mijn oprechte dank aan BERANG voor de inspiratie deze week en ook aan alle dichters die inzonden en een bijzondere wending aan de tijd wisten te geven. de tijd heelt alle wonden is een gezegde – poëzie heelt ook zoveel is zeker – deze week in tegenstelling tot het vele goud vorige week slechts één keer goud – voor een gedicht dat gezien kan worden als een eerbetoon aan de overledene – in casu de vader van de dichter BART TOP – een werkelijk prachtige beschrijving van leven en heengaan – als je aan je vader een krans van poëzie meegeeft doe het dan zo. om stil van te worden – met bewondering gelezen:
Uw tijd
Behoedzaam kruipt de lentemorgen
door het gordijn uw richting op
Voorzichtig licht valt op het hoge bed
Ik kijk bewogen maar bewegingloos
tot er een schelle bel klinkt in dit vroege uur
Uw arm schiet al gehoekt omhoog
de hand draait naar het oog
dat niets meer ziet
De tijd hangt voor uw neus
U weet het niet
U, die voor komen en voor gaan
voor koffie en voor thee
voor werk en wandeling
voor elke handeling
een vast moment bewaarde
bent bijna losgekomen van de aarde
los van de klok
die klaaglijk tikt
om uw gedoofde oren
De arm zakt op de borst
de hand glijdt op het laken
in pijn vertrekt uw mond
Het hart klopt even sneller
voordat het stopt
op
uw moment, dat dan maar duren zal
Bart Top
hier wordt op waardige wijze afscheid genomen van degene die met U nog kan worden aangesproken – nog heel even U – nog heel even de beschrijving de laatste minuten van een mens voordat de tijd de beschrevene in het verder wezenloze en onontkoombare zwarte gat van de herinnering zal storten en stort. het zwarte gat waarin we uiteindelijk allemaal – ook de dichters – in worden gezogen – zoals deze dichter hier ooit schreef: uiteindelijk gaat alles over.
- Frans Terken – tijd voor taart
- Vera van der Horst – We tellen de jaren –
- Bart Top – De tijd hangt
- Jorg Bolle – Hier heb ik geen tijd voor,
- MartinB – en het werd later
- Rik van Boeckel – de nacht wacht al eeuwen
- Ien Verrips – hoe we logen in die tijd
- Max Lerou – zo dwingt hij de tijd
- Cartouche – van nu en toen
- Luk Paard – alles rusteloos
- Rob Mientjes – Waar blijft de tijd
- André Heijnekamp – over de zoekgeraakte uren
- Anke Labrie – Clandestien reis je mee
en dan interessant zeggen,
erg interessant
en meteen in je tasje gaan rommelen
of interessant zeggen
en meteen een ander onderwerp aansnijden
of ja knikken én heel geil naar een ander kijken
of heel traag het woord interessant spellen
en daarna van achteren naar voren
om te concluderen
dat je heel goed in staat bent geweest
om het woord interessant te spellen
en niet alleen van voren naar achteren
om het daarna nog een keer te doen
en dan zeggen: ‘dat iemand naar zoveel onzin
kan blijven luisteren’
en dan niets meer zeggen
zoals ook bij boeren aan een tafel
niet gesproken wordt
maar dat laatste wél zeggen na verloop van tijd:
‘zoals ook bij boeren aan een tafel
niet gesproken wordt’
en er ‘schattig’ aan toevoegen
en zeggen
‘wat een vreselijk geile man staat er achter jou’
en dan weer in je tasje rommelen
pomwolff
Tijd voor taart
De tijd schiet vooruit
als een rit in een achtbaan
je raakt er soms ondersteboven van
wat je binnen de tijd nog moet doen
maar niks moet opa
zegt kleindochter met klem
neem het nou maar zoals het komt en
laat het verder gewoon op zijn beloop
dat het allemaal zijn eigen gang gaat
– hier moet ik wel haar gang zeggen
ere wie ere toekomt op deze dag
van haar twaalfde verjaring –
tijd voor feest met slingers en ballonnen
en een zelfgebakken appeltaart
vraag niet hoeveel tijd dat kost
het resultaat is reuze
© FT 30.05.2026
keurig op tijd de ingezonden werken van de dichters deze keer – en de tijd heelt zoals het niet bestaande spreekwoord luidt alle gedichten! dat is mooi meegenomen. dank gaat uit op de vroege zondagochtend ook naar dichter Frans Terken. een appeltaartje van PRENGER is nooit weg maar toch gaat er niets boven een appeltaart door opa gebakken – wat een mooi tafereel – de wijze 12 jarige kleindochter aan de appeltaart van opa – een schilderij! hier in woorden.
Tijdrover
We drinken koffie
terwijl de middag door het venster glijdt.
Je praat over morgen en over later,
maar onder je stem klinkt
het zachte tikken van de klok.
Ach, de tijd neemt wat zij wil,
zij steelt de scherpte
uit een vroege herinnering,
wist de kleur van de jas
die je vroeger het liefste droeg.
En neemt een hap uit de aandacht
waarmee ik naar je luister,
laat de woorden verbleekt achter.
We tellen de jaren als munten in een hand,
maar voelen niet hoe dun al de huid.
Wat overblijft is de wetenschap
dat we nu hier zitten,
terwijl de grote rover wegsluipt,
met onze gestolen ogenblikken
diep in zijn zakken.
Vera van der Horst
de grote rover raast in ons en aan ons voorbij – het is maar goed dat er dichters zijn als Vera die regels kunnen schrijven als – de tijd wist de kleur van de jas die je vroeger het liefste droeg… – ja regels met lichte melancholie en berusting die tevens genadeloos zijn.
Hier heb ik geen tijd voor,
dat gedraai van
wijzende wijzers.
Ze roteren rond
in het luchtledige,
anderen staan weer met hun rug
van de tijd af,
dool in de uren
van de vergetelheid en
vergeet de klok op te winden
of stuk te gooien
Jorge Bolle
een geestige maar wel zeer directe benadering van het probleem TIJD. zeker als je er geen tijd voor vrij kan maken of als je er helemaal geen tijd voor hebt. dat gedoe ook – haha – hier uw recept om dat ronddraaiende loeder van de tijd te bestrijden – gooi haar stuk en wind haar vooral ook niet op. dit werkt soms ook prima – wat zeg ik altijd – in aflopende relaties.
zijaanzicht
laat mij op
een dekentje zitten
met bierdopjes tussen ons
een bloes die openblijft
een straaljager vliegt over
de lucht houdt zich erbuiten
jij trekt je knieën op
het wordt later dan gedacht
MartinB
ja zo komen we de tijd wel door. Met B – maakt niet uit of ze links of rechts van hem zit – B drinkt onverstoorbaar door – in het volgende gedicht gebeurt er vast iets met die knieën – de tijd zal het leren.
Elke dag kun je in Leiden rustig door Leidse parken wandelen. Daar heb je alle tijd voor. Zo neem ik de tijd om van het Ankerpark naar het Van der Werffpark te wandelen en vervolgens naar het Rembrandtpark. Dan denk ik er aan dat je in Leiden elk jaar twee feesten kunt vieren. De geschiedenis van Leiden wordt op 3 oktober gevierd met het Leids ontzet dat door burgemeester Van der Werff tijdens de 80 jarige oorlog 3 oktober 1574 werd gerealiseerd. In het Van der Werffpark staat zijn standbeeld. Het tweede weekend van juli wordt het Rembrandt Festival in Leiden gehouden. En 15 juli wordt zijn verjaardag in het Rembrandtpark gevierd. Rembrandt van Rijn werd op 15 juli 1606 in Leiden geboren. In 1631 verhuisde hij naar Amsterdam. En in 1642 schilderde hij De Nachtwacht. Dit jaar wordt het Rembrandt Festival op 11 en 12 juli gehouden en op 15 juli wordt natuurlijk zijn verjaardag gevierd.
Hier is het gedicht
Het anker van de tijd in de parken van Leiden
Een jaar vaart langzaam voorbij
de singel langs het Ankerpark houdt dit vast
het anker verwacht een nieuw begin
wandelen heeft zeker zin
langs het anker van de tijd
de huidige Leidse werkelijkheid
het standbeeld van de burgemeester
in het Van der Werffpark.
verwijst sinds de 16-e eeuw naar zijn heldendom
de nacht wacht al eeuwen
op het volgende jaar van Rembrandt
ieder mens geeft hem vijftien juli
meer dan vierhonderd jaar de hand
zijn leven blijft letterlijk in beeld
in het mooie Rembrandt park
herinneringen raken nooit leeg
zijn schildershand leidde van Leiden
naar Amsterdam in de Gouden Eeuw
met de Nachtwacht in het Rijksmuseum.
Rik van Boeckel
30 mei 2026
een beetje verstopt in deze geschiedskundige beschrijving ligt die prachtregel:
de nacht wacht al eeuwen
op het volgende jaar van Rembrandt
hoe we droomden
gestolen tijd stil te zetten
tot in eeuwigheid ons deel
hoe we logen in die tijd
onze ogen sloten
voor de brokken
die voor later waren
hoe we genoten in die tijd
god hoe wij genoten
al die tijd
IEN VERRIPS
dromen, liegen, ogen sluiten en genieten – ien weet precies hoe de tijd in het leven is gaan zitten – en dat dan in een notendop beschreven. (anderen zeggen als houtrot – ien houdt het positief dit keer)
tijdreiziger
de klok tikt op het ritme
van een trage zware ademhaling
de kloppende pols kent cijfer noch tandwiel
mechanisch misverstand
slapende kosmos de schedel
cocon van comfort boeit het brein
tijd muteert achter zijn ogen
seconden stollen in een massief
monument van graniet
hier stopt de reiziger
gooit een onbekende
steen in de vijver
de herhaling breekt
weerspreekt de spiegel
kneedt de as van zijn routine
zo dwingt hij de tijd
tot een buiging
ml
30 05 2026
zo poëtisch als de dichter Lerou zullen niet veel mensen door de tijd gaan – het is maar goed dat we max hebben – dat we weten hoe we tijd te lijf kunnen gaan. een buiging voor het geleefde leven meer is helaas niet haalbaar.
Waar blijft de tijd
als hij voorbij is
achtergelaten
in kleine beetjes mens
vol blijdschap of wanhoop
hoor en luister
in roze avondschemering
naar zacht gebeier
van koeien die grazen
onder een balkon
van hemels genot
tijdloos
loos de tijd
Rob Mientjes
ja ik weet het ook niet Rob – maar dat komt omdat ik net teveel gedronken heb – dan kan ik dit type vragen niet beantwoorden – gelukkig geef je zelf een aantal overwegingen mee. ja inderdaad ergens tussen blijdschap en wanhoop beweegt het monster tijd de mens.
tja….tijd is zekerheid en ik doel op ied’reen ongeacht….heeft tijd…hoelang weet niemand bij voorbaat en tijd tikt weg….en niemand weet echt tot wanneer precies tenzij…ah ied’reen is vrij vind ik….en ik slurp van tijd en schrok aan de tijd en schrik soms van de tijd…en toch de laatste tijd (daar heb je’t al….ook dàt) heb ik ook’et genot van de tijd in alle rust gevonde…en graag…en de droom natuurlijk…ja altijd wel’n droom….alle tijd…naar wens of zo of is dat fantasie…alleszins nu geniet’k de tijd….die verlangtijd aan jij
groetjes, luk
(de rockdichter): zo….’et is al warm geweest voorbije week en ook al donder en bliksem en water veel water en toch ook zon…’et is dan gemakkelijk de tijd te vinde om te drome…en van liefde en romantiekl en tijd ja zoveel tijd nog meer tijd en zo….en tijd voor pom en lezers en de wedstrijd die de zondag is en geen wedstrijd is….kortom nu is er:
” verlangtijd aan jij “
asof me adem gretig
uit elke porie spat en
zoveel meer van jij
schoon laat drage
in de hande me droom
en verder alles rusteloos
‘et verlokkende verleidelijke
met alleen nog’n beeld dat
jij op me netvlies terwijl
de mure om me heen
tijd verbuige
© luk paard
de gretige adem uit elke porie spattend – haha – ja dat moet luk paard zijn – als luk een gedicht instuurt dan draven duizend paarden je huiskamertje in in duizelingwekkende vaart jagen ze de woorden achterna die de dichter luk paard voor de paarden uit weet te schrijven – het is diezelfde gretigheid waarmee de dichter elke keer weer in elk gedicht de taal doet opschuimen. de vlokken vliegen hier in mijn kamertje in het rond.
tijd of ruimte meer – ach
zolang zij aan mijn zijde geef ik
me over aan al wat blijft
vang ik de zon, rol ze om en om
draag haar op handen, neem haar
met me mee tot zij er genoeg aan heeft
oude verhalen, droomtijdvragen
naar het waar – van nu en toen
de lucht nog vol, van dagen tijd
van teugen adem in het sluierlicht
van één oneindigheid
vormen wij tweeën ons
– door geboorte getekend –
aangemeten deel – edel elementen
stof te over
om te zweven in het zwerk
30-05-2026 / Cartouche
de filosoof is dan toch opgestaan in de dichter Cartouche en brengt de dichter en ook zijn lezers tot onvoorziene hoogtes – cartouche doet een poging hier om boven de tijd uit te stijgen en dat alles vanuit de eerste vier strofen met weldadige berusting.
Tijd
Tijd verstekeling
Aan boord van mijn leven
Clandestien reis je mee
Neemt van mijn voorraad
Alsof het je eigendom is.
Tijd verstoteling
Voor de poort van mijn leven
Openlijk ga je tekeer
Eist mijn karig rantsoen
Alsof het je volste recht is.
Tijd vertrouweling
Aan het hof van mijn leven
Dubbelspel speel je
Leent mij van wat jij
Me eerst hebt ontnomen.
Tijd verschoppeling
In de gaard van mijn leven
Nu ik geoogst heb
Is er voldoende
Dus neem wat je wilt.
Anke Labrie
in vier strofen de tijd ondergebracht – terug je hok in lijkt anke de tijd te bevelen – het is de dichter die over jou beslist en niet andersom. de tijd als een hondje meegenomen in dichters handtas.
Vanochtend had ik tijd gemaakt
ik ging mooie zinnen baren
een ode aan het leven
maar de uren die zijn zoekgeraakt
tot in de avond bleef ik staren
haar schoonheid onbeschreven.
André Heijnekamp
dat had zou ik heb van maken. waarom dat had mij stoort weet ik niet. voor de rest lezen we vasalis achtige regels – onder andere over uren die zijn zoekgeraakt.
