gedicht voor hannelore
ik zal eerlijk zijn hannelore
ik had nog nooit van je gehoord
je hebt duizend liedjes gezongen
mogelijk nummer een gestaan
maar vandaag
een dag na de zeventiende februari
lees ik over het standbeeld van liefde
dat je heb opgericht voor stijn
en elke ja elke zeventiende februari
zal ik even aan je denken
aan je standbeeld voor stijn
aan een mens van mens gemaakt
pom wolff
“Als je een nieuwe vriend hebt, kan en mag je dan nog echt verdrietig zijn over het overlijden van je lief?” De vraag kwam van een lotgenote, en was – voor alle duidelijkheid – goed bedoeld. Maar omdat ik ze wel vaker krijg, omdat het gisteren alweer die 17de februari was, en omdat veel lotgenoten ermee worstelen, kaart ik ze aan.
*
Opnieuw beginnen na het overlijden van je partner is echt niet zo simpel als het lijkt. Je hebt iemand intens graag gezien en – in het beste geval – dezelfde liefde teruggekregen. ♡
Stijn was mijn lief, maar ook mijn beste vriend én de vader van mijn kinderen. Je wil niemand vervangen, je probeert alleen opnieuw gelukkig te zijn. Omdat je, naast rouwende, ook gewoon mens bent.
*
Ik ben dat geworden. Gelukkig. Door mijn kinderen, vrienden en familie, en door mijn nieuw lief, ja. Ik ben terug de mama die ik wil zijn, en die ik was toen Stijn nog leefde: een vrolijke vrouw met goesting in het leven.
Ik ben mijn lief dankbaar voor het feit dat hij begrijpt dat Stijn altijd een plaats zal hebben in ons leven. Nieuwe partners die dat kunnen? Ze bestaan, en zijn goud waard. ♡
*
Is het verdriet dan weg? Haha, was het maar waar. Soms is het er, ineens, snoeihard. Zelfs na 7 jaar. Wat voor de buitenwereld lang lijkt, is dat hier niet.
Ik mis Stijn vaak als mijn beste vriend, maar nog meer als de vader van mijn kinderen.
*
De lotgenote schreef: “Het lijkt alsof ik geen verdriet meer mag hebben. Alsof ik hem, door mijn nieuwe lief, nooit meer mis. Sommige vrienden laten niks meer weten.”
Herkenbaar? Check. Confronterend? Check. Maar het zegt, denk ik, vooral iets over die anderen. En over ongemakkelijkheid.
*
Hoe melig ook: ik ben dankbaar. Voor mijn kinderen, voor Stijn, voor mijn lief en mijn familie. Dankbaar voor zij die nog steeds aan de 17de denken, of – ook op andere dagen – beseffen dat 7 jaar niets uitwist. Voor vriendinnen die lachen met de zin “It takes a village”, maar mij, na een valpartij, uit de nood helpen met “Maar lieverd, wij ZIJN uwe village!”. En voor katten die op je schoot liggen en tonen dat het allemaal zo ingewikkeld niet hoeft te zijn. ♡
Hannelore Bedert
){kind=link}
