wie wint de enige echte virtuele vierregels-trofee op pomgedichten.nl?

  • Jorge Bolle – in het zachte weefsel
  • Rob Mientjes – jemig
  • Frans Terken – van de zon
  • Luk paard – op je wang
  • Rik van Boeckel – de lange nacht
  • André Heijnekamp – ik zal tweemaal sterven
  • Anke Labrie – want alles is al
  • Cartouche – wie de dood nooit
  • Ditmar Bakker – vol eelt
wie wint de enige echte virtuele vierregels-trofee op pomgedichten.nl?
ze moeten wel een beetje pittig zijn hoor die vier – maar verder kunt alle kanten op – we lezen ze erg graag en u kent de regels hier: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 4 regels is in deze wedstrijd genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
hoe er altijd weer poëzie
uit een dichter druipt
wat dood is adem krijgt én
mijn zon jouw hart in kruipt

pw 
 

jouw blik dopettert
door in het zachte weefsel
van mijn geopende fontanel
pak je mes, snel


Jorge Bolle
Less is more .. 


Jemig, de vier zinnen
ze kwamen niet overeen
over wie mocht beginnen
vielen over elkaar heen


Rob Mientjes

4 regels voor het Pinksterweekend,
meer dan dit
wordt de geest niet vaardig.
Geniet van de zon in het hart!


Frans Terken
(de rockdichter): zo deze zondag de wedstrijd die geen….u kent’et wel en deze keer terwijl de zonnethitte rond ons huist is’et in vier regels te doen….zwoege en zwete dus maar nie heus ik schud ze immers zoas’n adem uit die paardpowezie….en ja vier regels is kort en dus dan balle we alles in kort…en toch wil’k dat heftige dat indringende dat….wel ja zo in vier regels zit zij dan nie verveeld om’n dood….’n moord…na’n nacht stond zij….en ik….u leest hoe de badkamer in vier…


“ moord “

alleen nog’et bloede had je handenvol
en‘n vieze schijn in de gebroke spiegel

wat restte…ik op de achtergrond as nog’n veeg
op je wang tot’et verdwijne helemaal dood



© luk paard

De monoloog van de lange nacht 
weet waarop hij nu nog wacht
poëzie stroomt uit zijn hart
dat wordt hem telkens weer gegeven.


Rik van Boeckel 
23 mei 2026
 
Zonder jou ben ik niet meer
 dan een naam, een opvatting
 uit een willekeurige herinnering
en ik zal tweemaal sterven.


André Heijnekamp
 

 
 
Hoi Pom,
 We hadden een buurtborrel. Ik heb het wel geprobeerd, maar na tien minuten sta ik weer in de woonkamer. Het talent van mijn vrouw, om twee uur aanwezig te blijven, heb ik niet. Ja, dat vind ik soms jammer, zie mijn pogingen op FB, om daarna weer te zwijgen.
Hoe dan ook, ik maak mijn ommetjes en er is kennelijk toch die behoefte aan betrokkenheid. En dus, bij deze.
En dan zij. Zij laat mij komen en gaan, ze doet het zelf ook. Er is geen keuze bij een kruising, maar twee parallelle wegen die elkaar snijden. Ik heb haar lief.
 Goed weekend, Pom! Het wordt mooi weer.
Hoi hoi,
 André

Gekoesterd door de zon op het balkon langzaam wakker worden.
Uitzicht op het park met glanzend bladerdek en rimpeling op het water.
Mooi weer voor een siësta later, waarna deze dag opnieuw verschijnt.
Met dit zomerlicht vandaag geen regels nodig, want alles is al poëzie.

anke labrie 
(23 mei 2026)

wie de dood nooit probeert bij wijze van
schrijven stap voor stap de hand te reiken, blijft
een leven lang hangen in verlangen naar
kracht – de poëzie van de schildpad

23-05-2026 / Cartouche


Ha Pom,
Een kwatrijn?! Ben je met het verkeerde been uit het bed gestapt of wat is deze. Vanzelfsprekend lukt het me niet te kiezen uit deze drie archetypen in kwatrijnen, dus doe jij het maar:


DE LERAAR
Zet vlug een ferme streep door eigen krul
tot beider uitwerking–gedane straf
der geest, gedwaalde; bij herhaling zul
je inkten: gom ter schrift nooit meer vergaf.


DE NAR
Clowneske voor de bühne? Neen–wiens Woord
klinkt als publiek, slaat hoofden om en laat
de spreekstalmeester vragen ’t slappe koord;
hoort lachen wie het lachen fluks vergaat?



DE TWISTZIEKE
Twee kijvend hebben slagen uitgedeeld
tot geen wist wien was allereerst kwetsuur;
één winnaar zag de hand geschud vol eelt
die slijten moest alleen elk eenzaam uur.

Ditmar Bakker

Share This:

gerard reve nog altijd hevig ontstemd over het optreden van ‘drop kaas in het prachtprogramma van die brands’

bij de dood van Nop Maas – op 5 april 2016 moesten wij hier berichten – het wordt druk daar boven:

 

gedicht pom dec20152

de dichter reve liet eerder al weten lichtelijk in zijn wiek geschoten te zijn over de voortdurende lulkoek van nop maas – in de dundrukdelen van de Revebiografie KRONIEK VAN EEN SCHULDIG LEVEN wemelt het van onjuistheden – een rampboek is het – zo liet de dichter ons weten. en die brands – die brands  laat alles maar vrij rond lopen. die willen we hier boven er niet bij hebben hoor.

.

in dat prachtprogramma ‘boeken’ van die brands
brandsma, hoe zegt u? brandhout
heeft de schriftgeleerde drop kaas
na een jarenlange studie
(en heel veel gemeenschap – zet u dat er maar gerust bij)
het leven en werken van uw volksschrijver
in zijn rampboek samengevat met de woorden
“contactgestoord” en “altijd 15 gebleven”

meneer kaas kan mijn reet afvegen
dan heeft hij weer wat om over te schrijven
in het volgende dundrukdeel

toen we Indie nog hadden
toen hadden we nog een leger
ze hadden fondue van hem gemaakt
voor laten we het maar
een goed verzorgde crème matie noemen

.

pw

Share This:

Xander Jongejan met onbegrijpelijkheden op de hielen en eenmalig ook het onbegrijpelijk heden van MartinB

hielen, op de 

vlak erachter steeds dichter 
onduidelijk naar rechts of links tempo onbestemd 
niet er voorbijgaan steeds dichter erop, die hielen 
ze zien en horen niets ze voelen mij hun ruggen ruiken mij 
in hun kragen duiken zij schichten als vissen uit het licht


Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver
Verplicht bij keuze 3

Ergens in België bestaat nu een digitaal dossier waarin ik
officieel geregistreerd sta als iemand die bleef terugmailen.
Dat voelt eigenlijk al als een kleine overwinning op zichzelf.

Het begon nochtans vrij onschuldig met één simpele vraag.
Waarom ik eerst niet geslaagd was en daarna ineens wel.
Geen revolutionaire vraag. Geen brandbrief. Gewoon verwarring.
Een beslissing veranderde plots van mening over zichzelf.

Normale mensen laten het daar dan waarschijnlijk gewoon bij.
Certificaat binnen. Biertje open. Televisie aan. Klaar ermee.
Instellingen rekenen ook op dat exacte menselijke moment.
Het moment waarop iemand denkt: laat maar zitten.

Alleen hebben ze één ding verkeerd ingeschat bij mij.
Ik ben een man met een diep conflict met dropdownmenu’s.
Dus toen ik na bezwaar toch geslaagd bleek, begon het pas.
Ik zat ineens ’s avonds vrijwillig het bestuursdecreet te lezen.
Met een sjekkie in mijn mondhoek. Dat soort avonden dus.

Ik typte zinnen als:
“Conform artikel 15 AVG verzoek ik inzage…”

Twintig jaar geleden dacht ik dat AVG een virusscanner was.
Nu archiveer ik screenshots alsof ik auditie doe voor
een parlementaire onderzoekscommissie.

Zo werkt bureaucratie uiteindelijk ook helemaal niet heroïsch.
Niet met sinistere mannen in donkere kamers vol geheimen.
Dat zou tenminste nog een beetje sfeer hebben gehad.
Nee. Bureaucratie werkt met wachtmuziek en pdf-formulieren.
Pdf’s die eruitzien alsof verdriet ze persoonlijk ontworpen heeft.
Ontworpen door mensen met plastic op hun afstandsbediening.

Na vier uur Microsoft Edge begrijp je kleine criminaliteit beter.
Ik probeerde vloekend een kruisje in het vakje te krijgen.
Alsof ik handmatig een Russische kerncentrale moest heropstarten.

“Verplicht bij keuze 3.”

Dat soort zinnen dus.
Geschreven door mensen die hun printer bedanken na gebruik.
Maar het mooie is: zodra je blijft terugkomen verandert alles.
Dan ontstaan er deliberaties en tussentijdse communicatie ineens.
Heroverwegingen. Dossiernummers. Nieuwe interpretaties van oude regels.
Beslissingen blijken plots minder definitief dan eerst verteld werd.

En precies dat wringt harder dan mijn eigen dossier eigenlijk.
Niet omdat ergens een geheime vergadering over Martin plaatsvond.
Zo belangrijk ben ik ondertussen nu ook weer absoluut niet.
Het wringt omdat systemen twee boodschappen tegelijk blijven uitsturen.

Naar burgers: regels zijn regels.
Intern: we bekijken het nog eens.

Misschien gebeurt dat jaarlijks bij honderden andere mensen ook.
Mensen die uiteindelijk gewoon moe worden en beginnen twijfelen.
Het zal wel aan mij liggen. Dat soort vermoeidheid.

Dat is eigenlijk het deel dat mij nog het meest stoort.

Niet mijn dossier.
Maar de architectuur van de uitputting errond.
Alles lijkt gebouwd op de hoop dat iemand uiteindelijk afhaakt.
Gewoon terug televisie gaat kijken en het erbij laat zitten.
Alleen ben ik helaas geen Al Bundy. En ook geen Ted.

Misschien gewoon koppig.
Dat lijkt ondertussen wel voldoende bewezen.

Maar als regels bestaan, moeten ze voor iedereen blijven gelden.
Ook voor de mensen die ze voortdurend aan anderen opleggen.
Anders zijn het uiteindelijk gewoon decorstukken met een logo erop.


MartinB

Share This:

VON SOLO – Als man heb ik rust in mijn hoofd nodig….

Als man heb ik rust in mijn hoofd nodig. Momenten dat ik niet gestoord word. Dat zorgt ervoor, dat er focus ontstaat en ik mijn taken kan uitvoeren die me ten hand liggen. Allerlei afleiding ligt constant op de loer. Vroeger bestond deze afleiding uit andere mensen, die zich met je gingen bemoeien, of die ongevraagd beslag op je tijd kwamen leggen. Als je een beetje handig was, kon je zorgen, dat je deze mensen uit de weg ging of dat ze jou niet wisten te vinden. Dat veranderde met de invoering van de mobiele telefoon. Ineens werd je geacht bereikbaar te zijn.

Toch kon je je hier nog aan onttrekken, door excuses als het vergeten van je telefoon of een lege batterij. Die tijd is lang voorbij. Intussen loopt iedereen rond met een toverspiegeltje, dat je nodig hebt om een heel arsenaal aan dagelijkse beslommeringen in goede banen te leiden. Zonder gaat het niet meer. Ook zit er een functionaliteit op voor snelle korte berichten, genaamd What’s app. Mensen bombarderen elkaar ermee plat in een oneindige stroom berichtjes of plempen samengestelde groepen vol met informatie waar niemand op zit te wachten. Deze afleiding zit in ieders broekzak.

Maar alles went. En na een tijdje leer je te negeren. En luiheid sluipt ook vanzelf in de mens. Dat uit zich in steeds kortere berichten en staccato antwoorden op vragen. Ware het niet, dat men bij Meta heeft gemeend een nieuwe functionaliteit toe te voegen. Het spraakbericht. Als je al een hekel had aan antwoordapparaten of voicemail, dan is dit de nieuwe terreur. Iemand, die niet de moeite wil nemen iets nauwgezet samen te vatten en in te toetsen kan nu gewoon een hele gedachtenbrij bij elkaar lullen en dan op zenden drukken. Men veronderstelt ook dat de ontvanger het afluistert. Erger nog, als men de blauwe vinkjes ziet en je niet reageert, dan kun je binnen één minuut nog een spraakbericht verwachten.  

Dat bracht me ertoe eens aan AI te vragen of mensen die deze spraakberichten veelvuldig gebruiken, misschien een psychische stoornis hebben. AI wist me te melden, dat hier geen informatie over beschikbaar is. Daarna vroeg ik AI wat mensen mankeert, die gebruik maken van spraakberichten. AI antwoordde me hierop, dat het meestal ambitieuze, doelgerichte en efficiënte mensen zijn, die zo veel mogelijk uit hun tijd willen halen en begon de voordelen van spraakberichten op te sommen. Na nog een aantal kritische vragen, bleef AI steeds vuriger verdedigen, dat spraakberichten in What’s app het summum van doelmatigheid zijn. Je zou wel gek zijn ze niet te versturen. Of af te luisteren. 

Moedeloos schakelde ik mijn iPhone uit. En pakte een Nokia uit de la. Geen voicemail, geen spraakberichten. Wel SMS en een uitknop. En net als ik, werkt hij nog.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Vera Jongejan – de dag dat je opstond zonder pijn…

wederopstanding

1

ik ben weder opgestaan
het is steeds weer een wonder
dat ik nog leef
in de verre verte weet ik
worden steden opgeblazen

op tv zakken flatgebouwen
door hun knieën
manipulatie of werkelijkheid
ik sluit mijn ogen

laten we denken dat het
niet echt gebeurt
dat het gewoon een film is
van een zieke regisseur
een die zijn eigen ellende
in een metafoor verbeeldt

draai maar terug
die vreselijke beelden
opdat zo’n deerlijk platgewalste stad
terug oprijst
in zijn oude glorie 


 2


de dag dat je opstond
zonder pijn
de wereld lag tintelend voor je uit
voeten raakten
wonderlijk weer grond
en geen gevecht meer
je strekte je in de ruimte uit
en dat lopen
werd weer een dans van zijn


Vera Jongejan

Share This:

IEN VERRIPS – heimwee naar vergane liefde…


een deel van mij blijft achter
namen zal het krijgen
missen zal het heten
 leegte en ook 
heimwee  
naar vergane liefde
doodgelopen tijd
herinnering zal het heten 
maar dat pas later, veel later


maart  2026/IEN VERRIPS

Share This:

Peter Berger – Het draait hier om Qualitätsstahl.


IJzer om ijzer. Lood om lood? Nee, dat ging over kauwgomballen. Geloof ik. Kijken en bijten. Zoiets. Lood om oud ijzer bedoel ik ook niet. Nee, want verschil moet er wezen. Juist dat. Omdat het blad van mijn kettingzaag geen alledaagse maat heeft, ben ik voor zaagkettingen aangewezen op online. Uit China. Bouwmarkten hier hebben het niet; ondanks het feit dat men er bijkans alles kan kopen wat een tuin nodig heeft. Vorige maand een paar nog kale bomen omgelegd. Ketting gebroken. En deze week wil ik de klus afmaken. Het moet. Het draait hier om Qualitätsstahl.


Een dorp verderop zit zo’n ouderwetse ijzerwarenwinkel. Dealer van Duitse tuinmachines. Alles Gründlichkeit. Een jaar of wat geleden heb ik daar ooit ook iets onmogelijks op de kop kunnen tikken. Er is niets veranderd. Krakende klapdeuren. Het mechanische geklangel van de deurbel. De dikke grijze dame achter de grauwe kassa. Chaîne de scie sur mesure? Monsieur Patron is buiten de deur. Een half uurtje. 


Nog voordat ik het portier van mon voiture kan dichtklappen, weerklinkt het schelle ijzeren gerinkel. De scharnieren kraken. ¨Monsieur.¨ ¨Monsieur.¨ Gebaart de waggelende dame. ¨Il est de retour.¨ Dat scheelt weer een ritje. Het is zo gepiept. Met een eenvoudige handpers. Bediend door een hendel. Precies op lengte. De zaagketting. Wel dubbel de prijs van dat Chinese spul. Maar ik weet nu wel beter. 


Alle stammen in mootjes. Een kuub of zes rommelig gestapeld willekeurig verspreid door de jardin. Vers riekend. De geur van. De zaag nog messcherp zoals alleen Duitsers dat kunnen. Beter een goede buur dan een verre vriend. Ik ga er morgen nog een halen. Als reserve. Beter mee verlegen, dan om verlegen.

Peter Berger

Share This:

Rob Mientjes – over onze schatjes


Kom niet aan het huisdier, heilig als het is. Aanbeden, verafgod in alle uithoeken van de wereld. Kat, hond, geit of koe. Het maakt niet uit. Of het nu poept op straat of in de tuin, op vogels jaagt, de buurt wakker houdt. Het is geliefd en soms gehaat. Of het nu bijt of blaft, spint of krabt, het mag altijd blijven. Op schoot, in bed, op het voeteneind of als hoofdkussen.

Kom niet aan het huisdier. Het is goud en geld waard. In reclames uitvergroot. Zorgzaam voor de baas en meegaand in groot verdriet. Troostvol, schattig, trouw.
Kom niet aan het huisdier. Kijk ze uit de boom, vind ze in de pot, vat ze bij de horens, breng ze voor de dag en bovenal aai ze, knuffel ze haast dood.

Kom niet aan het huisdier. Ook al steekt het links de straat over, loopt het voor je voeten, knaagt het knaagdieren en kleine vogels. Hoe wreed. En tot slot. Bind ze niet vast aan een boom in het bos als ze lastig worden. 

Rob Mientjes

Share This:

Gerard Beentjes en Karlijn Groet winnen de enige echte virtuele – we moeten ons zelf niet vergeten en ook mooi willen zijn voor wie we mooi willen zijn -trofee op pomgedichten.nl – Frans Terken zilver

dank aan alle dichters die inzonden en deze zondag wederom van poëtische pracht voorzagen. zeg je dat zo voorzagen – gebruik het woord nooit – poëtische selfies dit keer – dat was de vraag en ik mag het vandaag vragen – jezelf niet vergeten – want ik ben jarig. dank dus – het virtuele goud, zilver en brons mag ik hier uitreiken – en met groot genoegen natuurlijk – u leest het commentaar onder de gedichten. ik maak er 2 x goud van en 1 x zilver. goud voor de poëtische handleiding in 5 minuten van Gerard beentjes – goud ook voor de lichte klaagzang met een beetje zacht sentiment van Karlijn Groet en zilver voor de eerste 9 gouden regels van Frans Terken. VAN HARTE! geniet de gedichten hieronder:

Zonder titel
 
Schrijf in vijf minuten een gedicht
 over hoe mooi dichters zijn
 over hoe mooi je zelf bent
 
Sprokkel woorden van schoonheid
 en hark ze bij elkaar in een taal
 van zinnen zonder rijm
  
Smokkel eigenwaarde naar binnen
 niet spugen voor het af is
en heb het over een ander
 
 Dompel een liter aandacht
 in een bloemrijk gedicht
 en zucht vijf minuten
 
  
Gerard Beentjes

een mooi slot aan het einde van de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is – verzorgd door Gerard Beentjes – hoe je in korte tijd in alle eenvoud de poëzie kunt inzetten om een gedicht te schrijven. knap gedaan – nou ja de schrijfdocent in optima forma: Gerard Beentjes – poëzie in alle eenvoud geschreven – en om toch te genieten van de bijzondere wendingen.
altijd nooit

hoe meer mijn hart haar liefde kenbaar maakt,
hoe meer mijn lief zich aan die liefde stoort;
hoe zachter ik mij fluister in zijn oor,
hoe dover hij voor al die woorden wordt.

dat eeuwig lied, intussen grijs gedraaid, 
gezelschap tijdens menig lange rit, 
wordt soms volledig door hem afgezet 
om plaats te maken voor een nieuw geluid.

ik word zorgvuldig in mijn hoes gestopt,
dan diep het dashbord kastje in geduwd.
zo word ik voor de eeuwigheid bewaard;  
nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.

Karlijn Groet

nou het gedicht mag er zijn – wellicht binnenkort als song te horen op pomgedichtendag – lichte melancholie in 12 regels – hoe je een zwaar gevoeld verlangen in lichte woorden legt – dichter laat zwaar gevoel op de poëzie drijven – het dichte donkere dashbord kastje donkerder dan ooit eerder beschreven.

de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels.
een mooie titel bij deze regels:

weerspiegeling

Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt

dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken

een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden

FT
© FT 16.05.2026
  • Karlijn Groet – nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.
  • Frans Terken – dat het in jouw handen bewaard blijft
  • Rik van Boeckel – een zingende spoken word dichter
  • Luk Paard – niks meer niks minder
  • Rob Mientjes – altijd zichtbaar blijven
  • Cartouche – hoop van beter, nieuw leven
  • Jorge Bolle – Wie ik
  • Max Lerou – die foto
  • Vera van der Horst – een herinnering aan zachte kleuren,
  • Vera Jongejan – lief rimpellijfje
  • Gerard Beentjes – een handleiding

wie wint de enige echte virtuele – we moeten ons zelf niet vergeten en ook mooi willen zijn voor wie we mooi willen zijn -trofee op pomgedichten.nl – nou ja welk thema de dichter ook wil kiezen dit weekend – de dichter is er toch altijd zelf bij. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.


ik mag er ook zijn
 
zie mij
als een kunstwerk
als een standbeeld van liefde

een standbeeld voor jou
om elke dag
aan voorbij te gaan
 
om wat gewoon was weer
gewoon te laten zijn én dat niets
verloren zal gaan
 
pw
Goedemorgen Pom, 
Ja, laat het mooi zijn, het thema van dit weekend; ik heb er dubbele gevoelens bij, kijk maar wat het mij bracht. Het 2e buiten mededinging, lijkt me, ik wil het je toch niet onthouden, zie maar of je er iets mee kunt.
Weekendgroet, Frans


Het mooie

Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt

dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken

een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden

hoe we het onder rommel vandaan trokken
afstoften en oppoetsten om de glans te zien
die jij er elke dag weer oplegt

het mooie dat jezelf weerspiegelt
elke ochtend als ik mijn ogen open


© FT 16.05.2026

de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels.
een mooie titel bij deze regels:

weerspiegeling

Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt

dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken

een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden

FT
© FT 16.05.2026

————–


Hoe zo mooi

Zo mooi is het allemaal niet
de tronies van extremistische terreurtypes
die met schreeuwend hoofd en hoodie
scheldend de beeldbuis bevolken

onder wolken rook en vuurwerk
staat het goede en mooie zwaar onder druk
menselijke gezichten worden weggehoond
of met knuppels en cobra’s bestookt

onder het mom van verdediging van
normen en waarden worden die
door amokmakers met geweld afgebroken

waar blijft het mooie in onszelf als
het lelijke en schandalige van deze wereld
het land bevuilt als keizer van het kwaad


© FT 16.05.2026

de andere kant van de dichter Terken hier ge-etaleerd – de boosheid vorm gegeven – de aanklacht – de veroordeling van al wat lelijk is op de straten.
Het is mooi om zowel dichter als muzikant te zijn en dat soms te combineren. En gedichten voor te dragen zoals tijdens de Haarlemse Dichtlijn op Hemelvaartsdag. En andere dichters te ontmoeten !

De mooie gedaantes van dichters

De mooie gedaantes van dichters
ontmoeten elkaar bij de poëtische horizon 

mijn armen gericht op het universum 
leiden rustig naar een ontluikend gedicht 

als een lied weerklinkt in mijn oren
word ik een zingende spoken word dichter 

de balans tussen poëzie en muziek 
zoekt zinnen fraai gekoppeld aan melodieën 

zo mogen luisteraars de woordenschat 
vol betekenis naar binnen brengen

kunnen lezers de zinvolle verzen begrijpen 
voor zover dat mogelijk zal zijn 

de verschillende gedaantes van dichters
zijn mooi tijdens de Haarlemse Dichtlijn 

de kunst van inspirerende poëzie voordracht 
leidt naar mijn universele tijd op het podium. 


Rik van Boeckel 
16 mei 2026

de armen inderdaad gericht op het universum – rik van boeckel verruimt de wereld en laat zijn woorden dit keer in haarlem los – dat ze ver vliegen.
de rockdichter): zo zondag en dus draaf ik op bij pom voor de wedstrijd die…ah we all know…en ik doe effe me maatpakje aan (luxueus…scoor’k hoge oge mee) en ga… ’n roos tusse de tande….kwestie van ” how I like to be romantic (it’s a dream it’s a dream…) “….en kijk dan kijk dan toch hoe graag en hoe veel meer nog…dat’k alles doe voor de liefde ja met’n roos ja’n roos tusse de tande desnoods…en me hart voor me uitdragend en jij kijk dan toch hoe ik tot jou


“ hart en roos “ luk paard
(‘n vurige kloppende titel)


met’n roos tusse me tande
zomaar voor de liefde
en graag zien
asof’et alledaags

gewoon mooi
slechts mezelf
niks meer niks minder
dan me hart om voor me uit

en die roos
voor jou


© luk paard
(uittrekseltje uit’n lange droom)

weinig toe te voegen aan deze hartstocht – maar wat te doen als ze de roos niet:
https://youtu.be/A9pNnKxewss?si=2pWoIVihIXwTUO6T
Mooi zijn of niet mooi mogen zijn, is dat de kwestie of de vraag?
Fijn weekend pom, … met ietwat beter [mei-weer]. 


Groet, Rob
Mooi niet

Wie we mogen zijn
nadat je overblijft
mooi man mooi vrouw mooi niet
overbodig onbelangrijk lastig

opstaan er toe doen
schreeuwen heel hard en lelijk
om aandacht in alle kleuren
jezelf te mogen zijn

vlag uit
topsport keihard werken
vragen zonder antwoord
nietszeggend alleszeggend

zwijgzaam de stilte
overuren maken
altijd zichtbaar blijven
om mooi te durven zijn

Rob Mientjes

tal van overwegingen min of meer onnavolgbaar in 020 – wellicht voor de brabanders volkomen helder. als je het leven nog hebt is het hard werken begrijp ik – ok. i try.


Open en bloot

er werd gebouwd tegen de klippen
op na jaren van leed, dood en verderf
gloorde er hoop van beter, nieuw leven
een goed bouwjaar, men zag weer licht

en zie – ecce homo – hier sta ik nu
in al mijn tweeledige heerlijkheid
voor jullie aanzicht, voor jou, mij
en die mij lief, mooi te wezen

haar tentoon te stellen
meer hoeft dat niet te zijn

één enkele zin, een paar
die het verschil maken – de adem
benemen door het hart te raken
aan elke gril en modetrend voorbij

je bent erbij en ziet met open mond
in de spiegel van ons aller diepste binnen
hoe aanlokkelijk we samen kunnen zijn
keizers in kleren van de fijnste stof

van woorden, open en bloot
te zien, horen en stil zijn – voelen
hoe de ziel zich uit te drukken weet

15—05-2026 / Cartouche

zie daar de mens, de dichter  in al zijn beperkingen –  de bezongen geliefde om samen verder te geraken in de tijd die de mens is gegeven. nou  ja zoiets. er zullen nog wel diepere gedachten achter de woorden liggen.

wie ik

wie ik had willen zijn
als ik mijzelf niet had nageplozen
en niet vergeten was
wie ik geworden was
in een ander licht,
ander land,
andere tijd.

Desnoods vraag ik mij af
of het om de taal gaat
of slechts om de woorden,
de vorm,
het inzicht om te weten
hoe weinig je weet

jorge

mooie relativering – we weten weinig en wat we weten kan in één hoofd. nou dat is per definitie weinig.

ecce homo
 
en dan kijk ik
naar die foto
en overdenk
 
die foto straks
op het scherm
in de aula
 
en iedereen kijkt
en iedereen huilt
(nu ja sommigen toch)
 
en ik weet van niets
ik kijk blind
over de wereld
 
die foto
alleen maar een foto
 
ml

nou brandhoff kijkt bedenkelijk op de achtergrond – of is dat rené niet? ik wil toch wel even oproepen de aula nog even te laten voor wat de aula is – ja een aantal mag er wel in geschoven – het leven was geen feest goed dat je er bent geweest – maar wij nog niet max!

Zelfportret

Soms weet ik niet meer hoe ik ben,
vervaag ik in een nevelig moment.

Hoe moet een ander mij nu kennen
anders dan aan de jurk die ik droeg,
een herinnering aan zachte kleuren,
waarin jij me om liefde vroeg .

Ik borstel mijn haren in een glans,
poeder mijn natte wangen droog,
teken mijn ogen sprekend als ik
en stift mijn lippen in een lach.

Ja, nu lijk ik weer op mij.
Ik ben mezelf niet vergeten
en maak me mooi
voor wie me zien wil.

Vera van der Horst

schattig eerlijke tekst – je voelt als het ware de dichter worstelen met het thema haha. maar er komen mooie strofen van – gedicht verdient wellicht op een ander moment nog wat bewerking maar deze TOPSTROFE is er toch maar alvast:

Hoe moet een ander mij nu kennen
anders dan aan de jurk die ik droeg,
een herinnering aan zachte kleuren,
waarin jij me om liefde vroeg .


prachtig ik wou dat ik dat was.

lief rimpellijfje
ik hou van je verschrompeling
het oud fluweel
de barsten en de kloven
de kromming in
opnieuw die embryonale staat

al tekenend vind ik je terug
in kronkelingen van verstofte bloemen
die hartstochtelijk klaargekomen 
zo verschrikkelijk mooi zijn
in hun onverbiddelijke dood

Vera Jongejan

Vera is met haar schilderwerk binnenkort te genieten in LOODS 6, vanaf 27 mei – zie het affiche hieronder – vandaag in alle schoonheid, rimpelige schoonheid hier op de pom en ze spreekt met het recht van de jaren. hoe kom je in 11 realistische poëzieregels van embryo tot aan de dood – vera doet het. mooi!

Share This:

Xander Jongejan – We gaan het de kinderen vertellen…

afgelopen woensdag op de boot van Catelijne aan het einde van de wereld gaf Xander een indrukwekkend voorproefje van de tekst die hij op hemelvaartsdag ook uitsprak ergens op de haarlemse dichtlijn. op de boot van Catelijne werd het heel erg stil ineens – heel erg – het begon met een hondje:

een hond is een spiegel
het lukt ons niet hem te kalmeren
anderen merken dat het anders dan anders gaat
ze kijken van hun taartje op
de hond wordt nog onrustiger

buiten leg ik hem uit dat er geen reden voor onrust is
ik probeer te geloven wat ik zeg
hij loopt voor me uit
ruikt aan dingen zoals het hoort
hij doet zijn best

we gaan eerder weg
zeggen dat het beter is voor de hond
in de achteruitkijkspiegel zie ik hem kijken 
of hij iets verkeerd gedaan heeft

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

Share This: