pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Vera Jongejan – en al zoeter de geuren…

rottend fruit is goed
voor de nachtvlinders onder ons las ik

vitamine c tegen kramp
zei een stem links van mij
het werd inmiddels donker

had het al gemerkt aan mijn schouders
daar begonnen de vleugels
ik voelde stiekem en
van bubbeltjesplastic de mijne

opgelucht nam ik deel
aan de uitademing van de avond

en al zoeter de geuren.

Vera Jongejan

Lotte Asveld nogal mild over bijzondere stap van partner Donald Pols ( weggestuurde AD milieudefensie) – het geeft niet..

‘het geeft niet dat je stappen aldoor vallen op uitgeteerde grond…
het geeft niet dat je steeds dezelfde mensen met dezelfde weg verlaat…’

https://www.nu.nl/binnenland/6394810/directeur-milieudefensie-stapt-over-naar-tata-steel-onverenigbaar.html

Ien Verrips – stilte, poes, buiten, zon

naast alle dagelijkse dingen
altijd wel iets dat moet
het vult de dagen
tot ergens op zo’n dag
van druk en bezig zijn
zo’n even niks moment
waar alles wachten kan

in stilte op de bank
met poes ernaast of
buiten in de tuin
de zon op mijn gezicht

het denken op de rem gezet
het doen gestopt
in zomaar zinloos ledig zijn
totdat het hoofd vervuld
weer aangezet tot denken
de spieren weer tot doen

IEN VERRIPS

pom wolff – rood hoor je rood…

**rood hoor je rood**

nu wij niet geboren zijn
om te zwijgen

het leven bleek vandaag als een witregel
tussen schreeuwende woorden

en 4 mei verkleurt
dat een monument ervan bloost

kleur ik 5 mei rood
rood hoor je – rood – van de liefde rood

pw

Blue Monday – De dealer, die twee deuren verderop in hetzelfde portiek woonde en regelmatig poogde bij je in te breken, woonde na de stadsvernieuwing in de buurt wéér naast je, nu in een afgesloten portiek tegen de inbrekers,…

**Hoi!**
Iedereen die in een dorp woont, kent het: de bewoners groeten zich onderling helemaal het schompes. Wie net uit de grote stad is geëmigreerd kan zich alleen maar verbazen over het concert van hois en hais dat losbarst zodra je het huis verlaat.

Is dat die beroemde rurale saamhorigheid waar zo vaak nostalgisch snotterend aan wordt gerefereerd of zijn het semipermanent afgegeven signalen dat van de groeter geen gevaar uitgaat? “Schop mij niet van mijn fiets, ik ben lief”?

Paradoxaal genoeg zou hetzelfde gedrag in de stad veel eerder aanleiding geven tot ongebreidelde agressie. Een vreemde groeten? Het is hier verdomme geen oppikplaats voor homo’s!

Ik ben er nooit helemaal uitgekomen. Wel heb ik gemerkt dat het moeilijker wordt om je aan dat groetfestival te onttrekken naarmate je langer in een dorp woont. Je kunt honderd jaar in de Schilderswijk of het Oude Westen hebben gewoond en alles wat je van je buren weet is dat ze nogal op zichzelf zijn, maar wel met een zekere regelmaat slachtoffer worden van aanslagen en dat daarom jouw glaspremie is verhoogd. Een inbraakverzekering zat er sowieso niet meer in na de postcodecheck en bij je fietsen ben je allang overgestapt op het 20€-concept.

De dealer, die twee deuren verderop in hetzelfde portiek woonde en regelmatig poogde bij je in te breken, woonde na de stadsvernieuwing in de buurt wéér naast je, nu in een afgesloten portiek tegen de inbrekers, en de grootste verdienste van je nieuwe inbraakveilige slot was dat de reparatie van de braakschade nu veel duurder uitviel. Maar gaat er iemand getuigen? Aangifte doen? Onwaarschijnlijk. Repressailles, bedreigingen, aanslagen, je leven kan zomaar van moeilijk naar onleefbaar.

In het dorp is dat een ander verhaal. De man, die een aantal jaar geleden werd betrapt met glijmiddel en speciale condooms om zodanig uitgerust het kleinvee in de plaatselijke kinderboerderij een stevige beurt te kunnen geven, heeft jarenlang tegen de klippen op ontkend, ook voor de rechter, omdat iedereen wist wie hij was. Uiteindelijk heeft hij het dorp verlaten om van het nawijzen en giechelen af te zijn. Een collectief uitgedeelde straf die harder aankwam dan de 100 uren dienstverlening die hem werden opgelegd.

Natuurlijk kent de altijd aanwezige sociale controle in het dorp ook negatieve kanten: er is sprake van een doorgeorganiseerd systeem van vitragegluurders, wier bevindingen via de roddelhubs supermarkt en kapper verder de zenuwbanen in worden gepompt. Er zal niet zo snel iemand medelijden hebben met een geitenverkrachter, maar in principe kan iedereen onderwerp worden van meer of minder kwaadaardige roddel. Dat bewustzijn leeft in een dorp veel sterker, dus: kop laag houden en vooral blijven groeten.

Doeg!

BLUE MONDAY

Rob Mientjes – Als bomen konden fluisteren…

**Treetalk**

Als bomen konden fluisteren
schreeuwen, zingen, roepen
over vrijheid vrede oorlog
in hun kruin, vanuit de tenen
hun gedachten persen
door schors en bast

om geschiedenis te brieven
door haarvaten en wortels
als waarschuwing voor
een tijdelijke breuk van liefde
in donker gebladerte
om van oorlog te herstellen

in frisgroen jaar in jaar uit
omhoog kijken
niet ver vooruit
slechts hemelstaren
hunkerend naar zon
in al wat we herdenken

Rob Mientjes

Anke Labrie en Vera van der Horst in de spambox – zij heffen het glas – op de liefde en op de dichters van Texel

de wegen van internet zijn ondoorgrondelijk – waarom de dames in de spambox verdwenen dit weekend terwijl de dames nog nooit in de spambox werden aangetroffen ik weet het niet – wel weet ik dat we alsnog twee prachtige gedichten kunnen toevoegen vandaag aan de poëzie en aan deze site. vera won al goud met haar eerste inzending – ik zeg dubbelgoud vandaag – wat een heerlijk gedicht. beginnen we met de liefde van Anke – dank dank dank:

**De keuze**

Nina Simone in Den Haag
Bob Dylan in Rotterdam
Zo vaak Toneel in Amsterdam
Ballet en Noerejev zien dansen
De OBA,  Einde van de wereld
Paradiso en natuurlijk Eijlders
Een maand  exposeren in De oude kerk
samen met beeldhouwer Hanneke de Munck
Optreden Pom, Simon en Bjorn
tjjdens Retrospectief Loods 6
en ook nog elke week ‘de pom’!

Waar toast ik op?

uiteindelijk toch altijd weer
de liefde

Anke Labrie

Hello
Hoe is het met roop en zijn beminde, waarom sturen zij nooit meer een gedicht naar de pom?

**Het glas**

Ik hef het niet voor de namen in marmer,
ik proost op de aarzeling voor de stap,
op de adempauze tussen twee woorden,
waarin alles nog mogelijk was
en niets nog onomkeerbaar werd.

Laten we drinken op het onvoltooide,
op de droom die nooit een vorm vond,
maar die als zacht gefluister
de nacht draaglijk maakt.

Op het nu, dat alweer voorbij is
terwijl de wijn mijn lippen raakt.

Vera van der Horst

Vera van der Horst en MartinB winnen de enige echte virtuele – en op wat of op wie heffen we het glas – trofee op pomgedichten.nl?

dank aan alle dichters die inzonden. we heffen vandaag het glas op de dichter die droomt met de ogen dicht van een mooi en lief leven en op de dichter die het nihilisme tot een geestige norm en vorm van zijn dichterschap weet te verheffen – zij leven buiten de werkelijkheid die we waarnemen – daar valt nog goed te drinken. kortom goud voor Vera van der Horst en goud voor MartinB. een leuk stelletje. van Harte! de commentaren als altijd onder de gedichten te lezen.