afgelegde weg
zovele heb ik er gekend, elke maat en soort gewicht van catwalkwicht tot bloedeloos gezicht met af en toe een spot van hot, het wende
nooit, waren ze mij even lief, alleen die ene, jij jij bleef aan mijn zijde, een lange betoverende reis waarin we amper op adem kwamen, namen we elkaar ongeremd zoals we waren – draagvleugelboot en dubbelspoor
tot ten langen leste een fikse stroomstoring ons ontspoorde, jij voorbijvloog aan mijn allereigenst IJ-perron – naïef zoals ik heel de weg één bril slechts
wilde dragen, zoveel jaren later nu vind ik mij terug in het woord en de Cohe-rente-nstem van ‘I am just a station on your way, I know i’m not your lover’ voor altijd – heb ik geleerd hoe zeer
hoeveel krachtvoer moet een man verstouwen voor hij op vleugelvrouwen kan vertrouwen vertrokken zijn zal van de pijn en lacht
(jou voor goed, jij mij voor beter in de wacht, mijn deken van je af)
vrouwen die sporen werken als dommekracht doch gedichte eten bloemen uit de nacht al waarvoor ik nog zwichten zal is om te raken, te raken aan
mijn ware Muze
07-02-2026 / Cartouche
ja Cartouche in optima forma – hij weet van mij dat al die weelderigheden mij veel te ver gaan – zeker bij een pijnlijk thema als vandaag gevraagd – ik hoor romantische liedjes hier, wat die cohen ook allemaal zingt, bloemetjes tuinen, krachthonken, treinstellen, catwalks – het is me allemaal net teveel – dichter is even het spoor van het thema kwijt – maar dat wil hij ook – de rechter zal concluderen – meneer de dichter ‘opzet’ is bewezen. u gaat het gevang in zonder AF te passeren.
Doodlopende weg
stond aangegeven
toch maar gegaan
vraag me wel af
of het al aan me is te zien
Vera Jongejan
een persoonlijke weging – als dichter het zichzelf afvraagt dan kan de lezer het zeker nog niet zien. wat gaan we zien dat is wat de lezer wil weten. gedicht is nog niet af.
ldvd
kleine lijntjes in de tijd alvast oefenen voor later toen het hart nog buigzaam was vriendjes kwamen vriendjes gingen
later kwam de klap toch aan ondanks de vele oefeningen toen jij een andere richting koos liefdesverdriet ineens voluit geschreven
Ik las het op mijn telefoon en dacht eerst: nee. Niet John Virgo. Niet die stem die mijn tienerjaren van commentaar voorzag terwijl ik op mijn bed zat met as op mijn broek, een asbak die te vol was om nog een verhaal te geloven, en de ene joint na de andere draaide alsof tijd iets was dat je kon vertragen.
Maar het was waar. En dat raakte harder dan verwacht. John Virgo was geen commentator. Hij zat in mijn kamer. Niet opdringerig. Gewoon aanwezig. Hij fluisterde, riep, lachte je uit zonder gemeen te zijn. Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht. “Where’s the cue ball going?”
Dat was geen vraag. Dat was existentiële poëzie voor mannen die dachten dat ze hun leven onder controle hadden.
Ik heb meer Engels geleerd van John Virgo dan van school. School gaf me regels. Virgo gaf me timing. Zinnen die nergens heen moesten en precies daarom bleven hangen. Samen met Clive Everton maakte hij stilte draaglijk. Niet die dwingende tv-stilte, maar de soort waarin je durft te ademen. Waarin een gemiste bal geen drama is, maar een feit.
En feiten zijn soms genoeg. Hij had dat talent: spanning breken zonder ze kapot te maken. Een grapje op het scherpst van de snede. Net niet flauw. Net niet te veel. Zoals een perfecte safety in die tijd: niemand klapte, maar iedereen voelde het.
En ja, hij was ook een speler. UK Championship een keer gewonnen. Respect. Maar eerlijk? Ik herinner me geen frames, geen breaks, geen statistieken. Ik herinner me zijn stem terwijl mijn leven nog moest beginnen en ik al deed alsof het voorbij was.
Dat was geen snookerles. Dat was hoe je leert leven zonder dat iemand het hardop zegt. Nu is hij dood. En dat voelt raar intiem. Alsof iemand die nooit aan je tafel zat toch ineens niet meer binnenkomt. Alsof de kamer stiller is dan normaal en niemand zegt dat dat oké is.
Misschien zit hij nu ergens boven, naast Clive Everton, te mopperen over een safety die te dik wordt gespeeld. Misschien vraagt hij daar opnieuw: where’s the cue ball going? En misschien is het antwoord eindelijk: nergens meer naartoe.
Rust zacht, John. Je was geen stem op tv. Je was achtergrondgeluid bij het worden van wie ik ben.
geeft je moeder thuis de bloemen water drinkt ze wijn in
de avond waarom sta je nu hier zijn je vrienden op TikTok allemaal voor Trump
het kan mij weinig schelen
de nasa heeft high definition foto’s gemaakt van de maan
en de klokken op het perron zijn overal nog steeds hetzelfde
kom vooral goed aan
Martin B
dat lieflijke toontje op de rand van de afgrond van het leven of het meisjes zijn of jongetjes of anders. het maakt b niet uit – hij voert ze op, hij stelt een vraagje en voorziet de lezer van een wereldbeeld. zo moet dat in de poëzie.
no 56 al weer – Mirjam Al inmiddels hersteld van nare dingen – haar voordracht zondag de 15e van de 2e te bewonderen in de OBA – het olympisch Kwartier – lees hieronder
Dat getik, geveeg of die klik in het blauwe schijnsel van de blackbox die al weet voordat je weten kan die flikkert, trilt en triggert geen ontsnappen aan
tijd en ruimte vallen weg in een oningevulde leegte waar wordt bewogen zonder te bewegen
waar wat je wil, vindt of doet onontkoombaar oplost in een overvloed aan voorgekookte vragen antwoorden zonder uitkomst gedachten zonder grond
