deze week doen we een herhaling omdat ie zo mooi was – – en omdat KOBE SERCU zo mooi over de nacht zong – dezelfde KOBE die ook ‘weet je nog’ zingt – dat we hier een keer een weekend stil staan bij het verkeersdrama in zeeland deze week – bij het peilloze verdriet van die ouders – de site maar even een weekend ook op stil. blijven we dit weekend maar ‘onder ons’.
foto: jan bulsink
de meeste gedichten zullen inmiddels wel binnen zijn – het gevraagde thema heeft veel losgemaakt – dank aan S.G. nogmaals – mede namens alle dichters – voor die prachtige woorden: dichters zijn mensen met diepgang! het bewijs is vandaag geleverd – er werd in het diepe gesprongen, de diepte van het menselijk verlangen en de lust werd verkend – de diepgang van een kist op Zorgvlied werd geëerd, er werd een vliegtuig ingezet, Dantes hel bezongen, Bergen, Beverwijk, de diepte in de ogen van een geliefde gedicht en een hoofd dook onder de lakens – dank aan alle dichter die instuurden voor zoveel diepte, diepgang en meer. nu nog even het goud, zilver en brons uit de poëtische mijn delven. ik weet het wel en als u de commentaren leest – u ook wel een beetje – vermoed ik – straks de uitslag in de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is. een mooie zondagochtend – en dat is het. we zetten drie dichter in het gouden zonlicht vandaag en feliciteren vera van der horst, cartouche en jorge bolle – de KNIJTIJZER beker gaat naar rob mientjes – van harte – u leest onder de gedichten waarom – dank aan alle dichters die inzonden.
commentaren zijn inmiddels te lezen onder de gedichten –
Onder ons
Wij waren niet uit belofte, maar in wat wij volhielden wanneer niets ons dwong.
Jij bleef waar ik mezelf ontliep, ik bleef waar jij jezelf verloor- alleen een gedeeld uithouden van wat niet oploste.
En ergens daarin, werd iets van ons onverwacht echt.
Vera van der Horst
jajaja – om deze woorden kan natuurlijk niemand heen – het is dat soort poëzie waar je op meedrijft – het is alsof je op een groot meer in een bootje ligt te dromen over wie allemaal in je leven en wie vooral en met name in je leven – en dat je – eigenlijk nooit meer anders wil dan deze woorden – in dat bootje – op het kabbelende water – ja – ‘IETS VAN ONS WERD…’ – tsja – uitgevers het wordt wel tijd dat u uw ogen opent voor deze dichter!
Grond van bestaan
in het verre verleden duiken van het gesproken en ongezegde van je oorsprong en waarheen hoe diep kun je gaan
in de oceaan die jij bent tot de bodem of voetje bij voetje je laten drijven op gedachten en gevoel voor meer dan de helft uit water te bestaan
ach, de talloze naamlozen die ons voorgingen hoe ze streden en ploeterden in de modder de loopgraven van het leven – zonder alle lagen te kunnen ontgronden
leer om niet te verdrinken en weet samen te kunnen liggen, gaan en lopen vermogen door te dringen tot de diepte de onderstroom van de dichter in je
die in regen – de grond van bestaan – de glans van de zon ziet in de ogen van diens geliefde
31-01-2026 / Cartouche ojee Cartouche heeft het op zijn heupen weer. komt genadeloos binnen – wat kan deze dichter toch vreselijk goed dichten – was ik een vrouw ik zou smelten – een subtiel en alles overheersend liefdesgedicht mogen we lezen – de nacht voelt warm – de zondagochtend zal ook warm voelen onder de woorden van dichter Cartouche. was ik een man ik zou ook smelten als zij voor mij zou schrijven: leer om niet te verdrinken en weet samen te kunnen liggen, gaan en lopen vermogen door te dringen tot de diepte de onderstroom van de dichter in je
die in regen – de grond van bestaan – de glans van de zon ziet in de ogen van diens geliefde
van achter
van achter het raampje in het vliegtuig op tien kilometer hoogte zag ik de diepgang van een kleine zee, eindeloze wolken, besneeuwde bergtoppen en mensen als speldenknopjes
bij de landing verloor de piloot alle zicht met mijn gesloten ogen liet ik alles los net voor de landing dacht ik diep na over jou en je ontembare ogen
JORGE BOLLE
mooi zo Jorge – zo uit de lucht dit luchtige gedicht – strofe 1 de beschrijving strofe 2 die ontembare ogen van de geliefde – de site pomgedichten hangt het liefst in de lucht met zo een mooie romantische zachte touch – en hier hebben we een hele mooie. ‘ik moet de reis nog maken terug naar waar het begon’ – zingt alex roeka hier in mijn kamertje – zo is ook het denken van Jorge getypeerd.
Diep in de gangen, ultieme diepgang. Hold your horses. Kwaad loert. Toch een fijn weekend gewenst. Ook namens Alighieri. Groet, Rob
Diepganges
Stikdonker ondergronds door en van ratten besnuffeld stroomt de Diepganges bewierookt zwart demonen in een bootje halen neus en mensen op nodigen uit voor een groot bal in alle ringen van Dantes hel
vurig met gespleten tong tonen duivels hun ware aard lispelen zoete woorden in oren die niet willen luisteren diepgang voert langs aambeeld hamer naar flinke krochten in de neus slijm in mond stokt de keel schreeuwen niet gehoord voor eeuwig doemt het zwart alle hoop verloren
Rob Mientjes
allemaal de hel in – richting dantes unterwelt – doet me aan de woorden van de legendarische leraar Knijtijzer van het spinozalyceum denken – die ooit mij in een nazi kelder in keulen over de verschrikkingen verhaalde die zijn familie had moeten meemaken. Rob belicht de hel op helse wijze en doet dat zoals het goede dichters betaamt.
Frans Terken – om waar het nodig is diep te gaan
Max Lerou – in de kist is er nog genoeg ruimte
Jorge Bolle – en je ontembare ogen
Rik van Boeckel – Zinvolle woorden uit hart en hoofd
Rob Mientjes – voor eeuwig doemt het zwart
Luk Paard – ja dieper tot we met hart en ziel
Bart Top – in de diepere krochten van freudige grotten…
Magda Haan – in dons dikke liefde
Anke Labrie – mijn bolsjewiek uit Beverwijk
Conny Lahnstein – graven zij een tunnel
Cartouche – in – de loopgraven van het leven
Vera van der Horst – en ergens..
Elbert Gonggrijp – diep er door heen
Vera Jongejan – van de hoge springen helpt
wie wint de enige echte virtuele – vrij naar S.G. – ‘mensen met diepgang’ trofee op pomgedichten.nl? de zondagochtendwedstrijd deze week – thema diepgang! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
S.G. voorheen lerares aan een amsterdamse middelbare volksschool introduceerde mij ooit bij haar leerlingen – voorafgaand aan een les over poëzie en dergelijkheden – als volgt: en nu opletten – luister naar meneer – meneer is dichter – en dichters zijn mensen met diepgang! de klas was meteen stil. zelden vond ik werd er een mooier eerbetoon aan dichters uitgesproken.
kobe is ook dichter – asjeblieft blijf vannacht nog bij mij – zingt hij – luister en val maar stil –
poëzie ontvelt gisteren viel er een dichter voor haar van zijn fiets hij draagt vandaag zijn schaafwonden met verve alsof ze van de poëzie zijn
poëzie ontvelt of is het toch dat gevoel voor diepte we zijn er mogelijk voor geboren
pom wolff
Dag Pom, De bijdrage voor de weekendtrofee, als altijd op zoek naar de woorden. Weekendgroet, Frans
Diepgang
De eerste diepgang was een baan onderwater zwemmen in het 50 meter bad en al snel ging dat heen en weer
niet dat ook maar een woord gezegd kon als ik proestend en hijgend boven kwam maar ik had wel de bodem gezien van wat ik voor mogelijk hield
het maakte me stil en nederig nadenkend over wat het teweeg bracht in mijn hoofd en wat het vroeg van mijn lijf
dat ik naast dat hoofd armen en benen heb om hoe dan ook vooruit te komen om waar het nodig is diep te gaan in de kracht van het woord
het gevraagde thema – iets met diepgang haha – heeft veel losgemaakt – dank aan S.G. nogmaals – mede namens alle dichters – voor die prachtige woorden: dichters zijn mensen met diepgang! en zo ook Frans Terken. het moet ooit heerlen geweest zijn – zwembad ‘zeekoelen’ wellicht – waar deze dichter zwemdiploma A en B heeft gehaald – ik gok maar wat – maar wel met een groots poëtisch resultaat mogen we lezen – dat Frans daar leerde het diepe in te gaan is voor de poëzie goed geweest – daar in het diepe lag het begin van de dichter Terken en daar lagen ook zijn poëtische diploma’s klaar – en Frans zwom deze met lof naar boven. we genieten er elke week van.
Ha Pom lieve vriend…ja diepgang is wat de mensen bindt, onvoorwaardelijk, voetje aan voetje En aan de lezer een woordenboek, zal het bargoens zijn of een woordenlijst van een of andere grootstad
afdaling met gerrit
eenmaal in de kist is er nog genoeg ruimte voor diepgang sprak hij zo mag ik graag zeggen waar het op staat
pikkie noga en groenzoeter de voosbinkies van nette meijer verdelen de zachte woorden als piemelbrie over een besmetbak
ik sla de harde liever op het aambeeld van miesponem en oetekwa de moker voor pannelap en zomerplaag
ml
de eerste twee regels en ook de volgende twee zijn meesterlijk. in huize wollluf en bij buuf betty twee hoog achter in de jordaan – werd heel heel hard gelachen – met name betty moest aan de beademing. ik ben ook maar meteen aan diezelfde beademing gegaan. mocht ik eerder dan max op zorgvlied in een kist gestopt zijn – hierbij dan wel de uitnodiging aan max om strofe 1 luid en duidelijk – na de ernstige toespraken – in die prachtige ruimte te laten klinken – net voordat de gasten aan die heerlijke wijn daar gaan!
Zinvolle diepgang
Zinvolle woorden uit hart en hoofd hebben diepte nooit verdoofd
een dichter haalt ze zonder bloeddruk uit de aderen van dit leven
stilte geeft hem diepgang een lied biedt luisterrijke zang
poëzie wordt duidelijk uitgesproken via betekenisvolle voordracht.
Rik van Boeckel 30 januari 2026
Rik houdt het kort. eigenlijk biedt de dichter hier een ieder algemeen geldende waarheden aan – en aan de lezer. zinvolle woorden uit de aderen van het leven – mooi!
(de rockdichter): zo….zondag en dus met graagte ter pom wolffs site…’n favoriete dichter van mij…met de wedstrijd die geen….u kent’et al’n geruime tijd en deze keer is’et….diepgang…diep gaan….ah ik schrijf’et dan zo…’et is 1 mooie droom en…
” alleen maar van ons “
in de drome heb’k al zo vaak over hoe we altijd meer en dichter ja dieper tot we met hart en ziel ‘et mag zelfs tot bodem rake asof’et de laatste keer
ik wil van adem en dat’et trekt en sleurt schokt in elke plooi van je lichaam
dat je helemaal uit en in en dan nog ’n schreeuw omdat je willoos wil
nou of dit liefdesgedicht door de WOKE commissie geraakt is zeer de vraag – hahaha – er gaat er nogal – hoe zeg je het – vlezig – aan toe in huize paard – zo kennen we dichter luk paard natuurlijk in de goede zin van het woord – natuurlijk – als de lust beschreven wordt dan wordt de lust ook beschreven – allemaal meteen door naar de nieuwe film van eddy terstall – het land van johan – de lust het leven de levenslusten ze zitten in de lucht – en Luk voelt dat – de veranderende tijdgeest – goed aan.
Hoe zinnelijk
Het lijkt in het begin op oppervlakkig beminnen
van jouw huid houden de opperhuid strelen die zacht en soepel warm of koud altijd aai- en dankbaar is oksels, armen, zachte liezen – jouw huid die welkom heet – jouw bindweefsels en tere vliezen.
Maar in en uit kruipt het onder ons beider huiden hart en nieren longen vieren dat alles open, lopen gaat wormige, kronkelende dingen wringen zich in alle bochten dringen door in de diepere krochten van freudige grotten het hijgt, het siddert, het spettert, het spat lekt naar buiten lekt naar binnen.
Het lijkt in het begin op oppervlakkig beminnen maar ten diepste ontspoort het in hortende, stotende zinnen.
ietsje subtieler dan het gedicht hierboven van Luk Paard – de woorden van de dichter Bart Top. (aanvankelijk) maar al vrij snel belanden we in dezelfde erotische film – de sappen ooit door hadewych zo vloeibaar beschreven kolken ook bij Bart over de randen van het gedicht. HEERLIJK!
Bart is zondag te genieten in dat altijd weer zo mooie Haarlem, we lezen op FB: ‘Lekker ruig podium, lekker koud. We spelen het warm. Kom kijken! Paul Krugerkade 47 L Haarlem. Met Mehmet Polat en Maarten van der Burg!‘
Terugtocht
Deze beelden liggen al te diep bloed, dood, haat, honger verward dit is toch niet nieuw ? flashbacks, toen, nu
ik val, wie vangt mij op vervaag in de duisternis tot grijs haar mijn ouderdom verraadt ze vragen of het wel goed met me gaat
in mijn bed trek ik me diep terug wikkel me in dons dikke liefde tranen mogen nu maar dan wel in stilte
Magda Haan
mooi hoor – en zachtjes schrijf ik nu mijn woorden op voor dichter – voor wie de – laten we zeggen – de journaalbeelden van de dag – net even teveel zijn – dichter die zich even terug wil trekken – deken over het hoofd. ‘liefde overwint alles’ stond er bij mijn oma op een bordje – en zo is het ook.
mijn bolsjewiek uit Beverwijk
bij nader inzien ben jij toch de ware existentiële liefde niet
stond op die ansichtkaart poststempel Parijs die je me pas na weken stuurde
maar ook al heette zij Simone hoorde ik later van je vrienden een Sartre ben je nooit geworden zag ik toen ik je onlangs googelde
anke labrie
ja beverwijk daar zeg je wat anke – natuurlijk – haha – onder de rook van tata – daar heb je dat – samen met max lerou zorgt anke voor de broodnodige lach hier in de nacht – maar nu zal ik nooit meer met de trein of de auto langs beverwijk kunnen gaan zonder aan dit gedicht te moeten denken. het is een dwanggedicht haha. maar wel een heel leuk dwanggedicht.
Werk in Uitvoering
Met hun schepjes graven zij een tunnel van ochtendgloren tot avondrood onder de ruige zee door. Ongeruste ouders roepen tevergeefs hun namen. Hun grut eet voortaan rømmegrøt en stokvis bij Noren in Bergen.
Conny Lahnstein
Conny houdt het kort – niet zo als de man die uit groningen kwam vanmiddag in cafe eijlders – die werd gevraagd om nog twee korte gedichten te doen ter afsluiting van de middag en die vervolgens een gedicht van 30 pagina’s ten gehore bracht en nóg een gedicht van 10. dat tweede gedicht noemde hij kort. alles is relatief in deze wereld. kort dus. ik moet over dit gedicht van Conny lang nadenken – mn noors is niet meer wat het geweest is en nooit was. gelukkig is het een impressie – bergen aan zee – kinderen – strand – mooi – ik houd het ook kort.
Screenshot
wellicht eens met je TE zullen zijn in de laatste regel? veel beweging in dit filosofisch geörienteerde gedicht van Elbert – schreef ik niet al eerder – of heb ik het niet onlangs tegen iemand gezegd – de poëzie van Elbert laat zich het beste en het liefste lezen als je naast je geliefde zit en elberts woorden haar of hem voorleest – dan glij je langzaam maar zeker de natuur in – het leven in – de zachte woorden – en elkaar in.
Verdieping
moet me meer in de medemens verdiepen dacht ik van de hoge springen helpt voorzichtig vallen en zo lang mogelijk onder proberen te blijven
maar durfde ik dat wel
2
vandaag probeerde ik mij te verdiepen nu ben ik al door mijzelf heen beland zit helemaal aan de andere kant.
3
ze is gestrand want ach ze had te veel diepgang
4
heb mij zo in jou verdiept dat ik geen uitweg meer vind.
Vera Jongejan
hmm ik had het bij strofe 1 en 4 gelaten – die zijn prachtig – zij omsluiten en sluiten de overwegingen in strofe 2 en 3 wel al in – die hoeven niet. verdieping zoeken en dan die regel schrijven – ‘van de hoge springen helpt’ – die regel is briljant. dankjewel Vera.
De dichter, romanschrijver, vastevrijdagschrijver op pomgedichten, niet zijnde familie van schilder en dichter met dezelfde achternaam, zij die swoensdags op de site pomgedichten een bijdrage inschenkt, had mij in mailtje gevraagd of ik nog een leuk podium wist in 020 omdat hij nieuwe teksten wilde uitproberen. ik noemde de boot met de naam ‘het einde van de wereld’ van Catelijne.
na verloop van tijd kreeg ik een mailtje met een dankjewel – hij kreeg een optreden op de boot – de datum ben ik vergeten. op die optreedavond spoedde ik mij door druk amsterdam naar de boot – immers ik had de dichter, romanschrijver en vastevrijdagschrijver op de pom nog nooit zien optreden, wel al een aantal bijzondere teksten voor de vrijdag schriftelijk ontvangen en mogen plaatsen.
de dichter mocht beginnen op de boot en verzorgde een prima optreden. we luisterden naar de andere gasten, we dronken een wijntje, perensapje, de avond zou tot tien uur duren. dat was nieuw. ik had nooit eerder een aangekondigde sluitingstijd meegemaakt op de boot.
om 5 voor 10 vroeg de romanschrijver, dichter, performer en vastevrijdagschrijver op de pom mij of ik wel eens boeken las en welke dan. ik antwoordde dat ik graag gedichtenbundels lees maar minder romans en dergelijke omdat ik minder geïnteresseerd ben in al die bijeengezochte fantasie verhaaltjes van schrijvers als bijvoorbeeld een Rosenboom of in al die zelfbeklag -emo&egoteksten van dertigers.
neem nou die thomas rosenboom die grenzeloze ouwehoer, bijna 70 geloof ik – zei ik tegen mijn gesprekspartner, ik weet nog dat ik een jaar of 10 geleden over zijn aan krankzinnigheid grenzende fantasie berichtte. meneer had in mijn auto plaatsgenomen en begon aan een korte ingesproken roman zittend op de passagiersstoel – rechts van mij. meneer nam het woord en ouwehoerde aan een stuk door tussen een of ander dorp in het oosten van het land- waar we moesten optreden én de jordaan in amsterdam – waar meneer uitstapte. eigenlijk mijn auto uitrolde toen ik de deur ontsloot. later vernam ik dat meneer zijn beklag had gedaan bij de inmiddels overleden opperdoezerronde-raper en westfries robert anker, nog zo een fantast, over mijn stukkie op pomgedichten.nl
weet je zei ik tegen mijn gesprekspartner op de boot – ze komen uit de provincie, ze vestigen zich in 020 en eigenlijk kunnen ze het leven in de grote stad niet aan en vervolgens doen of denken ze rare dingen een leven lang. dat is kort samengevat het leven van zo een anker en ook van zo een rosenboom. na mijn stukkie kon rosenboom niet meer schrijven – hij kon het echt niet meer – en ik had het zogenaamd gedaan. jaja.
de romanschrijver, dichter, performer en vastevrijdagschrijver naast me knikte. het was 1 minuut voor 10 uur geworden op de boot. hij pakte zijn schoudertas en haalde er een boek uit tevoorschijn. een roman. ‘als je me belooft dat je het boek gaat lezen dan krijg je het van me. in het boek SAL gebeurt niets’ – o dat klinkt of lijkt wellicht een beetje op dat boek van dirk ayelt kooiman waarin 24 uur in een mensenleven staan beschreven, antwoordde ik. het was 10 uur. de boot sloot. het ij donker. ‘ik beloof het’ zei ik tegen de romanschrijver.
ik heb het boek gelezen XANDER JONGEJAN – terecht is het boek bekroond met de titel “Beste personage/ literaire Parel 2025” – er staan schitterende dialogen in –
Sal Benjamin, de hoofdpersoon, letterlijk en figuurlijk, die zichzelf ‘als uitstekend gezelschap’ ervaart, de man die niet gezocht wil worden en ook niet gevonden wil worden. op pagina 133 weten we waarom:
Wellen noemt zichzelf Wild van Wellen. Dat vind ik een mooie slogan. Tot er effectief iets wilds verschijnt. Dan wordt het ineens een dossier.
De afgelopen weken ging het hier over muskuseenden. Niet over oorlog. Niet over belastingen. Niet over de staat van de wereld. Over eenden.
Ik moest meteen aan muskusratten denken. Dat waren tenminste nog dieren waarvoor een overheid zich zorgen mocht maken. Ze ondergroeven dijken, vernielden oevers en werden bestreden door mensen die gewoon muskusrattenvanger als beroep hadden. Dat klinkt nog ergens avontuurlijk. Muskuseendenvanger klinkt als iemand die ruzie heeft met zijn pensioen.
Ik volgde de discussie op Facebook een tijdje. Dat was een fout.
Voor ik het wist las ik reacties van mensen die vorige week nog geen idee hadden wat een muskuseend was en nu spraken alsof ze hun hele leven tussen de watervogels hadden doorgebracht.
Facebook blijft een wonderlijke plek. Geef een mens een toetsenbord en een eend en binnen het uur ontstaat er een burgeroorlog.
En eerlijk gezegd krijg ik het moeilijk over mijn hart om kwaad te worden op een muskuseend. Volgens mij heeft zo’n dier een vrij overzichtelijke agenda: lekker vijvertje, beetje zwemmen, beetje neuken, beetje schijten.
Meer zit daar niet achter. Gewoon een eend.
Het mooiste moest toen nog komen. De burgemeester reageerde. Op Facebook. Over muskuseenden.
Er zijn landen waar regeringen vallen. Er zijn presidenten die met kernwapens dreigen. En ergens in Belgisch Limburg zit een burgemeester uit te leggen wat er met een paar eenden gaat gebeuren.
Ondertussen dobberen die eenden gewoon verder. Volstrekt onbewust van de hele discussie. Iedereen heeft een mening over hen. Zij hebben nergens een mening over. De voorsprong is voor de eenden.
En nu het sprookje van de taal: Taal was ooit een zaak van kinderen zij konden talen maken bouwen breken met wat ze hoorden, zagen en met spreken zo sprak iedereen wel drie tot vier soms vijf tot zeven talen
totdat er grote mensen kwamen heersers die paal en perken stelde alles groot met grenzen voor iedereen hetzelfde met boeken vol grammatica vele landen even zoveel talen
tenslotte werd alles bij elkaar gerekend en in één model gedrukt wie er bij die ene taal voor iedereen en allemaal aan de touwtjes trekken dat zijn er maar een paar die vermoedelijk vinden dat de rest wel kan verrekken.
Ik ga er woorden aan vuil maken lieve lezer. Het gaat niet goed met de natuur, het is hommeles. Ik ben het spuugzat dat we de natuur vernaggelen. Ja, u ook. Geef het maar toe. Of doet u uw stinkende best voor de rest van de wereld en onze toekomst en waakt u dat de natuur zuiver blijft en goed gedijt?
Vandaag niet alleen hommeles met mij als schrijver op de pom over de natuur, maar ook hommelles. Dit lieve beest is de eskimo onder de wilde bijen. Want dat is wat een hommel is, een wilde bij. En nu niet in discussie gaan met mij. Want dan wordt het weer hommeles.
Door zijn dikke jas en het voortdurend trillen van zijn spieren houdt hij zichzelf warm en kan hij zich ook warm houden bij koud en regenachtig weer. Zodoende kan hij altijd door met stuifmeel verzamelen. Goed bezig de bezige bij. Voor de natuur en voor ons. Om een voorbeeld aan te nemen. Harde werker en zelfverzorgend.
Maar … de natuur van de mens, ook wel kultuur genoemd maakt hem knettergek. Laten we er voor zorgen dat hij nooit en te nimmer zijn koppie hoeft te laten hangen … door ons toedoen.
werkelijk verbluffend prachtige poëzie deze week. joop visser zong het al – ‘het is niet het systeem – het zijn de mensen – die deugen niet.’ er zijn zelfs mensen/rappers die denken/dachten dat ze de SS van binnenuit konden hervormen. deze week hier eminente protestpoëzie van joke kaviaar – de hele mensheid op een mierenhoop en dan de AI terugblik op de mensheid van de homo sapiens – haha – zie ook de betekenispoëzie van max lerou, de toch nog blijde hoop poëzie van rik van boeckel en rob mientjes, de down to earth poëzie van magda haan, Luk paard – het kan niet op – deze schoonheid. en gelukkig maar – de schoonheid van de taal en de songs van bjorn van rozen – gaan we ook genieten op 4 juli pomgedichtendag – de enige echte – een keer nou eens niet virtuele – weekendwedstrijd van de pom! VOOR DE VERJAAGDEN UIT DE WANHOOP – en wie het aandurft zijn wedstrijdgedicht onder het juk – zeg maar rustig – onder de woorden- gesel van de op 4 juli dienstdoende juryvoorzitter peter le nobel durft te brengen en dan ook nog weet te winnen verovert het hierboven afgebeelde gesigneerde menselijke kunstwerkje van C. A. – hierover later meer – ik moet toch met goud strooien vandaag – Frans Terken goud wat een troostrijk gedicht – André Heijnekamp goud – waarom leest u in het commentaar – en we kunnen niet om brabant heen – om die wereldregel van Vera vd Horst alleen al niet in haar prachtige gedicht:
“De stilte heeft haar zware stem hernomen,…” goud!
en we – wij vreemde vogels wij dichters ook – kunnen niet om het alles en iedereen omvattende gedicht van Cartouche heen – nogmaals goud! van harte winnaars en dichters die inzonden – en dank jullie wel voor deze mooie ochtend.
Ik geef het je mee
Een klein houten kistje met daarin de lichtjaren die nooit vervlogen zijn
alsof het als een donzen kussen onder het hoofd is gelegd met de tederheid van een geliefde
dat zij – of hij – in je gedachten blijft dat vasthouden aan wat was om het niet te verliezen
ik geef het je ingepakt mee een boodschap voor donkere dagen om open te maken als er licht op valt
licht dat in het kleinste verborgen zit groter dan dit hoeft het niet te zijn
mooi mooi mooi dit kleinood – trouwens toch prachtige gedichten deze week – blijkbaar een aansprekend thema – de laatste mens – voor dichters dan – die hebben generaliserend gesproken toch een hekel aan mensen en zeker aan mensen die niks ophebben met poëzie – naar de hel met ze! voor onze verjaagden uit de wanhoop hebben we pomgedichten en pomgedichtendag – binnenkort nadere mededelingen. frans schreef mooi – ik heb de foto geplaatst van frans met zijn overleden compagnon – het gedicht als eerbetoon aan een vriend, aan de mens – dat het te harden mag zijn.
Opdat ook wij vergeten worden
De laatste levende is ten dode opgeschreven en wordt niet meer
herinnerd of begraven benoemd of verzwegen betekenisloos je naam.
Alle anderen spreken nog omdat jij hoort, maar ach dode, wie hoort jou?
Laat het daarom zomer zijn een zomer met blad met veel blad en wind en dat het ruist en dat je ruisend rust.
Hoi Pom, Ja, ik dacht, de titel…dat blijft natuurlijk een dingetje als ik een gedicht naar je toestuur. Nou ja, laat het maar zo. Er zitten allerlei verschillende duiven in de tuin: tortels, houtduiven, postduiven en een oud-duitse meeuw ( die heb ik op moeten zoeken ). Hoe dan ook, plankje gemaakt, beetje voer strooien, erg leuk. Toen ik nog op de flat woonde irriteerde die beesten mij. Hun koeren echode enorm door die ingebouwde balkons. Dus vroeg ik mij af, vind ik die beesten nu leuk, of houd ik van de context waarin ze voorkomen? En hoe zit dat met mensen?
Nu ja, een vraag die op de zaterdagochtend, hink stappend bij het thema uitkwam. Het leven blijft wonderlijk.
Doeg, André Heijnekamp
ik vind het een mooie titel bij een prachtig gedicht. even in gesprek met de dode die geen naam meer heeft. en dan maar de natuur in die rest. nee de dood geen pretje hoe mooi ook het ruisen. André Heijnekamp is toch echt een dichter die als dichter geboren lijkt. je hebt er een paar in Nederland – een beumkes, een heijnekamp – die hoeven niet te werken aan een gedicht – zoals wij slaven van de poëzie – die zijn het gedicht. maar dit terzijde.
madA
De stilte heeft haar zware stem hernomen,
daar staat de laatste mens, erfgenaam van louter as en echo, vrijgesproken van onze kleine wetten, overgeleverd aan de genade van de dag.
Laat de hoogmoed maar verzakken in de anonieme modder van waaruit we kwamen. De geschiedenis is stilgelegd, een oude grammofoonplaat, waarop de naald blijft steken in de kras van ons tekort.
Hij hoeft de leegte niet te sieren, hij hoeft alleen maar overeind te blijven in de wind, bevrijd van hoop op de genade die we zelf verzonnen, als een koppig misverstand dat weigert te verdwijnen.
Vera van der Horst
ja adam zal het weten. mooie eerste regel. de eerste mens de laatste mens – god goed op afstand gehouden ook – prima – een prachtig vera gedicht. wat kan ze het goed –
Avis extraneus -Vreemde vogel
fabelwezen met kop en staart, bestaand uit een paar % neander dna en voor het grootste deel uit water en berucht van zijn vluchten voor het ongeziene
zie aan hoe hij erbij staat, zijn vleugels klapt en zodra de ochtend kriekt aan het krassen slaat tegen al en iedereen die hem te na komt
de blik in zijn ogen onbewogen, kleurendoof letterblind en altijd bang voor ammezuurverval deze in arendswaan getooide invasieve exoot
verbeten loerend op prooi, klein en groot maar te bevreesd om op te stijgen in het licht geweven wapenkleed van pallas athene
weet hij zich een tijdlang onwijs in leven te houden in zijn habitat met pikken aan levers en likken van bloed
tot hij door de pest die hij verspreidt het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat in vuilbruin vocht van een gestage waterloop
hoe hij zich als maker – geluksfactor – van verhalen zelf als laatste -fanaat die hij is -weet uit te schakelen te gummen, maar een ander, beter lot gegund ware
dan ooit in een drooggevallen sloot of gat ver weg van een bewoonde menswaardige wereld als botten teruggevonden te worden
06-06-2026 / Cartouche
tsja een waardige Cartouche – de dichter als beeldhouwer – die de beelden de taal in ramt – en nee – de mens heeft het niet gemaakt bij Cartouche – dat we het weten deze vreemde vogel – met alle eigenschappen samengebald in dit gedicht – tot dit op het bot uitgeschreven gedicht:
tot hij door de pest die hij verspreidt het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat in vuilbruin vocht van een gestage waterloop
Frans Terken – groter dan dit hoeft het niet te zijn
Rik van Boeckel – samen het juiste
André Heijnekamp – Opdat ook wij vergeten worden
Magda Haan – nog even
Joke Kaviaar – De dagelijkse pecunia salade
Luk Paard – en ergens iemand met’n roos
Max Lerou – waar de massa oplost in leegte
Rob Mientjes – eindelijk naar de maan
Anke Labrie -door de ruimte
Vera van der Horst – verzakken in de anonieme modder
Cartouche – vluchten voor het ongeziene
en wie wint de enige echte virtuele – en wat gunnen we de laatste mens? – trofee op pomgedichten.nl? ach een breed thema de dichters weten er wel raad mee in de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is maar elke week weer hier bijzondere poëzie oplevert – en u kent de regels (behalve cartouche natuurlijk die houdt niet van regels) : gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
no problem
laten we het woord ontmantelen maar overwegen de jas die ons allemaal past bestaat niet dat weet ik ook wel
je kunt nu eenmaal iemand niet niet kennen en tegelijkertijd wel kennen zoals vallen en opstaan ook niet samengaan
het is of vallen en dan opstaan of het is opstaan en dan vallen (tussen haakjes: wie ik liet vallen stond nooit meer op)
dat kan ook maar dat terzijde en oja wie voor mij viel viel zacht
behalve in een gedicht daar staan dichters op vallen en past de poëzie als een jas
en wie we kennen kunnen we rustig ontkennen no problem – trouwens wat we kunnen ook
pomwolff
De wens voor de laatste mens
De laatste mens is niet de wens van de man evenmin van de vrouw uit zijn leven die hem alles vol liefde gunnen kan en jassen, broeken en hemden zal geven
hij denkt aan het universum dat wacht wijst met zijn zeer geliefde dame naar de sterren van de donkere nacht en vraagt haar samen het juiste te beramen
ze zingen te willen leven in hun lichamen en niet ineens een moment te vallen om per ongeluk op te moeten staan
vol geluk wandelen ze langs vele ramen waarachter mensen leven met zijn allen zodat ze niet naar het universum zullen gaan.
Rik van Boeckel 5 juni 2026
om ‘het juiste te beramen’ mooi beeld verder uitgewerkt in de latere strofen. rik wil er nog niet aan – de dichter van de oneindige universele universum liefde.
not done
elke dag is een story we staan er vaak bij stil
maar ook weer niet hangen de vlag uit en spreken gedichten zweren dat we dit nooit meer doen
we vallen weer in steeds herhaling bij elke nieuwe generatie natuurlijk laten we een blauwdruk achter
geboortebeperking is achterhaald en nog even dan zijn we van die Boomers af
grijze haren is not done geen naslaginformatie meer voorradig bij de laatste mens
Magda Haan
Magda houdt het harde leven nog even in stand- de voortdurende herhaling – het afglijden richting nul uiteindelijk. een down to earth gedicht. voor we gaan zorgt Magda toch nog wel even dat we het weten. een knappe selectie van regels voor zo een groot thema en toch niet die bitterheid die vaak dit type gedichten doodslaat.
RIJK DIEET
Ergens in de toekomst tussen versteende dromen leeft De Homo Capiens
Onderzoek naar de herkomst wordt hongerig ondernomen door Voorgeprogrammeerde geleerden
Zo leren we dat toen alles dat leefde en groeide op was te vreten bleef De dagelijkse pecunia salade
De Homo Capiens propte de mond vol in een afvalrace van Winstgevend verlies.
Joke Kaviaar, 6 juni 2026
een heerlijk joke kaviaar gedicht – met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de inhoud – ik vermoed ook dat het ongeveer zo zal zijn – dat AI gasten terugkijken en resten vinden van onze mierenhoop van gif en geld, zeg maar van milieudefensie en tatasteel.
(de rockdichter): tja….de zondag en de wedstrijd die geen…maar wel ter pom en met graagte….wat is er met de laatste mens…ik weet dat nie en zal’et nooit…na me bestaan gaat de wereld immers verder draaiend uur na uur…dus misschien laat ik wel’n boodschap voor al diegene…de grote massa die langer dan ik en die na mij….wie weet en dus tja…ik ken hen nie en zij mij ook nie…kortom dan doe ik maar zo’n boodschap…en de vraag die altijd rest…wie zal ik zijn geweest
“ de vergane man ‘”
(as’n glimp…)
de vernielde huid ‘et krakende lijf en de reeks drome aan de muur gespijkerd
verder geen nieuwe dage maar’et lope in de cirkel van’et zwarte schaap en ergens iemand met’n roos aan de lippe
suikerzoete liefde in’n glimlach gehuld de dans der dwaasheid ‘et lonke van de kleine man
doelloos alleen de wijzers van’n oude klok doorheen boekenvol geschreve levens en elke keer’et uur dat dichtslaan voor wie alsnog bestaat
ja mooie paardbeelden – de boeken vol van beschreven en geschreven levens en toch nog ergens de geliefde met een roos tussen de lippen – laat paardje maar draven ook als wij dichters de laatste mens naar het einde hebben begeleid. dood of leven het maakt niet uit – er zullen altijd dichters zijn én dichters als luk paard die de sterren laten blinken ook als wij zijn vergaan of verdwenen zijn in zwarte gaten.
aldus spreekt nietzsche
tijd schrijdt in een onvermijdelijk vacuüm en reduceert bestaan tot zelfbehoud geruisloos bezwijkt de ziel in doodsangst voor het grote lijden zo vegeteert de mens in de schaduw van een dode god
breekt hij de keten van steriel geluk niet langer eindpunt maar brug omarmt de mens zijn liefde voor het lot in kosmische chaos en waar de massa oplost in leegte eist übermensch de eeuwigheid
ml 06 06 2026
een filosofische beschouwing- god is – terecht lijkt me – afgeschreven – wat kunnen we anders nog dan tot het einde ons lot omarmen voor we oplossen in de kosmische energie van het zwarte gat. wie lerou leest weet de weg te gaan. wie lerou niet leest treft hetzelfde lot en wie aan god hangt zal vallen. precies hetzelfde zwarte gat in. haha.
Dag pom, Romantisch als de bergen zijn, in pieken en dalen met meestal op het vlakke de gemiddelde mens. Maar wij schrijvers weten beter … toch?
Kort en bondig uitzonderlijk de mens wat moet je ermee zonder of met een minuut voor twaalf hoe lang nog te gaan
boven aan de keten klopt zichzelf op borst dierlijk fanatiek plantaardig agressief gebonden aan zichzelf suïcidaal
nog een paar seconden dan eindelijk naar de maan zonde doodzonde gun hem meer de laatste mens liefde vrijheid zonder heimwee
Groetjes uit Tirol, Rob Mientjes
rob houdt het positief. een goed geluid uit de hoge bergen van tirol. wie lederhosen draagt zal zingen. we gunnen de mensheid van alles het goede rob – maar in de andere gedichten hier lees je de afloop.
Ik zag op tv weer eens zwevende ruimtevaarders, heel letterlijk weliswaar, maar altijd wel boeiend. De droom onze planeet te verlaten lijkt me af en toe nog niet zo gek. Een fijn weekend verder. Met hartelijke groet, Anke
de laatste mens
zijn lichaam zweeft al door de ruimte de vaste grond is opgegeven zijn geest geloofde daar nooit in hij was altijd al een dromer
dat maakte hem misschien wel mens
anke labrie 06-0 6-2026
bjorn zingt mooie liedjes over dromen – vanmiddag dat lied ook weer genoten. soms is het beter om te zingen, te dromen, in de ruimte die we maken voor onszelf – in de kleurrijke ruimte van schilders, kunstenaars, dichters – in die energie.
Politici (die auto’s kopen met wielen als vliegende schotels) hebben een plan. Ze stoppen keien in onze oogkassen en kiezels in onze navels, ze vullen ons met asfalt en leggen ons op een rij zodat we actief onderdeel zijn van de weg naar de ondergang.
Vertaling: Xander Jongejan Roger McGough Originele titel: Motorway Uit: The Mersey Sound, 1967
