de dichters met moedige inzendingen deze week. maak maar eens wat van zo een rechterlijke dwaling – Vera van der Horst geeft naast haar gedicht een juridische analyse van de zaak en het zaakje. de boel stinkt van ver boven groningen tot diep in de vergane mijnstreek van zuid limburg – en als we het toch over limburg hebben – maarten is ons ontvallen: natuurlijk heeft iedereen maarten gekend. ik heb hem een keer live gezien in de kleinste kroeg van amsterdam aan de overtoom. 6 bezoekers. het hoogste woord had ie – tot ie wegging. en het mag gezegd het hoogste woord was een vermakelijk woord. ook in die kleinste kroeg de grootste verhalen. wat zal die man het moeilijk gehad hebben gehad als ie alleen was. maarten was dat amsterdamse, dat je hebt vanaf je geboorte, dat bijgeslepen werd in en op de straten van je jeugd, dat zich dan in je blik vestigt en om je mond als je iets hoort wat je niet bevalt – het ietwat verbeten mondChagrijn dat met een kinderlijk blijde oogopslag aan de rest van de wereld wordt gepresenteerd. dat specifieke amsterdamse dat – hoe ze ook hun best doen – als ze – laten we zeggen in limburg geboren zijn – nooit kunnen evenaren of ze nou in de grachtengordel wonen of elders in amsterdam. hoe dan ook lees de prachtige gedichten en de commentaren onder de gedichten. dank aan de dichters die inzonden – een makkelijk thema is anders. het is altijd feest hier op een zondagochtend op de pom. het goud reserveren we deze week voor André Heijnekamp – voor zijn ontwapenende teksten. van harte!
Ja, daar ben ik weer. Wat zal ik tegen je zeggen? Wanneer er een stilte valt, begin ik soms over iemands schoenen. Leuke schoenen heb je, zeg ik dan en daarna praten we over schoenen.
Maar aangezien ik je niet zie, gaat dat niet. Dat doet er bij deze verder ook niet toe, want hier ging het om de anekdote.
Dat ook weer geen anekdote is, want ik doe dat helemaal niet. Ik begin helemaal niet over schoenen te praten. Maar dat doet er allemaal niet toe. Ik schrijf je, dat dat het is. Goed weekend!
André
De grote ontpopping
Er vliegt een vlinder door een buik
een hand zoekt naar een lente
een oog ziet een cocon.
De grote ontpopping
de metamorfose is geschied.
Dit is het imago
dartelend
in zijn laatste fase.
André Heijnekamp
naast het prachtige intro dan ook nog die gouden regel – die van dichter Heijnekamp een groot dichter maakt: ‘een hand zoekt naar een lente..’ – zo is het wezen van het lijdend voorwerp in deze rechterlijke soap poëtisch en onnavolgbaar samengevat.
- Max Lerou – ruggemergtering ok ik hou het niet voor onmogelijk
- Rik van Boeckel – in de ogen van vrouwen stranden
- Frans Terken – Zo straf als het hof oordeelt
- Rob Mientjes – en ja … van marmer
- Luk Paard – langs de straat
- André Heijnekamp – een hand zoekt naar een lente
- Cartouche – het lid op de neus
- Vera van der Horst – met een analyse en een gedicht in het licht van de nostalgie
- Anke Labrie – rijden lukte prima met één hand
- Bart Top – de vlam in de pijp
deze week maar eens een vlammend protest van deze jurist tegen een letterlijk smerige rechterlijke uitspraak van het hof te zwolle – een man met een erectiestoornis strafrechtelijk veroordelen wegens vermeend masturberen.
wie wint de enige echte – de hoe zou het zijn trofee? zaten die oorlogvreters in de usa of china of rusland maar vaker met buikpijn in hun kogelvrije auto’s of in de auto van de ex burgemeester van groningen.
u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
een wereld zonder bommen en granaten?
hoe zou het zijn als alle mannen
zich zouden aftrekken in hun auto’s
de ruitenwissers aan de buitenkant
de ramen beslagen
of op de straten zo werd gecopuleerd
dat de stenen het begaven
hoe zou het zijn
als alle vrouwen na na na-tionaal klaarkwamen
op 5 mei
bij de fallus op de dam
pom wolff
Oud-burgemeester Groningen ook in hoger beroep veroordeeld voor masturberen in auto
topsport
dat zelfbevlekking het risico van doofheid
met zich mee zou brengen is niets
dan domineske bangmakerij
ruggemergtering ok ik hou het
niet voor onmogelijk
maar zelden zult u
bij de ware onaneur
een spier aantreffen
zo getraind
als die van de oren
ml
onze bioloog lerou legt uit hoe ze in de poëzie de zaak inschatten haha. en de dichter lerou maakt gehakt van de waarnemingen van biologen. en als max lerou zich uitspreekt op deze manier dan is het niet verwonderlijk dat ado den haag met 2-1 van de landskampioen wint – zo geschrokken zijn ze die eindhovenaren door deze ruggenmergtering-analyse.
Liefde voor het eigen lichaam
Liefde voor het eigen lichaam
creëert het bestaan van alle mannen
uit elke stad en vele landen
waar zij in de ogen van vrouwen stranden
in de auto zijn zij vaak alleen
zoals de droevige eenzame man
die wil stoppen om datgene te doen
dat de stoornis zou kunnen verhelpen
de buikpijn is evenmin zo fijn
het is onduidelijk hoe het ontstaan kan zijn
en wie dit door het auto raam heeft gezien
denkt het te weten en te kunnen vertellen.
Rik van Boeckel
16 oktober 2026
de zachtaardigheid van Rik hier in geuren en kleuren waarneembaar. de komende week storten wij van hier ons op zijn BALLADE VAN HERINNERINGEN – een recensie van – riks nieuwe bundel met daarin als laatste hoofdstuk ‘reis uit de comfortzone’ – dit gedicht had zeker bij die titel gepast.
Straf
Zo straf als het hof oordeelt
over vermeende activiteiten
nog nooit een man of vrouw
met blaasproblemen gezien zeker
straffeloos zulke patiënten
naar de verdommenis sturen
geen haar op het lege hoofd
met een spoortje empathie
en de bef vol van vermeend recht
maar de ogen troebel en kwaadaardig
van oprispingen uit eigen onderbuik
ja het leven gaat door
ook als je niet gezien wordt
naar wie je bent en wat je mankeert
het gezeik daarover tot in het oneindige
het maakt mij de pis wel lauw
© FT 17.10.2026
met oprechte woede en uit oprechte woede het gedicht geschreven – ik herken de woede die mij ook bracht tot het thema deze week – de slechtste soort juristerij hier op de site in woord gefileerd – volledig blind gestaar op bewijs en steunbewijs – de hoge raad zal er naar verwachting wel raad mee weten – maar ja – rechterlijke dwalingen moeten er ook zijn. een jurist weet ook dat alles beter is dan het recht van de sterkste – dan regeert de knuppel.
Kom schaak me
Kom schaak me
of nee … blijf liever van me af
ik ben niet om mee te spelen
kijk en verlustig jezelf
aan dit blote lijf
vierkant goddelijk
koude kermis
en ja … van marmer
inborst opgeheven
doe verder niemand kwaad
met steamy windows
bij strakke zaadlozing
Rob Mientjes
een tekst bij het beschadigde beeldje dat lijkt te groeien uit de plantenbak wellicht. hoe rob mientjes altijd weer beeld en woord weet te verenigen. zie ook de maandagen op deze site hoe hij zijn fotografie kunst met poëzie etaleert.
(de rockdichter): zo de zondag weeral en dat is goed want dan kom’k wel es graag ter pom…voor die wedstrijd die geen…maar altijd toch die zondag wel….fijn!!!…en hoe zou’et dan…over’et thema leest u ter poms site en zo schrijf ik dat …
” zij mag nie zien “
ie volgt’r huid
mooi gekruld in harmonie
vloeiend in de porieë
er dringe zachte zinne
op vingertoppe en ze schrijve
’n sprookje asof’et echt
doordronge draait tijd ver af
en zo buige de drome krom
legt ie hijgend adem weg
op vreemde huid langs de straat
dichter tot zij die kijkt maar
nooit mag zien dat ie verbeeldt
alles tastbaar in’n hoofd
© luk paard
Luk Paard maakt van het thema deze week een waarlijk kriptisch poëtisch schouwspel waarin de poëzie alle uithoeken van droom en een werkelijk heden verkent – best goed gelukt hoor.
soms heb je het even allemaal gehad
stapt in je rooie -auto -en trekt eropuit
om de spanning kwijt te raken in je hoofd
en in je lijf- heb je last van stoornissen
erectiel gezien dan richt je je blik
op oneindig, op het uitvogelen van
een stukje poëzie, een aanzet tot
je strijkt over je hart, maakt contact
met je onderbuik om weer bij zinnen te komen
met opgeheven hoofd door te kunnen gaan
om -opgelucht- thuis dan gevraagd te worden
waar je hebt uitgehangen – krijg je
in alle onschuld, van je vrouwe
justitia -het lid op de neus
gaat ze tot het gaatje, doet maar raak
je wordt er gewoonweg uitgepikt
om eigen frustratie op af te reageren
hoe anders zou het kunnen – moeten?
zijn – minder zelf en meer naast
in deze tijden van helse pijnen
17-10-2026 / Cartouche
een bijna medisch dichterlijk betoog van Cartouche – ook vol terechte woede over zoveel rechterlijk onbenul en zoals frans terken memoreerde gebrek aan empathie. aan inlevingsvermogen van dichter Cartouche bij de staat van zijn van de ex burgemeester geen gebrek. troostgevend.
Pfff. Nounou wat een thema.
Maar jij denkt dus dat de man twee keer is aangehouden door vreemd gedrag, wat hij 2x uitlegde als buikpijn?
Ik heb daar wel mijn twijfels bij, waarom ben je dan niet wat voorzichtiger als dat “wrijven” al een keer tot bijna arrestatie geleid heeft.
Waarom heb je dan ook nog je binnenlicht aan en blijf je best lang langs die vrachtwagen rijden.
Dat argument van erectieproblematiek is ook niet sluitend, want met heel slap lulleke, kan men toch nog erotische gevoelens hebben.
Maar ik ben het ook geheel niet eens met zijn veroordeling.
Onmogelijk met maar 1 getuige, die in een kort ogenblik meent alles heel scherp gezien te hebben. Dat ze maanden later ineens een geluidsopname krijgen van die chauffeur en die dan als steunbewijs kenmerken, slaat al heemaal nergens op. Was eerder in voordeel van verdachte dan van die chauffeur.
Nee die driehoek heeft een heel vreemd spelletje gespeeld. De rechter had daarr ejgenlijk meer aandacht aan moeten besteden.
Heimwee
Hoe zou het zijn als een man,
ooit bij intimi bekend
om zijn stevig stotend zwaard,
nu slechts met die herinnering
op een parkeerplaats staat
Op die schemerzone van de mannenliefde,
zakte toen de broek nog voor de storm,
niet voor buikpijn door de ouderdom.
Dan maanden later, hij in zijn auto rijdt,
met daarin weer het licht van de nostalgie.
Zelfs als halverwege de erectie staakt,
blijft de honger naar de blik
van een ander bestaan.
Maar hoe bestaat het,
dat een passerende chauffeur,
hoog boven hem zittend,
met een snelle blik rechtspreken kan
Hij, de enige man die in het voorbijgaan
de laatste resten van een gevallen ridder zag.
Vera van der Horst
mooie poëtische passages naast de briljante analyse van ons Vera – de herinnering uit strofe 1, het licht van nostalgie in strofe 3 en de laatste resten van een gevallen ridder in de laatste strofe – zelfs in een samenvatting drijft haar poëzie naar boven:
mooie poëtische passages
naast de briljante analyse
van ons Vera
de herinnering uit strofe 1
het licht van nostalgie in strofe 3
en de laatste resten van een gevallen ridder
in de laatste strofe
andere tijden, andere zeden
ze had keurige vriendinnen
maar gelukkig
ook wat wilde meiden
daar zaten de verhalen
wat een lol die konden hebben
op een mooie zomerdag
rijdend in hun lelijk eendje
met het dak geopend
naast een vrachtwagenchauffeur
hoog in zijn cabine
beiden hadden veel plezier
en rijden lukte prima met één hand
anke labrie (2026)
een zomers tafereel – geef mij zo een file – anke maakt het file rijden tot een waar zomers genoegen – in tijden van herfst een heerlijke poëtische uitkomst.
VERSTAND VAN MOOIE VROUWEN
Je mocht veel over hem zeggen
Maar niet dat hij geen verstand had
van mooie vrouwen. Als je altijd op de
weg zit – en dat zat hij
dan kwam er heel wat voorbij
Geile wijven, hij toeterde altijd
Minirokjes, strakke truitjes
Dan had hij de vlam in de pijp.
En als er niks langs kwam
had hij zijn cabine nog.
Overal kleefden pin-ups
Z’n bijrijders smulden er
van – wat een collectie
Zoiets zagen ze nog nooit.
Hadden ze weer een bobbel
in de vieze onderbroek.
Hè, krijg nou wat! Wat ziet
het rechteroog? Een bolle
blote buik in die vette BMW.
Pederasten, parasieten
wat walgde hij daarvan.
Mooi dat z’n nummerbord
Op die boardcamera staat.
Kon hij lekker zorgen
dat dat vaartje nog een
staartje krijgen kon. Al
kreeg hij ze veel liever
voor z’n wielen….
Bart Top
het gedicht geschreven vanuit het perspectief van de verklikker – inderdaad je vraagt je af wie was nou echt de vieze man in dit verhaal – de burgemeester met zijn buikproblematiek of de vieze man in de vrachtauto? – de – bijna wil ik zeggen – nsb-er – die filmopnamen maakt in het geniep? mooi getroffen hier door de dichter Bart Top.
