wie wint de enige echte virtuele – ach laten we de natuur zijn of haar werk maar laten doen – op pomgedichten.nl?

  • Rik van Boeckel – met natuurlijk gemak
  • Rob Mientjes – rare kwasten
wie wint de enige echte virtuele – ach laten we de natuur zijn of haar werk maar laten doen – op pomgedichten.nl? iets met natuur deze week – de natuur van de mens wellicht – daarmee kan de dichter alle kanten uit of op – uw webmaster had er ooit een uitgesproken – zeg maar een uitgeschreven – mening over – maar ja voortschrijdend inzicht you know – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Hallo Pom
Ik wandel graag door bossen. Zoals het Keukenhofbos in Lisse. Ik hou namelijk van de natuur. Heb daarom een gedicht geschreven dat jij kent: In het groene licht.
Maar dit gedicht gaat over het Keukenhofbos 
dat grenst aan een manege en een weiland waar koeien rondlopen. 
En aan begraafplaats Duinhof waar mijn ouders zijn begraven.


De waarde van de natuur 

De jeugd in een tuin is uitbundig 
net als in een natuurgebied 
de natuur schenkt hen later de baard
als hij van het leven geniet 

de natuur heeft voor hen grote waarde
net als voor volwassenen en bejaarden 
bomen groeten hen met takken en bladeren 
als zij wandelen door het rijke bos

hun gedachten komen langzaam los
om het groene gras spontaan te bereiken
voorbij boomstammen van beuken en eiken
geworteld in het oppervlak van de aarde

de natuur groet hen met natuurlijk gemak
aan de rand van het bos zien ze bloemen
en een rustig manege voor paarden 
of koeien loeiend van de hak op de tak. 

Rik van Boeckel
8 mei 2026
Dag pom, 
Natuurlijk kunstzinnig een kleine bijdrage van mij, geschreven en gedicht in pure natuur. Fijn weekend.
Groet, Rob


Zonder titel

Rare kwasten
dopen zichzelf in verf
ongeduldig
in rood, geel en blauw
nergens bang voor
ergerend aan groen
strijdend om eer
in woede, puur natuur
witte doeken lopen over

lijsten mahonie of eiken
kleurloos tegen de wand
vangen ziel
van rare kwasten
zichzelf verklarend
tot kunstzinnig schilderij
beurs onbevredigend
hangen ze zichzelf op
boven de bank

Rob Mientjes

Share This:

Xander Jongejan en de site worldometer – site met schokkende tellers


worldometer

ik huil te weinig, vind ik zelf
er zit veel woede vóór dat 
wat iemand ingemetseld heeft

in 2063 raakt alle olie op
als ze om de restjes vechten ben ik 90 
of dood, in de wereld gingen vandaag 
tot dusver 68.564 mensen dood, niet één 
ken ik bij naam, als je hier geboren bent én 
bijzonder doodgaat mag je in het nieuws — 
een vrouw stierf all inclusive op een cruise — 

tot nu toe rookten we tezamen deze dinsdag 
6 miljard sigaretten, het moet nog tien uur 
‘s ochtends worden


Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

Share This:

Peter Berger: ‘Prachtige ogen heeft ze. La nouvelle boulangère. Fier als een gieter en met een lijf als Aphrodite zelf…’


Kortstondige plensbuien zijn er genoeg geweest maar vannacht stond de hemel eindelijk weer eens wagenwijd open. Ik hoorde zelfs de bliksem z’n dochters naar beneden donderen. Boem! De klei is weer moddervet en het asfalt naar het dorp nog glibberig glad. Tjirpende vogels bejubelen de nieuwe dag. Ook achter de toog van de bakker klinkt een nieuw geluid. ‘Bonjour.’ Prachtige ogen heeft ze. La nouvelle boulangère. Fier als een gieter en met een lijf als Aphrodite zelf. Maar haar stem klinkt als een heggeschaar. Zo’n elektrische. Buiten hoor ik Grietje stilletjes lachen. Het kan verkeren.


Peter Berger

Share This:

Vera Jongejan – en al zoeter de geuren…


rottend fruit is goed
voor de nachtvlinders onder ons las ik

vitamine c tegen kramp
zei een stem links van mij
het werd inmiddels donker

had het al gemerkt aan mijn schouders
daar begonnen de vleugels
ik voelde stiekem en
van bubbeltjesplastic de mijne

opgelucht nam ik deel
aan de uitademing van de avond

en al zoeter de geuren.


Vera Jongejan

Share This:

Lotte Asveld nogal mild over bijzondere stap van partner Donald Pols ( weggestuurde AD milieudefensie) – het geeft niet..

‘het geeft niet dat je stappen aldoor vallen op uitgeteerde grond…
het geeft niet dat je steeds dezelfde mensen met dezelfde weg verlaat…’

https://www.nu.nl/binnenland/6394810/directeur-milieudefensie-stapt-over-naar-tata-steel-onverenigbaar.html

Share This:

Ien Verrips – stilte, poes, buiten, zon


naast alle dagelijkse dingen
altijd wel iets dat moet
het vult de dagen
tot ergens op zo’n dag
van druk en bezig zijn
zo’n even niks moment
waar alles wachten kan 

in stilte op de bank
met poes ernaast of
buiten in de tuin
de zon op mijn gezicht

het denken op de rem gezet
het doen gestopt
in zomaar zinloos ledig zijn
totdat het hoofd vervuld 
weer aangezet tot denken
de spieren weer tot doen

IEN VERRIPS

Share This:

pom wolff – rood hoor je rood…



rood hoor je rood
 
nu wij niet geboren zijn
om te zwijgen
 
het leven bleek vandaag als een witregel
tussen schreeuwende woorden
 
en 4 mei verkleurt
dat een monument ervan bloost
 
kleur ik 5 mei rood
rood hoor je – rood – van de liefde rood

pw

de doden zelfs de doden

jij doet de doden om vandaag
een dodendas een dodenjas
klaar voor buiten – wat ze willen krijgen ze
ze willen uit aardedonker licht
arie waar is pappa

de dodendans een signaal
daar komen zij – uit holen en paleizen
die dans de twee minutenmars
een lange hogehakkenmars
de dam en zij ruikt olie

zwijgt als een woestijn
als olie op het vuur van olie
is altijd olie is altijd vuur
is altijd olie op het vuur is altijd
commercieel als klompen

is altijd dam is altijd orde altijd krans
en nog een krans
een kringetje van jongetjes en meisjes
een dodendans – is altijd groeten knikken groeten
altijd groeten altijd dans – is altijd uniform

ze spreken uit één mond – een dodenmond
de echte doden leven nog
zij trekt haar spijkerjasje uit
arie waar is pappa
zij is bij pappa – hij slaapt met haar



pw

Share This:

Blue Monday – De dealer, die twee deuren verderop in  hetzelfde portiek woonde en regelmatig poogde bij je in te breken, woonde na de stadsvernieuwing in de buurt wéér naast je, nu in een afgesloten portiek tegen de inbrekers,…



Hoi!
Iedereen die in een dorp woont, kent het: de bewoners groeten zich onderling helemaal het schompes. Wie net uit de grote stad is geëmigreerd kan zich alleen maar verbazen over het concert van hois en hais dat losbarst zodra je het huis verlaat. 

Is dat die beroemde rurale saamhorigheid waar zo vaak nostalgisch snotterend aan wordt gerefereerd of zijn het semipermanent afgegeven signalen dat van de groeter geen gevaar uitgaat? “Schop mij niet van mijn fiets, ik ben lief”? 

Paradoxaal genoeg zou hetzelfde gedrag in de stad veel eerder aanleiding geven tot ongebreidelde agressie. Een vreemde groeten? Het is hier verdomme geen oppikplaats voor homo’s! 

Ik ben er nooit helemaal uitgekomen. Wel heb ik gemerkt dat het moeilijker wordt om je aan dat groetfestival te onttrekken naarmate je langer in een dorp woont. Je kunt honderd jaar in de Schilderswijk of het Oude Westen hebben gewoond en alles wat je van je buren weet is dat ze nogal op zichzelf zijn, maar wel met een zekere regelmaat slachtoffer worden van aanslagen en dat daarom jouw glaspremie is verhoogd. Een inbraakverzekering zat er sowieso niet meer in na de postcodecheck en bij je fietsen ben je allang overgestapt op het 20€-concept. 

De dealer, die twee deuren verderop in  hetzelfde portiek woonde en regelmatig poogde bij je in te breken, woonde na de stadsvernieuwing in de buurt wéér naast je, nu in een afgesloten portiek tegen de inbrekers, en de grootste verdienste van je nieuwe inbraakveilige slot was dat de reparatie van de braakschade nu veel duurder uitviel. Maar gaat er iemand getuigen? Aangifte doen? Onwaarschijnlijk. Repressailles, bedreigingen, aanslagen, je leven kan zomaar van moeilijk naar onleefbaar. 

In het dorp is dat een ander verhaal. De man, die een aantal jaar geleden werd betrapt met glijmiddel en speciale condooms om zodanig uitgerust het kleinvee in de plaatselijke kinderboerderij een stevige beurt te kunnen geven, heeft jarenlang tegen de klippen op ontkend, ook voor de rechter, omdat iedereen wist wie hij was. Uiteindelijk heeft hij het dorp verlaten om van het nawijzen en giechelen af te zijn. Een collectief uitgedeelde straf die harder aankwam dan de 100 uren dienstverlening die hem werden opgelegd. 

Natuurlijk kent de altijd aanwezige sociale controle in het dorp ook negatieve kanten: er is sprake van een doorgeorganiseerd systeem van vitragegluurders, wier bevindingen via de roddelhubs supermarkt en kapper verder de zenuwbanen in worden gepompt. Er zal niet zo snel iemand medelijden hebben met een geitenverkrachter, maar in principe kan iedereen onderwerp worden van meer of minder kwaadaardige roddel. Dat bewustzijn leeft in een dorp veel sterker, dus: kop laag houden en vooral blijven groeten. 

Doeg!


BLUE MONDAY

Share This:

Rob Mientjes – Als bomen konden fluisteren…


Treetalk


Als bomen konden fluisteren
schreeuwen, zingen, roepen
over vrijheid vrede oorlog
in hun kruin, vanuit de tenen
hun gedachten persen
door schors en bast


om geschiedenis te brieven
door haarvaten en wortels
als waarschuwing voor
een tijdelijke breuk van liefde
in donker gebladerte
om van oorlog te herstellen


in frisgroen jaar in jaar uit
omhoog kijken
niet ver vooruit
slechts hemelstaren
hunkerend naar zon
in al wat we herdenken

Rob Mientjes

Share This:

Anke Labrie en Vera van der Horst in de spambox – zij heffen het glas – op de liefde en op de dichters van Texel

de wegen van internet zijn ondoorgrondelijk – waarom de dames in de spambox verdwenen dit weekend terwijl de dames nog nooit in de spambox werden aangetroffen ik weet het niet – wel weet ik dat we alsnog twee prachtige gedichten kunnen toevoegen vandaag aan de poëzie en aan deze site. vera won al goud met haar eerste inzending – ik zeg dubbelgoud vandaag – wat een heerlijk gedicht. beginnen we met de liefde van Anke – dank dank dank:

De keuze  
 
Nina Simone in Den  Haag 
Bob Dylan in Rotterdam 
Zo vaak Toneel in Amsterdam 
Ballet en Noerejev zien dansen  
De OBA,  Einde van de wereld 
Paradiso en natuurlijk Eijlders 
Een maand  exposeren in De oude kerk 
samen met beeldhouwer Hanneke de Munck 
Optreden Pom, Simon en Bjorn 
tjjdens Retrospectief Loods 6 
en ook nog elke week ‘de pom’! 
 
Waar toast ik op?  
 
uiteindelijk toch altijd weer  
de liefde 
 
Anke Labrie  
Hello
Hoe is het met roop en zijn beminde, waarom sturen zij nooit meer een gedicht naar de pom?


Het glas

Ik hef het niet voor de namen in marmer,
ik proost op de aarzeling voor de stap,
op de adempauze tussen twee woorden,
waarin alles nog mogelijk was
en niets nog onomkeerbaar werd.

Laten we drinken op het onvoltooide,
op de droom die nooit een vorm vond,
maar die als zacht gefluister
de nacht draaglijk maakt.

Op het nu, dat alweer voorbij is
terwijl de wijn mijn lippen raakt.

Vera van der Horst

Share This: