pomgedichten.nl

LUK PAARD wint de enige echte virtuele – ja mogen we asjeblieft ook nog een beetje dromen – trofee op pomgedichten.nl

dank op deze zondagochtend aan bjorn van rozen voor de inspiratie – zijn oproep droom droom droom – zolang we dat nog kunnen – zijn we het leven waard en kunnen we in een mooi soort kwetsbaarheid
onszelf tonen aan de bereikbare als ook aan de onbereikbare geliefde – in een wereld die op springen staat – was het campert niet die schreef dat het gedicht nooit schuldig is. daarom ook de poëzie van droom en verlangen dan wel van drift en lust op deze prachtsite. filosofisch getint of in een tuincentrum gesitueerd – het maakt niet uit – dichters kleuren hier de zondagochtend in een stralend magistralend licht om sjonnie nog maar eens vrij te citeren.
**dank voor de inzendingen – later op de dag klettert het hier het goud – het eremetaal in deze droom wedstrijd die geen wedstrijd is.** **de commentaren leest u onder de gedichten. België boven – vandaag goud voor LUK PAARD – van harte! – in die hem zo eigen wervelende droompracht.**

(de rockdichter): zo zondag en wat vliegt de tijd….dus ter pom vandaag voor de wedstrijd die geen….you know it all….en ik grijp dan eventjes naar de droom as’n vlucht tot helemaal aan jou….as’n tekentje dat ik romantisch kan (nog steeds)….kom mee en laat mij jou omhange met tederheid…lippe….2harte…’n stroom…’n droom….ja ooh liefdesdroom beroer me!

**“ droom “**

as’n vlucht
zo broos ben ik
in droomgedachte dag en nacht

dat ik in’n huis wil met lippe
vol gekleurd en verwarmd
door’n stroom uit 2 harte
zodat’k slechts hoef te graaie

waar ik ’n schildering maak
van met vingers jouw naam
tot diep onder de huid

as’et mooiste danskleed ooit
’n liefde van zacht as in’n sprookje
waar’k doorheen wandele kan
op je huid

en altijd voel en weet
ik kan nog verder in de droom
tot helemaal aan jou

© luk paard

wat een mooi woord – BROOS – zo neergelaten in die wervelende droompracht van om elkaar cirkelende woorden en gedachten van de dichter Luk Paard. het is nooit stil op de vroege zondagochtend als een luk paard door je huis raast.

Rob Mientjes – waar waar weer waar is
Rik van Boeckel – een vreemde werkelijkheid
Karlijn Groet – wij zijn…
Luk Paard – jouw naam tot diep onder de huid
Max Lerou – de droomzondag van max
Cartouche – droom van mij
André Heijnekamp -Je zei dat het heel mooi was
Freda – jij nog met mij

wie wint de enige echte virtuele – ja mogen we asjeblieft ook nog een beetje dromen – trofee op pomgedichten.nl? bij dit prachtlied van bjorn van rozen het harde leven wegdromen – binnenkort de presentatie van bjorns nieuwe ceedee – maar dit weekend verwelkomen we bjorn in onze zondagochtendwedstrijd – en dat de dichters dromen zoveel is zeker – zij kennen de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

dromen

over dat zeldzame gevoel
van samen gearmd
én van even onvergankelijk zijn

van een picknickmandje
op een kleedje
en jonge zwanen in de sloot

geef me je hand
dan raken we samen
zei ze

de onschuld aan – kom we dromen
en in die droom verzinnen we
wat van de werkelijkheid

pomwolff

**Dromen dromen**

Struikelend struikelen
diep de diepte in

wanend wanen
waar waar weer waar is

maan maan
rust te laten rusten

kindse kinderen
ouderen ouders

sussen zussen
broederen broers

hemels hemelen
dood richting hel

wit witregels
tex teksten

stuc stuk
droom droom

diggel diggelend
eeuwig eeuwigend

wakker de wakke
en slaap de slaap

*Voor Dali … en daarna*
Rob Mientjes

rob houdt van taalspelletjes – ik lees ze altijd met enig plezier en ook in de wetenschap dat het gebruik van menselijk taalvermogen een bijna chomskiaanse oneindigheid bevat waar binnen regels en poëtische zinnen kunnen worden gegenereerd. op tessel ken ik een dichter die een bloedhekel heeft aan dit soort taalgebruik. heel texel schuimt vandaag van woede haha.

Goedemorgen Pom.
Het is inderdaad een heel mooi lied van Bjorn van Rozen.
Vannacht gedroomd over het luisteren naar muziek. Ik verwerk dromen soms in mijn muzikale poëzie. Ik heb donderdagavond met mijn band The Dub Ark in een café in Leiden opgetreden en alle liedjes van onze cd De dromende dansers ten gehore gebracht. Het lied De dromende dansers gaat over de ontmoeting tussen twee geliefden bij een rivier. Dat een man en een vrouw ervan dromen om elkaar lief te hebben door samen te dansen.
Het eerste vers van het gedicht De beelden van dromen gaat erover dat ik soms mijn moeder en mijn vader in een droom tegenkom nu ze al jaren geleden zijn overleden. Een droom was onlangs dat ik naar een boekpresentatie van mijn moeder ging. Maar zij heeft geen boeken geschreven maar had er wel heel veel. Sommige heb ik bewaard. En heb zelf twee poëziebundels en drie reisboeken geschreven. Dat maakt zo’n droom onverwacht en enigszins onverklaarbaar. Al probeer ik het wel te verklaren. Dat geldt ook voor andere dromen als ik ze niet vergeten ben.

**De beelden van dromen**

In dromen zien we beelden
die door de nacht heen trillen
zoals gezichten van overleden ouders

horen we geluiden uit het verleden
onbewust van wat ons wacht
herinneringen spelen hard of zacht

vanuit het hart en de hersenen
leiden dromen tot fantasierijke gedachten
af en toe vergeten tijdens het ontbijt

de nacht van de dromende ziel
verzamelt een vreemde werkelijkheid
die in stilte ontstaat en later ontwaakt

de richting is een lijn naar het komende
begint ‘s nachts met een voorbije tijd
die weemoedig door dromen heen reist

onverwachte en onverklaarbare beelden
brengen de diepte van de ziel naar boven
de ochtend brengt de droom tot leven.

Rik van Boeckel
11 april 2026

**een gedicht met bijsluiter. oprechte woorden – bijna een analyse van de droom met boeckeliaanse weemoed neergeschreven – het verhaal van de vreemde werkelijkheden die we in dromen terugvinden.**

wij zijn gestolde energie
wij werden
alles vanuit niets
door zwaartekracht vertraagd
zullen wij tot stof vergaan
als ruimte lego
die zichzelf verplaatst

zo weinig weten wij
van ons bestaan
waarom we hier nu zijn
en straks weer gaan
en alles wat we zeker weten
is dat enkele gevoel
van mij voor jou
van jou voor mij

zo veel weet ik ervan
gelijk elk ander;
hoezeer wij liefde zijn
het licht dat lacht
dat nooit gedoofd wordt
en dat ons ons gevoel geeft
en altijd, altijd, in ons
verder leeft

Karlijn Groet

een typische groet – met ietwat verheven zeg maar deftig taalgebruik – die prachtige wij-vorm – het oneindige verlangen in dromerige beelden poëtisch vorm gegeven en samengevat. en dan die filosofische drie beginregels om te zoenen:

wij zijn gestolde energie
wij werden
alles vanuit niets

maar ja dat is filosofie.

**zwarte straler**

vannacht wil ik jou steken in tuigleer
jouw benen bekleden met gitzwart
gladde zijde balancerend
op het scherp van de schede

dagen tover ik om
tot bruidsweken het zinken
van de zon een zinderende
dans de nacht een jaargetijde

sluit ik dan eindelijk
mijn uitgewoonde ogen
glip dan onderlangs mijn wimpers
denk nog even niet aan hem

ml

ha de heerlijke klassieker van onze max – eerder schreef ik over het behoorlijk onbehoorlijke – je kunt ook zeggen over het onbehoorlijk behoorlijke: wat is U ‘van al het doen het liefste? nou een bijna LUK PAARD achtige uitspatting van gevoel – een haagse explosie mogen we genieten – maar dan in een dichterlijk gecultiveerde schwungsessie haha – heerlijk – en de laatste regel zoals het leven is. soms is. niet anders kan zijn.- en zo is het ook en nog steeds.

**Droom**

in mijn droom waande ik mij linde
in een oneindig lange laan. Zij aan zij
spraken wij van klare lucht, stamvaste
taal, de maan keek toe en lachte minzaam

maar bij de eerste daggrimas
zag ik de plataan daar aan het einde
van de rij weer bezijden haar
zijn afbladderende kroon

bast bedekt met grijze vlekken
van gekronkel ondergronds
naar worteling in samengrond

alleen ontgroeid
en geaard zoals dat gaat
in wind te fel en licht zo schel

hoorde ik hoe zij – in hemelsnaam
blijf bij die je denkt: droom van mij

11-04-2026 / Cartouche

tsja ‘zoals dat gaat’ – cartouche legt de vinger op de zo zere plek van het verlangen hoe zeer hij ook dichterlijke droom beelden in een woud van bomen – met daarin een rechtop staande smachtende boom – plaatst. als deze dichter door een bos loopt op een zondagochtend dan heb je wel een droomgedicht – echter ook het verhaal van een onbereikbare geliefde.

**Beleving**

Je zei dat het heel mooi was
dat er een soort vrede hing
die je altijd zou willen dragen.

Dus de kluit in een zak voor de stoel
in de kofferbak de roze kruin
een stam dwars door de auto heen.

Thuis een gat gegraven
het boompje erin gezet
een bankje erbij.

Ja, zei je, zo ongeveer
het is enkel nog wachten
tot de zon onder gaat.

André Heijnekamp

ha plotseling groeit er als het ware in strofe twee en hele boom in een auto. aanwijzingen van een medewerker van het tuincentrum – graaf een kuil meneer – boom erin – plaats er een bankje bij – en wacht met je geliefde tot de zon opgaat – moet u eens kijken wat er allemaal in het donker groeit en bloeit in uw tuintje.

laag over laag
ik droom de ijzige kou uit de lucht
laag over laag
trek ik zachte wind uit de wolken

over mijn handen stroomt
het naar binnen

en plots
barsten houten geraamtes open
hun lijven kraken en splijten
vogelconcerten breken uit

alsof ze niet langer
gevangen zijn

dan schieten confettikanonnen
duizenden kleuren neer
op een teder tapijt
waar wij met blote voeten

jij nog met mij

Freda

op de een of andere manier denk ik aan AI – het zijn net teveel bij elkaar gezochte (in zekere zin onnodige) beelden in de strofen om die drie prachtige slotregels in te kleuren – en die hebben dat helemaal niet nodig – die zijn zoals ze zijn – teder en lieflijk met een vleugje weemoed besprenkeld:

op een teder tapijt
waar wij met blote voeten

jij nog met mij

Xander Jongejan – het droge raspen van mijn mes met boter over de crackers

**sorry**

het openschuiven van de la het bonkje van het sluiten het openscheuren van de verpakking de crackers uit een kleine opening wurmen het dichtvouwen van de verpakking een elastiek eromheen trekken het schuiven van de la en het bonkje elkaar loslatende magneetstrips van de koelkastdeur een schuivende pot op de glazen plaat van de koelkast het zompig sluiten van de koelkastdeur het openen van een kuip boter het deksel dat op zijn kop over het aanrecht glijdt het gerinkel van bestek als ik de la opendoe en met mijn buik tegenhoud het grijpen van een mes tussen andere messen uit het sluiten van de bestekla
het droge raspen van mijn mes met boter over de crackers
de koelkastdeur de rvs kaasdoos van de glazen plank het deksel dat op het aanrecht stoot het neerleggen van de kaasschaaf op het aanrechtblad de klik van het openen van de vaatwasser het in de volle bestekbak van de vaatwasser steken van de kaasschaaf en het mes de koelkastdeur en het terugzetten van de harde kaasdoos op de glazen plank het oppakken van het bord met crackers het vegen van mijn blote voeten over het parket het doffe neerploffen op de bank de ademtocht
het afhappen van een cracker het krakend kauwen het vermalen het doorslikken van een zompige bal van cracker boter kaas kauwen smakken malen slikken

vlakbij je oor

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

VON SOLO – een tenenkrommend gesprek tussen twee vrijgezelle kantooryuppen van rond de dertig. En mij deed het pijn…

Onderzoekers hebben mensen eens naar een basketbalwedstrijd op televisie laten kijken, met het eenvoudige verzoek de wedstrijd te kijken en te volgen. Ingewikkelder was de opdracht niet. Wat de kandidaten bij het onderzoek niet wisten, was dat de onderzoekers de basketbalwedstrijd van tevoren opgenomen en licht gemanipuleerd hadden. Op een gegeven moment, laten de onderzoekers een man in een gorilla pak door het veld lopen. Uit het onderzoek bleek, dat het grootste deel van de mensen, die aan het onderzoek deelnamen, de gorilla niet gezien hadden.

Ze traint veel, zegt ze. Gewoon omdat. En dikke mensen zien er niet uit. Zo zou je toch niet willen worden. En dat het met haar vorige vriend te gezapig was en dan ga je eten en dat wil je niet. Tegenwoordig is het ook zo lastig met sociale gelegenheden. Je weet nooit wat en hoeveel je te eten krijgt. Het kan wel eens helemaal niet uitkomen met je schema. Zo stressvol. Hij snapt het ook en herkent het. Vooral dat partner aspect. Maar zeker ook het sociale. Hij had laatst per ongeluk een panini besteld. Zo ontzettend slecht qua voedingsstoffen. Ze kon laatst op de sportschool bijna een lijntje zien, dat het begin van het eerste spiertje van een sixpack zou kunnen zijn. Ja, je sport toch ook voor op vakantie. Je wil niet, dat ze naar je kijken. Maar ja, als er dan toch ongewild iemand kijkt, dan wil je wel laten zien hoe goed je bent.

Het was een tenenkrommend gesprek tussen twee vrijgezelle kantooryuppen van rond de dertig. En mij deed het pijn. Hij die tien kilo eraf moet, maar ook weet, dat het leven niet bestaat uit calorieën tellen. En die wel een relatie houdt en een gezin heeft. Al vijfentwintig jaar lief en leed verder. Bijna had ik willen vragen hoe ze dachten dat ik me bij hun gesprek gevoeld had. Maar ik was er niet. Het was hun kantoor. Ik had daar onder standaard omstandigheden nooit geweest. Ze konden mij dus ook niet waarnemen. Er zat niemand achter dat beeldscherm een paar meter verderop. En zelfs al was ik er geweest, dan had ook nog de moderne truc toegepast kunnen worden van het gewoon niet kijken. Dan bestaat het ook niet. Toen ze om beurten langs mijn bureau liepen wist ik zeker dat ik er voor hen niet was. Zelf konden zij hun toekomst nog niet zien.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Vera Jongejan – echte mensen…

**Buitenstaander**

omdat ik vroeger dacht
dat alleen zij maar recht op leven hadden
vrolijk dat zij waren
springend en zo vanzelf sprekend
– durfden ook ruzie te maken
en het lachen dat ze deden

en ik keek toe was van iets anders
moest dat wel zijn

sta ik soms bevroren
te luisteren naar een ieder
van die echte mensen.

Vera Jongejan

Ien Verrips – en het onbekende weten

hoe kun je het onbekende weten
als getuigenis ontbreekt
het is het niets
waarnaar we almaar zoeken
het antwoord schuldig blijven
niemand die eraan ontkomt

natuurlijk weet ik het
van jongs af aan al
hoe het loopt
en wat de afloop is
mijn weten wil niet zeggen
dat ik het ook zo wil

IEN VERRIPS

Rob Mientjes – laat vogels zingen…

**Wandelwegen**

Niets liever
draagt mijn gemoed
me over wandelwegen
in voorspoed en verdriet

in prachtige natuur
bonkt een romantisch hart
waar blauw en bruin
aan mij hun aandacht dwingen

nadenken doodzonde
ik zuig zuurstof binnen
geef koolmonoxide terug
wisseldans in natura

ik luister naar de bomen
en spiegel mijn ziel
wacht zo lang
totdat er gras over groeit

laat vogels zingen
in mijn verdwaalde brein
dat naarstig zoekt
achter wolken te zijn

Rob Mientjes

Groet, Gonggrijp en Vlinderman winnen de enige echte virtuele – hoe moeten we na kopland nog over verlangen schrijven trofee – op pomgedichten.nl

wedstrijd gesloten

dank aan alle dichters voor alle paasbijdragen op deze bijzondere en zeker niet windstille ochtend van het jaar. de commentaren onder de gedichten. het verlangen naar alle kanten uitgeschreven – en het is zeker gelukt om wat zo persoonlijk is een meer algemene duiding in de tekst mee te geven. dat het van en voor iedereen is. we verlangen veel van ons zelf – ook dat is duidelijk. ik neig ernaar om iedere dichter zijn eigen verlangen te gunnen en dat specifieke verlangen met goud te beleggen. maar we moeten hard zijn – gewoon goud zilver en brons uitreiken – niet als teken van kwaliteit maar als een teken van taalkracht en overtuigingsdrang – van creatieve communicatie – een beloning voor de in eremetaal gegoten schitterende tekens van communicatie tussen dichter en lezer – tussen zender en ontvanger. uiteindelijk is poëzie ook een vorm van communicatie. was er alleen maar poëzie in de wereld – de wereld zou zoveel mooier – liever en vreedzamer zijn. nou ja de oproep van Rik van Boeckel kwam aan.

en toch ga ik vandaag voor groet, gronggrijp en vlinderman – de namen bijna als in en uit het boek Bint van de schrijver Borderwijk. groet, gronggrijp en vlinderman weten als geen ander de teloorgang, **de zachte weemoed en het niet te harden verlangen van een gouden glans te voorzien, van harte!**

**er zijn er**

er zijn er zoals wij
van toen we honger waren
van toen een vinger aan een hand
dezelfde hand aan een gedicht
waarbij je afdaalt in een warmte
die naar buiten wordt gebracht
als ook naar binnen wordt gericht

er zijn er zoals wij
van toen we dapper waren
van toen we ondanks onze schaamte
onze naam geloofden
dezelfde naam die zonder adem
in en uit ons stroomde
als ook de diepte in verdwaalde

en er zijn er zoals wij
van toen we anders waren
van toen we meer dan van
elk ander van de ander waren
waarbij we elke punt een komma
nooit de zin afmaakten, maar
er zijn er zo als ook er zijn er niet.

Karlijn Groet

ja een mooie van onze groet – zoals we haar kennen – het verlangen in levensfasen getekend in subtiel bijna dromerige taal – je sluit je ogen en dan wordt de taal iets van wij – van wij samen – van wij toen – van wij ooit en van wij niet meer nee nooit meer zo – en ergens blijft het verlangen hangen in wat was – ooit schreef ik ook over verlaten – maar nooit verlaten van wat was – en zo is het

**JOPIE HUISMAN**

Het zou allemaal anders kunnen gaan, maar de
verroeste fiets met de lekke band, de sleetse
schoenen in de schuur – waartoe dient dan
het verlies, de tijd met jou mettertijd,
de alledaagse dingen.

De zon komt op, de zon gaat onder, er begint
geen wereld zonder, jij bent mij zo gewoon
en zo vreemd als ik nu. Niet dat ik niet naar
je heb geluisterd, niet naar je heb

omgekeken, weet ik je nooit helemaal zeker –
herinner ik mij jou, nog voor ik het je schreef,
nog voor ik je daadwerkelijk had kunnen
vergeten – lood om oud ijzer, heimwee
in wording te bestaan –

Elbert Gonggrijp

eigenlijk is het jammer dat het gedicht jopie huisman heet – in wezen lezen we een gedicht vol van liefde en liefdevolle herinnering – de teloorgang zo fraai vastgelegd in de doeken van huisman gewikkeld om de weemoed en het verlangen van de dichter die in poëzie iets van het volmaakte verlangen naar wat of wie hem lief is weet te benaderen.

Dag Pom
Het pannetje bracht sudder, deed sidder, braakte verlangen, ik stuur je mijn bijdrage, lang geleden dat ik nog eens zo achterom keek, met jeuk en al erbij. Geniet van je paasontbijt, of paasbrunch, we kennen de vroegte van jouw vogel niet, en als ik het goed heb ook alweer tot zeer binnenkort.

**verlang-man**

*het was hem niets te veel*
*uren vol onrustig getokkel*
*met vingers vol eelt*
*van het eindeloos herhalen*
*dat hij daar enkel maar*
*een ode op zijn gitaar voor haar*
*en hij daartussendoor en alleen*
*hengelend naar haar teder g’hoor*

*opdat ze hem weer wenken wou*
*in het weerlicht trekken zou*
*samen sterven in hun donderjacht*
*een nacht, een dag en waarom*
*niet nog een nacht*
*gebald in nano-tijd*
*zo daar zo*
*voorbij*

*nu rest er nog maar*
*dat wat ongrijpbaar*
*zo traag op taal te trekken*
*vlaag op vlaag van onbehaag*
*of anders – en juist om – het behaag*
*van het verlangen*
*naar toen*

Groet-je
Frans V.
—
http://vlinderman.blogspot.com
het complete gevoel van verlangen uitgeschreven met alle gevoelens die ooit daarbij hoorden en ook later nog steeds zo smartelijk gevoeld – een compleet levensverhaal dat we zo op ons zelf kunnen leggen –
hoe dan ook je weet weer dat je leeft als het verlangen het zicht op de werkelijkheid voor even verdringt.

Luk Paard – verlang mij
Magda Haan – onrust en tranen ook
Frans Terken -naar wat op je wacht
Karlijn Groet -waarbij je afdaalt in een warmte
Rik van Boekel – liefde en vrede drukken de waarheid uit
André Heinekamp – Jij nog wel
Elbert Gonggrijp – geen wereld zonder, jij bent mij zo gewoon..
Frans Vlinderman – samen sterven in hun donderjacht
Rob Mientjes – lekker verlangen
Cartouche – reddeloos verlangen
Erwin Troost – een verlangen naar de dood

**wie wint de enige echte virtuele – hoe moeten we na kopland nog over verlangen schrijven trofee – op pomgedichten.nl?**

ricky koole zingt het zo – verlangen o dat verlangen – de inspiratie – onze inspiratie – voor dit paasweekend in een mooi lied. kopland schreef over het verlangen naar een sigaret – is het verlangen zelf schreef hij – dichters ontkomen niet aan dit bijna in woorden niet te harden fenomeen verlangen – misschien onze dichters een beetje – we lezen het zo graag – u kent de regels: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

na kopland

hoe moeten we na kopland
nog over verlangen schrijven
laat ik nou eens niet

en alleen maar schrijven
over een plaats in mijn hoofd
waar het verlangen niet heerst
het verlangen geen plaats kreeg
het eeuwige verlangen naar jou

én niet over jou
omdat ik altijd heb gewild
dat je bij mij zou blijven

pomwolff