Vera Jongejan exposeert op de Portretbiënnale – en.. we hangen naast… kom kijken
Peter Posthumus uit de bundel – én bericht uit VURIG RUIGOORD
Wat water, een druppel zeep
en een zucht of ademtocht
zo ontstaat een zeepbel
die langzaam verder zweeft
niets is transparanter
schittert, kleurt en glanst er
in de natuur
als alles, eindig en relatief van korte duur.
Peter Posthumus
Entery
pom wolff – zo waren wij…
tijdsbeeld
we waren drie haltes veroordeeld
tot elkaar
twee witte puntjes op je broek
drie witte adidas strepen
dat was het wel wat jou betreft
misschien had je een naam
in ieder geval een tas
gevuld met god mag weten wat
maar god weet het allang niet meer in amsterdam
en hij
hij droeg zijn buikje
net als zijn gekwelde gezicht met verve
en zweeg
verzweeg de woorden in zijn hoofd
zo waren wij
en waren wij alleen
wij
pom wolff
Rob Mientjes – cadeautjes voor geslaagden
Rozig het gedacht
Rood verzonken in diep zwart
netelig groen en prikkelbaar
stil het leven ingekaderd
natuur zonder verdriet lacht
hekelt schilders fotografen
op zoek naar schoonheid
doornen roosjes dromen
van ridders die gaan komen
rozig dit gedacht
slapen zacht en dienen straks
gestolen en verpakt in alufolie
als cadeautjes voor geslaagden
Rob Mientjes
Jorge Bolle, Rob Mientjes, Cartouche en André Heijnekamp winnen de enige echte virtuele vierregels-trofee op pomgedichten.nl
jouw blik dopettert
door in het zachte weefsel
van mijn geopende fontanel
pak je mes, snel
Jorge Bolle
pittig was het criterium deze week. en de kwalificatie ‘dopetteren’ is echt wel pittig én er wordt ook nog flink gesneden mogen we lezen, terwijl de boel boven geheel open ligt – ja het criterium helemaal gehaald en met een flinke glimlach van deze lezer. kortom een geweldig gedicht.
Jemig, de vier zinnen
ze kwamen niet overeen
over wie mocht beginnen
vielen over elkaar heen
Rob Mientjes
ja deze mag er ook zijn hoor. nog voor het gedicht is begonnen en nog voor de regels het gedicht kunnen bevolken zijn ze al afgeschreven en hoe het allemaal ook heeft plaatsgevonden of ze willen of niet – en hier willen ze niet – de regels – ze zijn toch door de dichter tot een gedicht gebombardeerd – op deze vrolijke pinksterdag laten we zeggen ge-pombardeerd!
Zonder jou ben ik niet meer
dan een naam, een opvatting
uit een willekeurige herinnering
en ik zal tweemaal sterven.
André Heijnekamp
Hoi Pom,
We hadden een buurtborrel. Ik heb het wel geprobeerd, maar na tien minuten sta ik weer in de woonkamer. Het talent van mijn vrouw, om twee uur aanwezig te blijven, heb ik niet. Ja, dat vind ik soms jammer, zie mijn pogingen op FB, om daarna weer te zwijgen.
Hoe dan ook, ik maak mijn ommetjes en er is kennelijk toch die behoefte aan betrokkenheid. En dus, bij deze.
En dan zij. Zij laat mij komen en gaan, ze doet het zelf ook. Er is geen keuze bij een kruising, maar twee parallelle wegen die elkaar snijden. Ik heb haar lief.
Goed weekend, Pom! Het wordt mooi weer.
Hoi hoi,
André
heerlijk vervreemdend die laatste regel – 2x sterven is best pittig. en dat in 4 regels – nog nooit vertoond. geweldig. als André schrijft ben ik vaak verloren – vandaag ook weer – ZONDER JOU BEN IK EEN OPVATTING – ja zonder meer al een briljant.
wie de dood nooit probeert bij wijze van
schrijven stap voor stap de hand te reiken, blijft
een leven lang hangen in verlangen naar
kracht – de poëzie van de schildpad
23-05-2026 / Cartouche
Cartouche begint werkelijk prachtig – de dood proberen – zo lezen we het graag. het onmogelijke mogelijk maken – dat kan in zelfs 2 regels. geweldig! die schildpad is me hier net teveel. maar dat is iets van smaak.
- Jorge Bolle – in het zachte weefsel
- Rob Mientjes – jemig
- Frans Terken – van de zon
- Luk paard – op je wang
- Rik van Boeckel – de lange nacht
- André Heijnekamp – ik zal tweemaal sterven
- Anke Labrie – want alles is al
- Cartouche – wie de dood nooit
- Ditmar Bakker – vol eelt
- Peter Berger – alleen maar vlees
- Max Lerou – een dichter lichter
- MartinB – wat mij verbrandt
ze moeten wel een beetje pittig zijn hoor die vier – maar verder kunt alle kanten op – we lezen ze erg graag en u kent de regels hier: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 4 regels is in deze wedstrijd genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
hoe er altijd weer poëzie
uit een dichter druipt
wat dood is adem krijgt én
mijn zon jouw hart in kruipt
pw
4 regels voor het Pinksterweekend,
meer dan dit
wordt de geest niet vaardig.
Geniet van de zon in het hart!
Frans Terken
deze pinkstergroet omarmen wij hier – dank je wel Frans – ik schreef vorige week al na ons eijldersbezoek – en de reacties waren ook hartelijk – hoe blij we waren Frans weer in ons dichterlijk midden te hebben. ik heb zijn hart in eijlders ernstig toegesproken – ik zei jij klopte even niet he – laat dat niet de komende 20 jaar nog een keer gebeuren!!! en het hart klopte uitbundig – gelukkig uitbundig weer – ook in dit weer.
“ moord “
alleen nog’et bloede had je handenvol
en‘n vieze schijn in de gebroke spiegel
wat restte…ik op de achtergrond as nog’n veeg
op je wang tot’et verdwijne helemaal dood
© luk paard
haha met de bijsluiter erbij kan de tekst meteen doorgeschoven worden naar de strafrechtadvocaat. INEZ waar ben je? dat het pittig moest zijn laat Luk zich maar een keer zeggen. wat we vroegen kregen we. het vredige pinksteren kan beginnen – laat de geest maar waaien. op ruigoord of op de pom.
De monoloog van de lange nacht
weet waarop hij nu nog wacht
poëzie stroomt uit zijn hart
dat wordt hem telkens weer gegeven.
Rik van Boeckel
23 mei 2026
iets minder pittig – maar poëtisch verantwoord – deze monoloog in 4 regels – hoe je lange nachtenlange monologen kunt samenvatten in 4 regels. knap gedaan.
Gekoesterd door de zon op het balkon langzaam wakker worden.
Uitzicht op het park met glanzend bladerdek en rimpeling op het water.
Mooi weer voor een siësta later, waarna deze dag opnieuw verschijnt.
Met dit zomerlicht vandaag geen regels nodig, want alles is al poëzie.
anke labrie
(23 mei 2026)
anke gevestigd inmiddels in dat altijd weer mooie buitenveldert – waar de aangelegde natuur nog net van de stad wint – en ik kan er over meepraten – alles is al poëzie – zelfs als de poëzie van buitenveldert is gemaakt. voor wie een cursus poëzie wil aanbieden aan beginners – begin met ankes laatste regel: ‘alles is al poëzie’ – dan weten ze meteen hoe het zit en hoe het moet.
Een kwatrijn?! Ben je met het verkeerde been uit het bed gestapt of wat is deze. Vanzelfsprekend lukt het me niet te kiezen uit deze drie archetypen in kwatrijnen, dus doe jij het maar:
DE LERAAR
Zet vlug een ferme streep door eigen krul
tot beider uitwerking–gedane straf
der geest, gedwaalde; bij herhaling zul
je inkten: gom ter schrift nooit meer vergaf.
DE NAR
Clowneske voor de bühne? Neen–wiens Woord
klinkt als publiek, slaat hoofden om en laat
de spreekstalmeester vragen ’t slappe koord;
hoort lachen wie het lachen fluks vergaat?
DE TWISTZIEKE
Twee kijvend hebben slagen uitgedeeld
tot geen wist wien was allereerst kwetsuur;
één winnaar zag de hand geschud vol eelt
die slijten moest alleen elk eenzaam uur.
Ditmar Bakker
we zien hier uiteindelijk de eenzaamheid van het eelt af druipen – ook briljant – ja dat moet ditmar zijn en het is ook DITMAR – er is maar een ditmar. en er is er maar een die zo kan schrijven (in dit land).
geen nagels om te bijten
geen spier om te verteren
geen huid om op te kauwen
alleen maar vlees en bloed
Peter Berger
onze culinaire specialist aan het woord – binnenkort kan die vreselijke robert met zijn jannie – (‘lekker mense”) worden vervangen door onze bloedworsteigen bloeddorstige peter berger.
over mijn lijk
mankeert dit graf een dichter
gooi ik de kuil zelf wel vol
zo scheert het schaap zijn eigen wol
en bent u een dichter lichter
ml
max kijkt niet op één dode. ik zeg een waardige afsluiter van deze prachtige reeks 4regelige gedichten. de pinksterkuil in vandaag met zijn allen – we laten max niet alleen – dan maar een feestje in die kring van vuur van Inez of met zijn allen de unterwelt in – waar het ook goed toeven is. laat de geesten maar waaien!
over het hoofd
omarm wat mij verbrandt
niets geeft mee
onder de tafel ligt een steen
de glazen blijven rechtop
MartinB
over het hoofd niks dan goeds en over het hoofd zullen we B zeker niet zien op deze mooie pinksterdag. een tekst die zich door mij op deze vroege dag met de alcohol van gisterenavond nog als drijfveer in het lichaam niet laat ontcijferen noch laat ont-dekken noch laat onthoofden. er brandt van alles lees ik en er wordt stevig gedronken en waarom die steen daar ligt – ik weet het niet. het hoofd het dacht. laat ik het daarop houden.
gerard reve nog altijd hevig ontstemd over het optreden van ‘drop kaas in het prachtprogramma van die brands’
bij de dood van Nop Maas – op 5 april 2016 moesten wij hier berichten – het wordt druk daar boven:
de dichter reve liet eerder al weten lichtelijk in zijn wiek geschoten te zijn over de voortdurende lulkoek van nop maas – in de dundrukdelen van de Revebiografie KRONIEK VAN EEN SCHULDIG LEVEN wemelt het van onjuistheden – een rampboek is het – zo liet de dichter ons weten. en die brands – die brands laat alles maar vrij rond lopen. die willen we hier boven er niet bij hebben hoor.
.
in dat prachtprogramma ‘boeken’ van die brands
brandsma, hoe zegt u? brandhout
heeft de schriftgeleerde drop kaas
na een jarenlange studie
(en heel veel gemeenschap – zet u dat er maar gerust bij)
het leven en werken van uw volksschrijver
in zijn rampboek samengevat met de woorden
“contactgestoord” en “altijd 15 gebleven”
meneer kaas kan mijn reet afvegen
dan heeft hij weer wat om over te schrijven
in het volgende dundrukdeel
toen we Indie nog hadden
toen hadden we nog een leger
ze hadden fondue van hem gemaakt
voor laten we het maar
een goed verzorgde crème matie noemen
.
pw
Xander Jongejan met onbegrijpelijkheden op de hielen en eenmalig ook het onbegrijpelijk heden van MartinB
vlak erachter steeds dichter
onduidelijk naar rechts of links tempo onbestemd
niet er voorbijgaan steeds dichter erop, die hielen
ze zien en horen niets ze voelen mij hun ruggen ruiken mij
in hun kragen duiken zij schichten als vissen uit het licht
Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver
Ergens in België bestaat nu een digitaal dossier waarin ik
officieel geregistreerd sta als iemand die bleef terugmailen.
Dat voelt eigenlijk al als een kleine overwinning op zichzelf.
Het begon nochtans vrij onschuldig met één simpele vraag.
Waarom ik eerst niet geslaagd was en daarna ineens wel.
Geen revolutionaire vraag. Geen brandbrief. Gewoon verwarring.
Een beslissing veranderde plots van mening over zichzelf.
Normale mensen laten het daar dan waarschijnlijk gewoon bij.
Certificaat binnen. Biertje open. Televisie aan. Klaar ermee.
Instellingen rekenen ook op dat exacte menselijke moment.
Het moment waarop iemand denkt: laat maar zitten.
Alleen hebben ze één ding verkeerd ingeschat bij mij.
Ik ben een man met een diep conflict met dropdownmenu’s.
Dus toen ik na bezwaar toch geslaagd bleek, begon het pas.
Ik zat ineens ’s avonds vrijwillig het bestuursdecreet te lezen.
Met een sjekkie in mijn mondhoek. Dat soort avonden dus.
Ik typte zinnen als:
“Conform artikel 15 AVG verzoek ik inzage…”
Twintig jaar geleden dacht ik dat AVG een virusscanner was.
Nu archiveer ik screenshots alsof ik auditie doe voor
een parlementaire onderzoekscommissie.
Zo werkt bureaucratie uiteindelijk ook helemaal niet heroïsch.
Niet met sinistere mannen in donkere kamers vol geheimen.
Dat zou tenminste nog een beetje sfeer hebben gehad.
Nee. Bureaucratie werkt met wachtmuziek en pdf-formulieren.
Pdf’s die eruitzien alsof verdriet ze persoonlijk ontworpen heeft.
Ontworpen door mensen met plastic op hun afstandsbediening.
Na vier uur Microsoft Edge begrijp je kleine criminaliteit beter.
Ik probeerde vloekend een kruisje in het vakje te krijgen.
Alsof ik handmatig een Russische kerncentrale moest heropstarten.
“Verplicht bij keuze 3.”
Dat soort zinnen dus.
Geschreven door mensen die hun printer bedanken na gebruik.
Maar het mooie is: zodra je blijft terugkomen verandert alles.
Dan ontstaan er deliberaties en tussentijdse communicatie ineens.
Heroverwegingen. Dossiernummers. Nieuwe interpretaties van oude regels.
Beslissingen blijken plots minder definitief dan eerst verteld werd.
En precies dat wringt harder dan mijn eigen dossier eigenlijk.
Niet omdat ergens een geheime vergadering over Martin plaatsvond.
Zo belangrijk ben ik ondertussen nu ook weer absoluut niet.
Het wringt omdat systemen twee boodschappen tegelijk blijven uitsturen.
Naar burgers: regels zijn regels.
Intern: we bekijken het nog eens.
Misschien gebeurt dat jaarlijks bij honderden andere mensen ook.
Mensen die uiteindelijk gewoon moe worden en beginnen twijfelen.
Het zal wel aan mij liggen. Dat soort vermoeidheid.
Dat is eigenlijk het deel dat mij nog het meest stoort.
Niet mijn dossier.
Maar de architectuur van de uitputting errond.
Alles lijkt gebouwd op de hoop dat iemand uiteindelijk afhaakt.
Gewoon terug televisie gaat kijken en het erbij laat zitten.
Alleen ben ik helaas geen Al Bundy. En ook geen Ted.
Misschien gewoon koppig.
Dat lijkt ondertussen wel voldoende bewezen.
Maar als regels bestaan, moeten ze voor iedereen blijven gelden.
Ook voor de mensen die ze voortdurend aan anderen opleggen.
Anders zijn het uiteindelijk gewoon decorstukken met een logo erop.
MartinB
VON SOLO – Als man heb ik rust in mijn hoofd nodig….
Toch kon je je hier nog aan onttrekken, door excuses als het vergeten van je telefoon of een lege batterij. Die tijd is lang voorbij. Intussen loopt iedereen rond met een toverspiegeltje, dat je nodig hebt om een heel arsenaal aan dagelijkse beslommeringen in goede banen te leiden. Zonder gaat het niet meer. Ook zit er een functionaliteit op voor snelle korte berichten, genaamd What’s app. Mensen bombarderen elkaar ermee plat in een oneindige stroom berichtjes of plempen samengestelde groepen vol met informatie waar niemand op zit te wachten. Deze afleiding zit in ieders broekzak.
Maar alles went. En na een tijdje leer je te negeren. En luiheid sluipt ook vanzelf in de mens. Dat uit zich in steeds kortere berichten en staccato antwoorden op vragen. Ware het niet, dat men bij Meta heeft gemeend een nieuwe functionaliteit toe te voegen. Het spraakbericht. Als je al een hekel had aan antwoordapparaten of voicemail, dan is dit de nieuwe terreur. Iemand, die niet de moeite wil nemen iets nauwgezet samen te vatten en in te toetsen kan nu gewoon een hele gedachtenbrij bij elkaar lullen en dan op zenden drukken. Men veronderstelt ook dat de ontvanger het afluistert. Erger nog, als men de blauwe vinkjes ziet en je niet reageert, dan kun je binnen één minuut nog een spraakbericht verwachten.
Dat bracht me ertoe eens aan AI te vragen of mensen die deze spraakberichten veelvuldig gebruiken, misschien een psychische stoornis hebben. AI wist me te melden, dat hier geen informatie over beschikbaar is. Daarna vroeg ik AI wat mensen mankeert, die gebruik maken van spraakberichten. AI antwoordde me hierop, dat het meestal ambitieuze, doelgerichte en efficiënte mensen zijn, die zo veel mogelijk uit hun tijd willen halen en begon de voordelen van spraakberichten op te sommen. Na nog een aantal kritische vragen, bleef AI steeds vuriger verdedigen, dat spraakberichten in What’s app het summum van doelmatigheid zijn. Je zou wel gek zijn ze niet te versturen. Of af te luisteren.
Moedeloos schakelde ik mijn iPhone uit. En pakte een Nokia uit de la. Geen voicemail, geen spraakberichten. Wel SMS en een uitknop. En net als ik, werkt hij nog.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Vera Jongejan – de dag dat je opstond zonder pijn…
1
ik ben weder opgestaan
het is steeds weer een wonder
dat ik nog leef
in de verre verte weet ik
worden steden opgeblazen
op tv zakken flatgebouwen
door hun knieën
manipulatie of werkelijkheid
ik sluit mijn ogen
laten we denken dat het
niet echt gebeurt
dat het gewoon een film is
van een zieke regisseur
een die zijn eigen ellende
in een metafoor verbeeldt
draai maar terug
die vreselijke beelden
opdat zo’n deerlijk platgewalste stad
terug oprijst
in zijn oude glorie
2
de dag dat je opstond
zonder pijn
de wereld lag tintelend voor je uit
voeten raakten
wonderlijk weer grond
en geen gevecht meer
je strekte je in de ruimte uit
en dat lopen
werd weer een dans van zijn
Vera Jongejan
IEN VERRIPS – heimwee naar vergane liefde…
een deel van mij blijft achter
namen zal het krijgen
missen zal het heten
leegte en ook
heimwee
naar vergane liefde
doodgelopen tijd
herinnering zal het heten
maar dat pas later, veel later
maart 2026/IEN VERRIPS
