Een kruis gevloerd ligt languit en wacht op wat en wie op hen die vroeg of laat nog komen gaan om aan de voet een groet te brengen aan dat wat niet meer is ooit was een korte snik een iele lach misschien een gedacht herinnering versteend vervlogen een ongeloof koude voeten op de grond
een bonte verzameling vrouwen trekt op internationale vrouwendag aan ons voorbij op de pom – en zo hoort dat ook – moeders, dochters, aller Landen verenigt u – tot aan zwarte tonny op urruk – de paling nog in haar haar – dank aan alle dichters die inzonden – dank aan amanda strydom ook voor de inspiratie met dat prachtige lied tussen de liefde en de leegte – het gouden eremetaal gaat vandaag op internationale vrouwendag naar een man – een strijdbare man – die zijn woordenveldtocht tegen de onrechtvaardigheden in de wereld al jarenlang in poëzie weet te performen op onnavolgbare indringende wijze: MAX LEROU – van harte. en zwarte tonny zei/zij met ons.
zwarte tonny – paaldichteres uit urk
de schat is diabeet en dan woont ze ook nog op een gifbelt het zit echt nooit eens mee
sogges spuiten saves zuigen vierentwintig zeven daar kan niemand tegen in dit internaat waar men zich door het donker naar het licht toe brengen laat
waar violen zingen zonder grond gezond verstand gemeten en je kind gegeten als het krabbelt aan haar kruisje vol van het verkeerde zaad
laat haar maar wieden in haar tuintje vol met treurbiet en clichéchrysant ze keert de grond bij eb en leeft dan naar een tij van overvloed
ml ja zwarte tonny – wie houdt niet van deze zwarte tonny – een heerlijke en nog immer actuele beschrijving van haar leefomgeving – als je over klassiekers spreekt dan is dit gedicht een klassieker. onovertroffen. de eerste drie regels al goud en dan moeten de volgende regels nog gelezen.
Magda Haan – moeders
Antoinette van Dijk – kunstmoeder
Rob Mientjes – strijdvaardige amazones
Rik van Boeckel – een lied
Frans Terken – heldin
Ditmar Bakker – een kado voor alle internationale vrouwen
Max Lerou – zwarte tonny – paaldichteres uit urk
Ien Verrips – bloemen
Luk Paard – lente
Cartouche – koninginnen van de dag
André Heijnekamp – allemaal hetzelfde
op internationale vrouwendag mag AMANDA STRYDOM niet ontbreken op de pom – altijd maar op pad tussen liefde en de leegte – geldt dat niet ons allemaal – ik bedank amanda voor de voortdurende inspiratie. zondag is het internationale vrouwendag – van henriette roland holst – de notarisdochterdichter – ons aller tante Jet – haar zachte krachten – ‘De zachte krachten zullen zeker winnen’- onze salonsocialiste in hart en ziel tot aan de zachte krachten van Lucky Fonz (“De zachte krachten” is een nieuw album van singer-songwriter Lucky Fonz III, dat op 13 maart 2026 uitkomt) – van toen en nu – hoe dan ook deze zondag staat de vrouw centraal op uw pom – wie wint de enige echte virtuele welke vrouw in het zonnetje dan wel elke vrouw in het zonnetje trofee op pomgedichten? U kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
en op deze bijzondere dag schrijf ik mijn oudste dochter-lief een brief.
brief aan mijn oudste dochter nou ja brief ik schrijf gedichten dat weet je ook wel wat kan ik anders dan een beetje voor doen hoe het ook kan: leven soms een woord van troost het gaat wel over zeg ik dan en dat is ook zo: alles gaat over ook die razende tijd waarin alles geregeld moet waarin je aan iedereen voorbij raast zoals ik dat vroeger ook het is het lot van elk kind dat je pas te laat weet dat alles te vroeg ophoudt pom wolff
…moeders. Ik denk de dapperste onder de vrouwen.
overleven
moeders die dapper zijn niet omdat ze niet bang zijn maar blijven vechten voor wat ze hebben
willen koesteren besloten hebben om vooruit te blijven gaan
moeders die zien dat hun kinderen het gevecht verliezen
bestolen is, belogen is soms moet loslaten om te overleven
Magda Haan
nou ja er zijn ook dappere vrouwen die het moederschap niet dragen, vermoed ik Magda – een toch wel vreemde en verassende wending na strofe twee hier. alsof alle moeders hun bestolen en belogen kinderen verliezen. in het gedicht wordt veralgemeniseerd – dat is het. ik zou ‘moeten’ loslaten schrijven ipv moet – het thema ‘loslaten’ wel in een heel specifiek bijna persoonlijk perspectief behandeld. loslaten om te overleven – het is een gedachte.
kunstwerk: jacob de bruin
kunstmoeder
moeder is een woord het hoort bij elke vrouw die ooit een kind droeg, en dat is het
moeder is een naam zij wordt gegeven aan een vrouw gedragen door haar kinderen
jij bent mijn moeder en toch niet je kent mijn naam en noemt mij dochter
ik geef je jouw naam: moeder, en word gedragen en geborgen
Antoinette van Dijk
een eerbetoon met een lelijke titel. het zal lief bedoeld zijn maar ik houd persoonlijk niet van te persoonlijk gerichte gedichten – in die gedichten krijgt de lezer niet de ruimte die een lezer nodig heeft – kortom een particulier gedicht schrijf je voor die ene persoon.
Vrouwendagschotel
Ik geef het u op een presenteerblad met een zachtgekookt ei en verse jus zwarte koffie met een wolkje melk de diva’s van de wereld van dame edna tot lucille ball van olijfje tot mini mouse adorable en lief ik steek het niet onder stoelen en banken het vrouwvolk zo schoon wat zouden we zijn zonder armetierig en droef simpelweg niet bestaan onbestaanbaar it takes two to tango in winters vol liefde in zomers vol seks strijdvaardige amazones concubines vol macht de vrouwen onbetwistbaar op nummer een
Rob Mientjes
de man-vrouw gedachte vrolijk hier uitgerold. een ochtendontbijtje op moederdag dit gedicht – blijkt moeder toch nog vele kanten te hebben in haar kanten ondergoed. lucille ook nog even uit de mottenballen gehaald haha. en dat de vrouwen allemaal adorabel en lief zijn haha – jaja. maar niet heus.
Goedemorgen Pom Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele waarmee ik de vrouw in het zonnetje zet.
Een liefdeslied voor jou
Dit is een liefdeslied voor jou een lied vol trouw wij zijn samen een en twee dat is een feit zo waar we zijn er voor elkaar
ik schrijf met hart en ziel de tijd zal rusten en de tijd zal gaan en nodig jou uit te verblijven in gelukzaligheid
wij horen de melodieën en ritmes van het leven de prachtige harmonieën van het hart vervullen jou met zachte tederheid zij zullen jouw geluk en liefde geven.
Rik van Boeckel 7 maart 2026
Rik trekt het eerbetoon in een breder muzikaal verband. en zingt zijn liefdeslied voor de geliefde om die in euforische sferen van geluk te laten dromen.
Goedemorgen Pom, Ja, de vrouw in het zonnetje, ook op een grijze dag. Mijn bijdrage bij deze. Warm weekend, Frans
Vertrouwen
Wie het woord ‘vertrouwen’ leest ziet haar in letters al oplichten vrouw die ons altijd zo nabij is trouw aan haar eigen natuur
met het vuur in het lijf als de omstandigheden erom vragen heldin in een plotse noodsituatie waarvoor zij haar krachten aanspreekt
moeder die waakt over haar kroost en haar lief hart en mond biedt dochters die een vader op sleeptouw nemen met hem de wereld groter maken
nemen ze elke zorg en pijn weg door onder de zon bij je te zijn
Frans stipt een aantal bijzondere hoedanigheden aan van de vrouw in het algemeen en naar ik vermoed ook de vrouw in het bijzonder die de dichter op het oog heeft.
Ha Pom, Alle internationale vrouwen wens ik een fijne dag. Tenez–un cadeau.
-27 april 1945
Zijn kruis te dragen op mijn borst, vandaag— Hij smachtte vast naar mij; verloren tijd. Ik dien, en bracht ook offers, desgevraagd. Gezuiverd ben ik door Zijn heerschappij.
In dit delier van hoogverraad en strijd, ga ‘k voort, al bleef er geen god die het schraagt, al ging Hij mijn gezelschap steeds voorbij, Zijn kruis te dragen op mijn borst, vandaag.
Hij schonk Zijn tijd en méér aan wie, gestaag geroepen dan, verlieten rap Zijn zij. Geen IJzerkruis prijkt als hetgeen ik draag. Hij smachtte vast naar mij; verloren tijd.
Hij maakte Paulus veldmaarschalk, maar hij vermaakte Stalingrad tot nederlaag; ze zouden voor Hem sterven, dachten wij. Ik dien, en bracht ook offers, desgevraagd.
Paulus! Wisten we toen maar dat hij graag verraden zou: zijn mannen niet meer vrij. Geen huiver of vals meelij in míjn maag: gezuiverd ben ik door Zijn heerschappij,
wijl ik hen óók behoed. Ze spelen blij en ‘k zie ze naar me kijken, onversaagd. Soms huil ik toch nog. Deze borst van mij, die heeft hen toch gevoed? Maar ‘k heb vandaag Zijn kruis te dragen.
Ditmar Bakker
dat de internationale dames van het gedicht mogen genieten – dat wens ik ze toe – mijn historisch besef is onvoldoende ontwikkeld – en op internet worden we ook niet heel veel wijzer: 27 april 1945 Overleden: Willem Idenburg (41), Nederlands verzetsstrijder Weerextremen: Laagste etmaalgemiddelde relatieve vochtigheid 28 % Gebeurtenissen: Oprichting van de Roemeense voetbalclub Politehnica Iaşi. In april 1945 stierven drie staatshoofden: Franklin D. Roosevelt, Benito Mussolini en Adolf Hitler. Alle drie hadden hun land meer dan tien jaar geregeerd. Elk van hen had een grote invloed op hun land. Twee van hen, Mussolini en Hitler, stierven een onnatuurlijke dood. Roosevelt, de oudste van de drie, stierf aan een beroerte in zijn landhuis in Warm Springs, Georgia.
Vrouwendag
mocht je van je man of vriend een bos bloemen krijgen deze dag met de woorden dat het volgens hem iedere dag vrouwendag is knak dan de stelen één voor één gooi de bloemen in de kliko en doe hetzelfde met hem
maart 2026 Ien Verrips
laat Luk hieronder deze regels maar niet lezen haha. een vrouw op oorlogspad mag in deze hier op de pom bonte verzameling vrouwen niet ontbreken. Ien neemt er de tijd voor – het bosje bloemen éen voor éen de stelen geknakt en dan nog als toetje de man. dat noemen ze met recht ‘strijdbaar’.
(de rockdichter): zo de zondag ter pom wolff met de wedstrijd die geen enzoverder enzovoort en vandaag de vrouwendag…wereldwijd…al beken ik dat ‘et zowat elke dag wel vrouwendag is….omdat zij zo….jaaah zo vrouw zijn en ik lief heb….en dus schrijf’k jou tot mij en fluister…
” ontsluier jou ”
de muze die zich nestelt in me hart ontwaakt met mij de lente nu er is’n wandelbosje in de buurt met bankjes om op te zitte
er is de tijd die alles laat terwijl de vogels hoog elkaar in de blauwe lucht verleide
en‘k jou meeneem naar de ure uit’n droom waarin ik zeg laat de lente jou ontsluiere
of het gedicht bij Ien hierboven in de smaak valt is geen vraag meer haha. Luk vliegt op zijn geheel eigen wijze het thema vrouw aan en laat zijn gedicht landen in een veldje van zachte lieve lente.
Vrouwen
vrouw zijn is meer dan zee zijn en zwanken van verlangen, golven van diepgang, gronding en oppervlak
rivieren die meanderen, nooit verzanden met oevers om op aan te landen
ze dragen je door landengten en kloven – nemen je mee als je het even niet meer ziet
aan hun zijde als je van binnen krijst om een hand om je onvermogen te slaan
sterren uit de hemel, koninginnen van de dag zijn ze – als niets zeker is dan stilte, dood en dreiging –
lepel, tong en klepel dragers van lente in leven
08-03-2026 / Cartouche
ik zou zeggen de koninginnen van de dag zijn ook de koninginnen van de nacht. het gedicht is toch al een beetje over de top. het is Teveel dit eerbetoon – dit is Teveel voor één mens. “golven van diepgang – meanderende rivieren – landengten en kloven” – de seksualiteit van de internationale vrouw beeldend in beeld gebracht? – dit geloof je niet, dit kan een mens niet geloven. ik stel me Cartouche voor op zijn knietjes voor een geliefde en dat hij vol vuur deze woorden aanzet – ik stel me Ien Verrips voor die dan de stelen van het aangereikte bosje tulpen een voor een knakt. zo zou een film kunnen beginnen.
Verlicht
De gedachte was stroperig
maar na een derde date
vloeide het besef.
Het draait maar om één ding
ze willen allemaal hetzelfde
zorgen en helpen.
Ongevraagd de was opvouwen
van kleren die ik aan wil trekken
zo naakt als ik mij voel.
En dat ik daar dan sta
zoals enkel zij mij zien
onbeschermd en kaal.
André Heijnekamp
‘ze willen allemaal hetzelfde’- zorgen en helpen – haha – een echte heijnekamp – op en met het hulpbehoevende lijf geschreven. in een gemiddelde slamwedstrijd levert dit gedicht alleen al goud op. soms mag een dichter functioneel generaliseren.
Een ochtendmeeuw met glanzend zilveren vacht kijkt me soms recht soms schuin met zijn roodgepunte snavel aan hij weet dat bij mij veel te halen valt ik loop over maar raad met lust wie verkiest naast mij te wachten alleen hij ziet mijn gezwollen hart en schrokt mijn boterham met kaas
Chewie piept. Soms piept ie anders. Het is en blijft een teckel.
Hij ligt naast me op de bank. Het botje tussen zijn poten. Hij laat het nooit los. Hij hoeft niet groot te doen. Hij hoeft niks.
De tv staat aan.
Bombardementen op Iran. Rook. Lichtflitsen. Mensen rennen. De verslaggever praat over escalatie. Ik zet het geluid zachter. Ik kan er niet bij. Ik kan er niet weg van.
Chewie kijkt naar mij. ‘Ja,’ zeg ik zacht. ‘Ik zie het.’
Ik had vroeger een voetbal.
Buiten. Pleintje. Vriendjes. Urenlang. Dubbele schaar à la Vanenburg over de stoeptegels. Ik nam het bloedserieus. Het voelde alsof ik erbij hoorde.
Tot mijn moeder mijn naam riep.
Altijd als eerste. Ik ging naar binnen. Zij bleven. De bal rolde verder. Er werd gelachen. Gescoord. Niemand keek.
Ik lag op mijn bed en keek door het raam. Het spel ging door zonder mij. Ik bleef kijken. Ik hoopte dat iemand mijn naam zou roepen. Dat gebeurde nooit.
Morrison zingt nog in mijn hoofd: People are strange when you’re a stranger. Faces look ugly when you’re alone.
Ik weet niet eens waarom ik dat denk. Misschien omdat het klopt. Misschien omdat ik nog steeds dat jongetje ben dat bang is dat hij buiten de boot valt.
Chewie schuift dichter tegen me aan. Hij piept even niet. Zijn lijf warm tegen mijn been.
‘Een fantastisch leven,’ zeg ik sarcastisch. Natuurlijk. Fantastisch. De wereld draait door. Ik zit hier. Hij likt zijn poot. Geen commentaar. Dat waardeer ik.
Maar hier, op deze bank, met bommen op tv en een teckel naast me, check ik nog steeds of ik er echt mag zijn.
Chewie piept. Het botje tussen zijn poten. Hij laat het niet los.
we maken er een dagje B van vandaag op de pom – in blijde afwachting van een aangekondigde verse column eerst maar eens even een oudje uit 2019. 46 – 47 is ie alweer – het is wat.
Opvallend
Moet je eens kijken hoe ze loopt. Ongelooflijk mooi gewoon. Ik droom vandaag niet over de liefde, maar over hoe ik dood zal gaan. Zij draait zich nog een keer om. Ik hoor haar denken – waarom staart die jongen toch zo lang in de zon?
Ik zou echt niet weten waarom de wolken morgen overdrijven. Soms lijkt het net alsof de aarde niet meer dan een druppel is en dat zij – onverstoorbaar – als een heel oude maan schijnt met een bijster jong gezicht.
Er zit weer energie in de lucht, nog even en dan … Maar nu voor morgen het volgende:
En wat je weet je kan niet weten hoe in het oplichtende verleden het dorp er zo verlaten bij lag met af en toe het ratelen van een paard en wagen een hond die je in de verte hoorde blaffen onveranderlijk de kraaien rond de toren en zomers het korenbloemen blauw langs de akkers
totdat een postbode hier plotseling een einde aan kon maken brieven die nog kwamen met de gewone post wegdromen en weten tegelijk is paradise lost
dank aan alle inzenders van de zondagochtendwedstrijd – alle ophef over bommen en granaten in het midden oosten zorgt voor enig oponthoud in de jury uitslag maar zondr enig overleg hebben we dan toch een winnaar – geheel volgens mijn eigen particuliere voorkeur gaat het goud deze week naar de prachtige inzending van André Heijnekamp – onder alle gedichten leest u de commentaren. een speciale eervolle vermelding gaat deze week naar het gedicht met bijlage van de levenskunstenaar en dichter Luk Paard die altijd weer de woorden weet op te schuimen tot een taal met orkaankracht. Van harte!
Beslag
Het zijn altijd weer de normale mensen
die worden gewaarschuwd of gered
maar tegen de zot of de dwaas
zegt men niet dat de wind niet zingt
of dat de lucht niet voedt, men zegt
niets en denkt het.
Laat staan een dichter die het waaien
in onbegrijpelijke taal verwoordt
en daar brood van denkt te maken.
Dat bouwt geen huis, richt niets in
en laat je enkel dwalen
als een dwarrelend blad.
Die passen niet in een stoel
en komen nooit thuis
die zijn niet meer te kneden.
André Heijnekamp
mooie dromerige beschrijving in bijzondere vaststellingen door André. heeft u ook zo een hekel aan normale mensen? haha. ik ben een beetje bevooroordeeld omdat ik bijna altijd val voor dit soort poëzie – van een dichter die bijzondere beelden hanteert maar deze altijd weet terug te brengen tot wat in een ieders leven zich afspeelt. André maakt wat bijzonder is gewoon.
hoi pom, de bijdrage….’n dichter….soulmannetje…rocker…stoere paratrooper….geslage hond…zielepleister….hartenbreeker…verlore zoon….fijne schoonzoon….onbeholpe vader…krachtpatser….de kleine reus met de stierenarme…de zieke….en alles wat’n wereld kan en nog veel meer en alles d’r tussenin en nog veel meer….’et hoofd met’n waarheid…alles zoveel groter dan op aarde….alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn….zet je schrap!! groetjes, luk
(de rockdichter): zo ‘n nieuwe zondag en we gaan ter pom….pom wolffs site ‘n favoriete dichter van mij….dichter zijn….sterk zijn banger zijn hopeloos of dromend gelukkig…’n dichter kan alles en zoveel d’r tussenin….van’et leve zeg maar…of van de wereld af….maar wees nooit bang en ook ik ben maar….
“ ‘n dichter “
(wees nie bang )
’n uitgevrete ziel en krakend door elke wervel adem terwijl ‘et boze oog zich rond’et hart schroeide
zo werd er vlakbij ’n droom gevlochte naar‘et nieuwe bloedbad en’et danse in de koude met’n hoofd op steen wat verder
ergens druppelde’n achtergelate traan op’n vreemd gezicht ‘et bleek ik met nog alleen in zovele woorde gedrenkt ‘et schrijve van’n dichter uit me zijn getrokke
de inleiding bijna nog mooier dan het gedicht – een absolute topregel in de beschrijving van een dichter is: ’et hoofd met’n waarheid zo is het ook – luk paard weet van elke waarheid wel een gedicht te maken en van elk gedicht een gedroomde waarheid. en: alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn…
ja zo mooi kan alleen Luk paard het beschrijven. in ieder geval een eervolle vermelding voor de gehele bijsluiter:
’n dichter….soulmannetje…rocker…stoere paratrooper….geslage hond…zielepleister….hartenbreeker…verlore zoon….fijne schoonzoon….onbeholpe vader…krachtpatser….de kleine reus met de stierenarme…de zieke….en alles wat’n wereld kan en nog veel meer en alles d’r tussenin en nog veel meer….’et hoofd met’n waarheid…alles zoveel groter dan op aarde….alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn….zet je schrap!!
Frans Terken – zo hopen ze je in hun tent te lokken
Magda Haan – het woud van klemmen en regels
Rob Mientjes – Weet eigenlijk nooit Waar naartoe
Rik van Boeckel – reizende dichters laten de weelde horen
Luk Paard – door elke wervel adem
Anke Labrie – kent hij woorden sterk genoeg
Cartouche – ze palmen je in
Freda – ik dans
Max Lerou – over mijn lijk
André Heijnekamp – Dat bouwt geen huis
MartinB – kijk uit
Frans Vlinderman -taal is zijn wapen en uithalen zijn doel
Vera van der Horst – tot het bloedt op papier
wie wint de enige echte virtuele KIJK UIT VOOR DICHTERS – trofee op pomgedichten.nl? met maaike ouboter als inspiratie deze week voor het zondagochtend thema op de pom – ‘kijk uit voor dichters – (een hart kan soms breken als glas’) – ook als u uitroept – de wanhoop aanroept – ik kan het niet meer aan – er is altijd nog hoop en een hoop pom elke week weer met troostrijke poëzie voor alle verjaagden uit de wanhoop – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
kind haal toch geen dichters in huis het is raar volk haal mij
ik boor je niets door je neus smeer je borsten geen chocola lik je schaamlippen niet purper en draai je tampon zeker niet rechts door de yoghurt ik wil alleen een schone kamer een bed en een koe met weke uiers door het thermopane heen de natuur in drukken
pom wolff
Dag Pom, Mooi thema weer, de dichters krijgen het met een lieflijke stem aangereikt. Hierbij mijn bijdrage voor de weekendtrofee. Warm weekend gewenst, met het voorjaar in aantocht, meereizen ook met de koersen die er aan komen! Hartelijke groet, Frans
Dichters onderweg
Met dichters haal je voorjaar in huis de schuchtere kopjes van de krokussen kussen je wakker en maken je het hof
het frisse geel als van Van Gogh kleurt de narcissen en wie ‘narcisses’ zegt weet hoe dichters naar zichzelf kijken
dat schuchtere van krokussen is er doorgaans niet bij het is de overrompeling met het woord om van de daad maar te zwijgen
zoals dichters tijdens hun reizen door de geheimen van de taal onderweg om je heen draaien en naar de mond praten
zo hopen ze je in hun tent te lokken om je na een doodgevroren winter de levende lente in te trekken
de dichter door de seizoenen heen beschreven – de dichter die de geheimen van de taal beheerst of van vrouwelijke charme voorziet – maar altijd de warmte tegemoet – zo laat Frans het ons weten.
Dag Pom Dichters hopen,leven,overleven en beleven.
Lege mouwen
Dichters denken dat ze dubieuze zinnen moeten spreken om het volk te temmen sabels al geslepen moeten zijn voor ze getrokken worden woorden moeten vloeien voor de klimaatverandering
Ze betreden eerst het podium met maatregelen en wonderen. Geven je hoop om te overleven in het woud van klemmen en regels Ik weet nog dat ik deze apen al uit de mouw had gerammeld.
Groetjes Magda Haan
Magda de derde prijs winnares met een gedicht tegen kindermishandeling (afgelopen zaterdag bij de manifestatie van dichters tegen kindrmishandeling) doet ook hier een gooi naar het eremetaal – dichters geven een hoop – de korte samenvatting van dit gedicht:
Geven je hoop om te overleven in het woud van klemmen en regels
wat mij betreft de mooiste passage
Dichterbij
Oranje dons gestreept Weet noch van woord noch van wanten Bezoemd de godganse dag zijn leven Draait met z’n kont Heeft nooit regels Weet eigenlijk nooit Waar naartoe Trappelt wat in het luchtledige Hangt aan zijn eigen vleugels De dichterbij komt nooit dichterbij Beziet alles van veraf Totdat ie wordt gestoken Door al het leed en onleed op aard En weet … beseft Ook ik zal ooit eens sterven
Rob Mientjes
het dierenleed in de titel gegeven. of het beeld van een rondzoemende dichter het thema helemaal haalt is de vraag – het antwoord laat ik aan de dichter.
De reizende dichters
De poëzie is voor anderen onbegrijpelijk zit vast in een diepe betekenis
de reizende dichters laten de weelde horen van vele landen steden en verre zeeën
de poëtische reisgids roept jaloezie op literaire herinnering zal dit weerstaan
in Portugal is de dichtkunst van fado met geen enkel woord te verstaan
de reizende dichters roepen obrigado het dankwoord voor zingende fadista’s
zo staat poëzie in elke taal vol vertrouwen op de voorgrond
op het podium laat de dichter alle betekenisvolle woorden horen
en zinnen vol bestemmingen voor geduldig luisterende lezers
onbegrip kan de voordracht verstoren er wordt om zinvolle betekenis gevraagd.
Rik van Boeckel 27 februari 2026
het gedicht bijna een selfie Rik!
opnieuw een dichter
kan ik me weer onstuimig storten in de armen van een dichter of mag ik alleen maar schuren tegen blanke verzen aan slechts een prikkel voor de taal
kent hij woorden sterk genoeg om de muren af te breken vol met teksten van mijn ex heeft hij wel een pen met ballen hard genoeg voor deze sloop
keer ik hem mijn andere wang toe als hij door het lint zal gaan en mijn kant van het verhaal dat hij ongerijmd verklaart ingebonden voor hem ligt
kies ik toch weer voor een dichter zijn tengels eeuwig in de taal elke komma neukend die hij tegenkomt omdat alleen hij zo mooi beschrijven kan hoe ik later bij hem weg zal gaan
anke labrie
ik geloof dat ze voor deze woorden van Anke het ietsje minder lieflijke woord venijnig hebben uitgevonden. het gedicht eindigt met twee werkelijk schitterende regels waarin één rake constatering is vastgelegd. nou weten dichters in ieder geval ook weer dat ze ‘tengels’ bezitten voor het geval ze dat vergeten waren.
Kijk
ze palmen je in vervoeren je naar stranden met vloeipapieren woorden spiegelen ze je een land van melk en honing voor als je hen volgt
en nog voor je het door hebt ben je half op weg en hebben ze je hart al gebroken, in glas waar damp zich tegen doodslaat, thermopeen van laag rendement, dubbelglas dat beslagen
kun je niet langer aan, alleen voor even is er hoop gezaaid – dus kijk vooral uit voor dichters, wees niet naïef en verzet je zinnen, dan blijf je dichter bij jezelf – denk je was het maar waar
loopt toch nog een keer terug om samen naar de haaien
28-02-2026 / Cartouche
een inkijkje in het dichterschap van de dichter Cartouche – haha – nee hoor – een mooie samenvatting van thema en liedje in de taal van Cartouche – goede raad en ietsje van liefde in de twee slotregels. relativerend ook.
is dit een dichter
is dit een dichter die met zachte klanken mijn oren streelt magnifieke metrums weeft
ik dans op dactylus en anapest de polka wals op jazz hij speelt de saxofoon met losse zeden
is dit een dichter hoe ik in zijn timbre zweef tot hij plots een volta heeft de voorkeur geeft aan
vrije verzen
Freda
het gedicht een mooie verzameling van het dichterlijk DNA – het zijn vaak onberekenbare sujetten dichters freda – je hebt gelijk.
ach ja, je ken je eige ophangen en je ken je eige niet ophangen de wereld in de fik en de dichters maar blussen zeker
over mijn lijk
mankeert dit graf een dichter gooi ik de kuil zelf wel vol
het schaap scheert zo zijn eigen wol en raakt u een dichter lichter
ml
reve indachtig – met de touch van lerou. geestig.
kruispunt
kijk uit overstekende dichter
hij neemt voorrang
u wacht
MartinB
Ja B weet wat een lezer nodig heeft. rust & ruimte. en het zal B niet zijn die deze ruimte niet inneemt. en voor 200 procent opvult. en wij maar wachten – op wat eigenlijk?
Ha Pom We solliciteren nogmaals voor je spamfolder. We haalden onderstaande voor jou naar boven, naar buiten, zet het op de schandpaal, want ‘nagelen aan’ doet te veel wee. De zon schijnt hier trouwens, hoe zit het daar bij jullie?
opgedicht
hij neemt het woord diep en dichter in het oor bedaard als immer gaat hij door met sotto voce in overreding in overtreding
taal is zijn wapen en uithalen zijn doel tot de laatste duit eraan over Panama via de maan en finaal op zijn eigen conto zonder iemand aan zijn broek of zelfs maar ietwat echt achter zijn vermeende veren
hij is dichter in een anders huis en als hij daar niet meer te vinden is hij wel elders aan de phishing
Hartelijk Frans Vlinderman
ha de odido gegevens boeven aan het woord in de poëzie – het is oppassen geblazen als taal het wapen is dan is uithalen dus soms te vrezen – een bijzondere kijk op het dichterschap – de dichter als voorloper van het geboefte dat erop uit is om de lezer op te lichten.
Pas op voor de mens met de pen in de hand je verdriet wordt gestolen voor een trefzeker woord een breekbaar kasteel wordt gebouwd van je tranen niets blijft van jou wat niet wordt verstoord blijf weg uit de schaduw van een vlijmscherpe pen die fileert wat je voelt tot het bloedt op papier
Vera van der Horst
ook onze vera heeft het niet altijd op met dichters mogen we begrijpen. het is onbetrouwbaar volluk meneer zegt ze zoals onze bettie het ook al formuleerde. nee een veilig gezelschap is het niet – die dichters om je heen. toch als ik verjaardagen van vera bezoek zie ik altijd in alle hoeken en gaten van haar huis dichters zitten, hangen, drinken, roken. wel gezellig hoor.
