over cees – 11-2-26


over cees
 
nederland was te klein
om groot te zijn
 
olga uit de langestraat
maakte nog wel eens praatje met je
 
thomas beschreef nog liefdevol
jouw einde
 
maar ja schrijvers liegen liefde
waar je bij staat
 
dat wist jij ook wel
 
pw

Share This:

Vera Jongejan over het geluk van vroeger



Geluk van vroeger was een tuin
met rode en witte rozen
ze groeiden over de schuur 
in innige verstrengeling
en er was een tjilpend koor van mussen
nestelend onder wat bemoste pannen

een kersenboom stond recht onder mijn raam
droomboeket van roze bloesem wemelend van bijen
geelwitte azalea geurde naar kaneel
en wilde hyacinten schilderden
de schaduwbodem blauw

die tuin in mij de laatste tijd
door warreling van doen vergeten
begoogeling van media
kan het zo nog lente worden


Vera Jongejan

Share This:

Ien Verrips – grijze gedachten


ik zat in de bieb met uitzicht op de Zaan
ik schreef over weer zo’n grijze dag vandaag
grijze duiven in de tuin
grijze gedachten die zich nestelen
dat soort werk
het werd best een aardig gedicht
met al die tinten grijs

toen ik opkeek van  mijn geschrijf
was de zon gaan schijnen
het was een pracht gezicht zo op het water
opeens vond ik het een gedicht van niks

feb 2026 – IEN VERRIPS

Share This:

Rob Mientjes – droom de dagen licht…


In zak, knop of as

Nieuws en weer regeren
houden mensen sprookjes voor
in land en landerigheid

januari februari 
kruipen langzaam voorbij
zitten in zak, knop of as

droom de dagen licht
hou vorst en prinsen buiten
doe een zonnedans 

het ritme van tijd
trekt tergend langzaam
aan hoofd en ledematen

bezinnen is wat rest
duw de tijd vooruit
of wacht op lente

Rob Mientjes

Share This:

Peter Berger wint de enige echte virtuele – de afgelopen weg – trofee op pomgedichten.nl – Jorge Bolle zilver

uw webmaster staat voor de zware taak de eremetalen te benoemen en dat dan ook nog in een olympische maand – dank natuurlijk aan alle inzenders – het was toch weer een troostrijk genot om alle woorden van pijn bij de dichters te genieten – we staan er als lezers tenminste niet alleen voor. soms is het zo een week dat op alle gedichten wel iets is aan te merken. let wel het is slechts de particuliere mening van een lezer. het was deze week iets te voorspelbaar ook. op een gedicht na. het gedicht van PETER BERGER waarin liefde en bloed met elkaar werden verbonden en de pijn met de belofte van ooit die nooit zal worden waargemaakt – Peter – voorheen vaste columnist op pomgedichten – pakt zeer onverwacht het olympisch goud deze week – wij feliciteren onze bloedeigen Lollobrigida – van harte. doe ik toch even zilver bij voor Jorge Bolle – onder de gedichten eest u waarom. van harte!

de wereld was nog leeg
alsof er stilte heerst
maar jij dronk mijn bloed
en ik dronk er het jouwe
dat is alles. 

´ooit´ – werd er gezegd
om het recht te praten
maar wij dronken elkaar, en
hebben het daarbij gelaten.


Peter Berger

‘en ik dronk er het jouwe..’ dat woordje ‘er’ kan wel weg – en ik dronk het jouwe – is mooier. de liefde wordt met bloed gelardeerd – de pijn met één woordje afgemaakt: ooit. ja zo kan het gaan. ben nog wel even benieuwd naar welke partner het woordje ooit sprak. of zei de een het en de ander knikte en sprak het na. in de liefde is ooit nooit.
weg

nu deze kamer
zo alleen is
de muur een muur
de deur geen deur
staar ik
uit het dubbelglas

geen dag
geen nacht
seizoenen uitgebleven
de lente
te laat voor deze afspraak
in het donker

nu deze kamer niet meer
van ons is
is er niets

Jorge Bolle

ja een gedicht met pijn – de weg is weg geworden.  niets rest. mooi kort gehouden – ook de overdrijving – eenvoudige beelden in de eerste twee strofen. gedicht komt bij mij wel binnen.
  • Jorge Bolle – nu deze kamer niet meer van ons is
  • Rob Mientjes -richting grasduinen
  • Frans Terken – en jij die verder trok
  • Magda Haan – eindeloos bemind
  • Rik van Boeckel -samen en alleen 
  • Luk Paard – met koude gekleed
  • Elbert Gonggrijp-stilzwijgend los
  • Vera van der Horst -Het heeft mij losgelaten
  • Peter Berger – ´ooit´ – werd er gezegd
  • Cartouche – alleen die ene
  • Vera Jongejan – doodlopend
  • Anke Labrie-een andere richting

wie wint de enige echte virtuele – de afgelopen weg – trofee op pomgedichten.nl – ach ja we hebben het allemaal wel een keer meegemaakt – moeten meemaken –  dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is –  duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi – soms is poëzie van pijn gemaakt. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
liefste
 
laten we het zo
maar houden
ik mijn leven
jij het jouwe
en samen vergeten
hoe mooi ’t was
 
pw
 
De afgelopen weg, die begaanbaar te houden, soms tegen beter weten in. Mijn weekendbijdrage:
Warme groet,
Frans


Ondergesneeuwd

Dat je mij onderweg moest verliezen
de dikke laag sneeuw die traag maakt
waarin ik meer en meer achterbleef
om zo het onderspit te delven
als een doodgevroren vogel
daar te blijven liggen

en jij die verder trok
nog amper naar me omkeek
niet meer vasthield aan samen
aan wat we met elkaar gedeeld hadden
de voorzichtige toenadering de opwinding
van de eerste dagen de jaren van lief en liefst

om dat met pijn in het hart te kwijt te raken
jij voortvarend op een voor mij afgesloten weg

© FT 07.02.2026

een tragische beschrijving van een einde – pijnlijk hoe de liefdeswekker steeds trager tikt – hoe de winnaar olympisch goud bij elkaar skiet in een duizelingwekkende afdaling en de achterblijver in de sneeuw verzandt.

ex-liefde

onze liefde was fragiel
als wuivende klaprozen in
de warme oostenwind

we dachten het zeker te weten
van rivieren die stromen naar de zee
hete nachten en eindeloos bemind

we geloven nu niet meer in sprookjes
in intense liefde, de kracht van hoop
onze liefde bracht alleen maar pijn

we dachten het zeker te weten
maar het kost teveel ontkenning
om onszelf te zijn


Magda Haan 

een ander facet van een aflopende liefde belicht – dat je teveel van jezelf moet opgeven om in stand te houden wat niet meer in stand te houden is – dichter beschrijft een pijnlijk proces wel in contrasterende lieve woorden. de laatste strofe met een voor de liefde dodelijke conclusie.

Scheiding der zinnen

Ik loop samen
met jou overweg
heus en in gedachten
botsend hobbelend
via hersenpan richting
grasduinen
heet bloedheet
we komen er niet uit


Ik loop samen
met jou overweg
wikkend en wegend
zoekend
naar sleutel en slotsom
raamwerk voor open deur
scheiding der zinnen
midden in de nacht

Rob Mientjes

ja hoe samen aan het einde van de weg niet echt meer samen is of kan zijn. 2 strofen 2 situaties 1 slotsom. one night stand.


De weg door de natuur 

Over de weg gaan wij samen en alleen 
op de rechter en de linkerbeen

bij de driehoek ga jij alleen verder
door het park van weelderige bladeren 

ik luister naar de stilte van het groene licht 
wacht na duizend stappen bij het grasveld 

de wind waait nu langs mijn oren 
jouw stem duizelt door mijn hoofd 

de bladeren vallen langzaam naar beneden 
de nabije bomen laten mij van jou dromen 

in de verte zie ik jouw voetstappen gaan 
ze komen langzaamaan dichterbij 

ik zwaai naar jouw ogen 
stap vooruit hoor jouw stem roepen 

hallo dichter geniet alleen van de natuur 
jij gaat onbestemd aan mij voorbij

ik wandel na het grasveld een zijpad in 
geniet zo puur van de bosrijke natuur 

besef dat jij dat zeker doet bij alle bomen 
de adem der natuur laat bladeren zo vallen. 


Rik van Boeckel
6 februari 2026

dichter in het bos en de bladeren vallen. of het gevraagde thema gehaald wordt ik weet het niet: ‘dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is –  duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi’
(de rockdichter): zondag…..dan weet je’t wel dààr ter pom wolffs gedichtensite….pom’n favoriet van mij die’n wedstrijd die geen…ah jullie kenne’t wel en vandaag dus schrijf’k zo voor die dag…omdat wat mooi is ook nog lelijk kan…en alles d’r tussenin ook….kortom:



“ jij ging “

‘k zou nog vele fluisterwoordjes 
as’n zachtgroen lenteblad met roosjes 
teder op je huid van “hoe lief ik jou…”
en zo aan mij

doch jij vertrappelde de roosjes 
smoorde de woorde
liet me sprakeloos
en ging

zo blijft vandaag enkel nog
ik alleen met koude gekleed
geen lente meer 
geen lief jij mij

nu is’et de schreeuw
die ik verzwijg
en losruk uit me hart

© luk paard

en’n passende hap PAARD-art natuurlijk…
” the SCREAM/de schreeuw ” by luk paard

de schreeuw en degene die verlaten is ‘met koude gekleed’ – ja dat doet de pijn – de herinnering aan de zwoele zoete zachte verhitte dagen van de liefde als tegenstelling in de eerste strofen.

KLEINSCHALIG DRAMA

Het had nog eens een lange weg te gaan, het was
weer eens zo’n lang geleden. Het regende, de zon
scheen, alles wat mogelijk was gebeurde. Jij nam
afscheid, iedere keer weer. Het regende, er was
geen schuilen aan, de zon deed haar 

uiterste best te zullen blijven. Hier ben je, hier
ben ik, beminnen betekent elkaar lief te leren
hebben, vergissen is menselijk, er zit pijn in
wat wij voelen – staat het huilen soms

nader dan het lachen, blijkt het daarmee
werkelijk eens gezegd – in een verwoede
poging dichterbij elkaar te komen, ons
stilzwijgend los te moeten laten – nog
voor het zover is – 

Elbert Gonggrijp

KLEINSCHALIG DRAMA

alles wat mogelijk was gebeurde.
Het regende, de zon deed haar 
uiterste best te zullen blijven.
Hier ben je, hier
ben ik, vergissen is menselijk.
een verwoede
poging dichterbij te komen
ons stilzwijgend los laten – nog
voor het zover is – 

Elbert Gonggrijp

ik maak het drama toch nog even kleinschaliger – er staan net teveel woorden in dit gedicht die best weg kunnen. het moet wel aangrijpend zijn dat drama elbert en het moet niet verdrinken in een woordenvloed die alles wegveegt – ook het drama wegveegt.


Spoorloos

Het heeft mij
 losgelaten
  toen ik
   eventjes niet keek


Nu wapperen
 mijn dagen
  aan een waslijn
tussen toen
 en straks


ik heb een herinnering
 die niet meer weet
  van wie het is


iets wat het achterliet
 ligt naast me
  als adem
   zonder lichaam

Vera van der Horst

mooie laatste strofe – het onbepaalde HET doet het wel goed in barre tijden. die wapperende dagen hoeven voor mij niet echt. dat wappert me net teveel – al dat gewapper ook nog – dat kunnen we er net niet bij hebben. en zie daar ook SAGE doet HET!
De afgelegde weg

zovele heb ik er gekend, elke maat en soort gewicht
van catwalkwicht tot bloedeloos gezicht met af
en toe een spot van hot, het wende

nooit, waren ze mij even lief, alleen die ene, jij
jij bleef aan mijn zijde, een lange betoverende reis
waarin we amper op adem kwamen, namen we elkaar
ongeremd zoals we waren – draagvleugelboot en dubbelspoor

tot ten langen leste een fikse stroomstoring
ons ontspoorde, jij voorbijvloog aan mijn allereigenst
IJ-perron – naïef zoals ik heel de weg één bril slechts

wilde dragen, zoveel jaren later nu vind ik mij terug
in het woord en de Cohe-rente-nstem van ‘I am just
a station on your way, I know i’m not your lover’
voor altijd – heb ik geleerd hoe zeer

hoeveel krachtvoer moet een man verstouwen
voor hij op vleugelvrouwen kan vertrouwen
vertrokken zijn zal van de pijn en lacht

(jou voor goed, jij mij voor beter
in de wacht, mijn deken van je af)

vrouwen die sporen werken als dommekracht
doch gedichte eten bloemen uit de nacht
al waarvoor ik nog zwichten zal
is om te raken, te raken aan

mijn ware Muze

07-02-2026 / Cartouche

ja Cartouche in optima forma – hij weet van mij dat al die weelderigheden mij veel te ver gaan – zeker bij een pijnlijk thema als vandaag gevraagd – ik hoor romantische liedjes hier, wat die cohen ook allemaal zingt, bloemetjes tuinen, krachthonken, treinstellen, catwalks – het is me allemaal net teveel – dichter is even het spoor van het thema kwijt – maar dat wil hij ook – de rechter zal concluderen – meneer de dichter ‘opzet’ is bewezen. u gaat het gevang in zonder AF te passeren.

Doodlopende weg

stond aangegeven

toch maar gegaan

vraag me wel af

of het al aan me is te zien


Vera Jongejan

een persoonlijke weging – als dichter het zichzelf afvraagt dan kan de lezer het zeker nog niet zien. wat gaan we zien dat is wat de lezer wil weten. gedicht is nog niet af.

ldvd

kleine lijntjes in de tijd
alvast oefenen voor later
toen het hart nog buigzaam was
vriendjes kwamen vriendjes gingen

later kwam de klap toch aan
ondanks de vele oefeningen
toen jij een andere richting koos
liefdesverdriet ineens voluit geschreven
 

anke labrie 

van klein naar groot – ja zo gaat het leven.



Share This:

Xander Jongejan – het was heel erg erg… 

Mijn eerste metafoor
voor Wieke

ik ging verhuizen
ze zei oh
en kocht een meter veterdrop

in een roze brief 
schreef ze me in krullen

het voelde alsof ik 
geen benen meer had 
toen je dat zei

geen benen!

het was heel erg erg 
om zonder mij te zijn


Xander Jongejan
Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

Share This:

MartinB bedroefd – bij de dood van John Virgo -Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht.



John Virgo is dood. Where’s the cue ball going?

Ik las het op mijn telefoon en dacht eerst: nee.
Niet John Virgo. Niet die stem die mijn tienerjaren van commentaar voorzag terwijl ik op mijn bed zat met as op mijn broek, een asbak die te vol was om nog een verhaal te geloven, en de ene joint na de andere draaide alsof tijd iets was dat je kon vertragen.

Maar het was waar. En dat raakte harder dan verwacht. John Virgo was geen commentator. Hij zat in mijn kamer. Niet opdringerig. Gewoon aanwezig. Hij fluisterde, riep, lachte je uit zonder gemeen te zijn. Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht.
“Where’s the cue ball going?”

Dat was geen vraag. Dat was existentiële poëzie voor mannen die dachten dat ze hun leven onder controle hadden. 

Ik heb meer Engels geleerd van John Virgo dan van school. School gaf me regels. Virgo gaf me timing. Zinnen die nergens heen moesten en precies daarom bleven hangen. Samen met Clive Everton maakte hij stilte draaglijk. Niet die dwingende tv-stilte, maar de soort waarin je durft te ademen. Waarin een gemiste bal geen drama is, maar een feit.

En feiten zijn soms genoeg. Hij had dat talent: spanning breken zonder ze kapot te maken. Een grapje op het scherpst van de snede. Net niet flauw. Net niet te veel. Zoals een perfecte safety in die tijd: niemand klapte, maar iedereen voelde het.

En ja, hij was ook een speler. UK Championship een keer gewonnen. Respect. Maar eerlijk? Ik herinner me geen frames, geen breaks, geen statistieken. Ik herinner me zijn stem terwijl mijn leven nog moest beginnen en ik al deed alsof het voorbij was.

Dat was geen snookerles. Dat was hoe je leert leven zonder dat iemand het hardop zegt. Nu is hij dood. En dat voelt raar intiem. Alsof iemand die nooit aan je tafel zat toch ineens niet meer binnenkomt. Alsof de kamer stiller is dan normaal en niemand zegt dat dat oké is.

Misschien zit hij nu ergens boven, naast Clive Everton, te mopperen over een safety die te dik wordt gespeeld. Misschien vraagt hij daar opnieuw: where’s the cue ball going? En misschien is het antwoord eindelijk: nergens meer naartoe.

Rust zacht, John. Je was geen stem op tv.
Je was achtergrondgeluid bij het worden van wie ik ben.

MartinB

Share This:

martinB en het hockeymeisje


dag hockymeisje

heeft je vader
een BMW
of een Mercedes

geeft je moeder
thuis de bloemen
water
drinkt ze wijn in

de avond waarom sta je
nu hier
zijn je vrienden
op TikTok
allemaal
voor Trump

het kan mij
weinig schelen

de nasa heeft high
definition
foto’s gemaakt van
de maan

en de klokken op
het perron
zijn overal nog
steeds hetzelfde

kom vooral goed aan


Martin B

dat lieflijke toontje op de rand van de afgrond van het leven of het meisjes zijn of jongetjes of anders. het maakt b niet uit – hij voert ze op, hij stelt een vraagje en voorziet de lezer van een wereldbeeld. zo moet dat in de poëzie.

Share This:

Mirjam Al – als er dan geen toekomst is, is ook het verleden op de vlucht geslagen.

no 56 al weer – Mirjam Al inmiddels hersteld van nare dingen – haar voordracht zondag de 15e van de 2e te bewonderen in de OBA – het olympisch Kwartier – lees hieronder

Share This:

Peter Posthumus en de voorgekookte vragen


Dat getik, geveeg of die klik in het blauwe schijnsel 
van de blackbox
die al weet voordat je weten kan
die flikkert, trilt en triggert
geen ontsnappen aan

tijd en ruimte vallen weg
in een oningevulde leegte
waar wordt bewogen zonder te bewegen

waar wat je wil, vindt of doet
onontkoombaar oplost
in een overvloed aan voorgekookte vragen
antwoorden zonder uitkomst
gedachten zonder grond

Peter Posthumus

Share This: