Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een recensie – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN
Hoe deze recensie te beginnen? Een adembenemende zoektocht naar lucht en licht, naar leven en liefde wellicht. Een document humaine! Dat zij zich op een volstrekt eigen authentieke wijze een pad weet te effenen door de taal, door de poëzie. Dat zij als het ware een zeer persoonlijk nieuw poëtisch genre schept: levenspoëzie. Zoals wij in de muziek het levenslied kennen, kennen we vanaf heden het levensgedicht. Debby Panken schrijft levenspoëzie van de hoogste orde. De nieuwe zangeres zonder naam is geboren, maar nu in de poëzie, en nu wel met een naam: DEBBY PANKEN.
De bundel ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ kent ongeveer 60 gedichten, met een voorwoord waarin dichter Debby Panken schrijft dat de gedichten in haar debuutbundel een periode van meer dan 20 jaar van haar leven behelzen. Een leven van vallen en van weer opstaan. In het nawoord bedankt ze vader Panken voor de bundelomslag – een kunstwerk – én ze bedankt ons lezers (en toehoorders) dat wij ‘de gevoelige reis’ door Debby’s leven samen hebben willen afleggen.
In de eerste 10 gedichten maken we kennis met de beschreven IK-persoon van de dichter en ik denk dat de woorden heel dicht op dichters huid zijn geschreven. Een ik-persoon die de poëzie invlucht (poëzie kan nooit erger zijn dan de harde werkelijkheid), dan weer de natuur opzoekt, dan weer de harde nacht beschrijft en verhaalt over onzekerheden en verlatingsangsten – om uiteindelijk te concluderen: ‘ik wil nieuw zijn en gezien worden – ik moet bij mezelf beginnen’.
In de ongeveer volgende 5 gedichten wordt iets van een analyse beschreven: een moedige beschouwing van het verleden, van de hel, van de slapeloze nachten, van het gevoel ‘ik stik’. Maar de moed van de IK-persoon – om niet steeds maar voor jezelf weg te lopen – wordt niet meteen beloond – is zeg maar nog geen geëffend pad ( voor wie zichzelf aan het ontdekken is). Als er mooie dingen opdoemen kan ze die nog niet vertrouwen – nieuwe onzekerheden nemen de plaats in van de overwonnen onzekerheden: “Veilig – ben ik veilig?” roept de IK-persoon uit.
De volgende 10 gedichten behelzen het afscheid van een ex. Alle menselijke fasen van verdriet (de ontkenning- de woede en de berusting) worden in poëzie geplaatst in het leven van een IK-persoon die net aan het opkrabbelen was – net zichzelf aan het uitvinden was. Aangrijpend beschreven. De conclusie uiteindelijk is helder: het is voorbij. “Voor jou ben ik nu een hoop verkleumde botten” – “We hebben allebei de veldslag verloren”.
En dan de laatste reeks gedichten – maar beetje voor beetje – stapje voor stapje beter gezegd – ontdekt de IK-persoon dat je in je pijn nooit alleen hoeft te zijn, dat ze weer mooie dingen kan zien en voelen – mooie mensen ook. En dat ze eigenlijk ‘de pijn te lang gevoed heeft’. Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’ Dat ze haar wil en leven heeft teruggevonden, die ene echt helpende hand heeft gevonden, dat ze ‘weer voeten in de aarde’ heeft gekregen ‘om nieuwe wegen te bewandelen’- wegen van geborgenheid en van genegenheid – de weg van de liefde! Of zoals Margreet Dolman zingt – “de weg van de liefde is de enige weg!”
Het is een adembenemende reis die Debby Panken ons lezers aanbiedt in deze prachtbundel met herkenbare ‘levenspoëzie.
pom wolff – oktober 2026
Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’
de feesten van angst en pijn heten dit weekend DE FEESTEN VAN BEWEGING EN BEROERING – géén wedstrijd!!! alleen maar feest en beroering met DERREL, RIK en DEBBY – eindhoven – leiden- antwerpen
het was paul van ostaijen met zijn prachttitel – De feesten van angst en pijn Paul van Ostaijen, 1921, Ik kan geen postzegels verzamelen,’ dichtte Paul van Ostaijen (1896-1928) – waarmee hij bedoelde dat het hem niet lukte als de andere mensen te zijn. De jonge dichter was in 1918 naar Berlijn gevlucht, om aan vervolging in zijn geboortestad Antwerpen te ontkomen. dichters slagen er nu eenmaal niet in als andere mensen te zijn – honderd jaar geleden niet en dit weekend ook niet. er komen prachtige feestdagen aan en prachtige bundels.
zondag 1400 uur hebben we DEBBY – in antwerpen – jawel terug naar antwerpen – en de recensie hier op de pom zondag om 1400 uur – haar eerste bundel – Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN – op naar het PEE CEE KAFFEE te Antwerpen Helderstraat 57, Berchem, Belgium, 2600
——————
Dit weekend hebben we DERREL! Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie. De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken. De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
————- en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161, Leiden. Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen 1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn. 2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen, de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg, kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne. 3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza, Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
Dit weekend hebben we DERREL! Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie. De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken. De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161, Leiden. Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen 1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn. 2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen, de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg, kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne. 3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza, Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
De bladblazernij slaat weer toe en nijdige veegwagens.
Het ijle kleed dat om de naakte takken van stille, hoge bomen bleef verkleuren van lentegroen tot herfstig rood het bladgoud van beuken, berken en platanen van ginkgo biloba’s, walnoten en esdoorns in walm van hondenkak en dieselolie verdreven van de grond die het wil voeden in modderige trommels vermalen geperst in ronkende vuilniswagens op rollende loopbanden gestort verkoold in het vagevuur van onze vuilverbranding.
Wanneer, zo smacht de aarde is het weer tijd voor een vacht van zacht rottende bladeren in een novembernacht bekranst met parels van rijp in een decembernacht overschilderd met zuiver wit van sneeuw, nog her en der een kartelrandje van eikenblad maar verder dons zo ver het oog reikt dat als het dooien gaat langzaam met de laatste voeding uit de bladresten weglekt in onderaardse eenwording met oude grond die altijd open staat voor lentezon en zaad?
ach ik ben haar naam vergeten. niet de foto en haar zelf ook niet. in limburg geboren, wonende in amsterdam – in de grachtengordel – getrouwd met een arts – ik noemde haar het doktersvrouwtje – maar kreeg vreselijk op mijn donder van haar en leerde niet meer denigrerend te zijn in mijn leven – ze gaf les aan buitenlandse kids op scholen waar je alleen kan en wil werken als je een echt mens bent. zeg maar aan zwarte scholen. in amsterdam west- en ik denk dat heel veel amsterdamse meisjes – vrouwen inmiddels – met een migratie achtergrond haar herinneren en haar op handen dragen. was haar naam niet marie-josé?
een baken voor meiden, een lichtend voorbeeld voor emancipatie, een juf om altijd bij te kunnen schuilen. misschien is lala gul wel kunnen worden wat ze is omdat ze deze juf heeft gehad. deze juf nodigde mij uit om op de 020 school waar ze het laatst les gaf een poëzie les te komen geven. en nu kom ik de foto tegen die ik maakte van juf met achter haar mijn begin tekst van de poëzieles op het white bord – jaja er waren al white borden op zwarte scholen – geschreven om mij voor te stellen. juf marie josé introduceerde mij – ze had twee van haar klassen samengepropt in één lokaal – 2 havo klassen samen 45 leerlingen –
pom wolff is een goede dichter zei ze – de komende twee uur zal hij jullie vertellen over gedichten – over poëzie. ik nam het woord – een collega van de juf die mij naar de overvolle klas begeleidde had de leerlingen al gewaarschuwd – ‘dichters zijn mensen met diepte’ –
later vernam ik dat juf marie josé een scheiding achter de rug had – ze had de grachtengordel in 020 verlaten – ze was op reis gegaan met een ouwe jeugd liefde – ook een limburger – het leven in! – met een caravan. eigenlijk verdient ze een standbeeld – een gedicht!
hoe de dag het ook wilde
die van de liefde weet meer geworden is dan wie ze was meer dan ze laat zien en meer nog dan ze zelf ooit weten wilde
de tijd niet meer dan een ontplofte regel van te zwaar geworden woorden in een onvoltooid gedicht
schrijft u het alvast naar in uw agenda – de nieuwjaarsopening van Alja’s REURING in de Alkenaer met pom&bjorn in hun nieuwe programma HONGERLIEFDE – martin aart de jong en amber helena reisig doen een liefdesduit in het zakje van 2027 – het wordt mooi!
ja het was zaterdag mooi in Alkmaar – met Bjorn van Rozen natuurlijk als stralend middelpunt van de show – ik mocht een keuze maken uit zijn liedjes – en het werden zijn liefdesliedjes – liefde in alle vormen van liefde – in alle aspecten – leven liefde lust verlangen en de teloorgang van alles wat zo mooi was of leek – onze try out van het programma DICHTER BIJ DE BRON – (2x een half uur) gelardeerd met enige poëtische accenten van mijn kant. dit programma spelen we nog een aantal keren in 020 en omgeving. het is te mooi om niet te doen. dank aan Reuring en Alja Spaan en de lieve mensen van dat prachtige theatertje De Alkenaer. zachte romantiek als medicijn zo ontzettend nodig in tijden als deze met al die poetins, trumps, en fabers – (ik ben het beleid! ja ze zou het willen) om je heen en zonder theo – dat was 2 november 2024 – dan maar liever POM&BJORN – dichter bij de bron. wees welkom ons te genieten.-
het waren mooie tijden toen we dagelijks beschonken elkaar rondjes gaven in het café steeds slapper lullend over god, liefde en de kunst tot sluitingstijd de deur openzette en ons de straat opjoeg jong genoeg voor wat benevelde seks en morgen weer gewoon aan het werk het deed geen kwaad
Stap voor stap Na de zonneschijn komt de regen. hij en zij, hem en haar Ze zijn overal verkrijgbaar in allerlei kleuren. blije gezichtjes veel likes van Hyves naar Tokio lange staart en duim omhoog voor Facebook TikTok Instagram overal
Stap voor stap beschermd door plastic hier komen we … en gaan we transportpiraterij in rood, geel en blauw niemand is bang stralende, blije mensen neem het allemaal weg poncho de pluie
foto: Rob Mientjes google vertaling uit het engels van de tekst van Rob – naar zijn zeggen: ‘een povere vertaling’
het ongelijk in het zo vrolijk gezongen lied van Paul Bezembinder & Patrick Vreeswijk lijkt me wel bewezen – in ieder geval door de schoonheid in alle ingezonden gedichten hier – dank aan paul en patrick en dank aan de dichters die inzonden. zeldzaam mooi de bijdragen van Cartouche (goud), Vera van der Horst (zilver) en Frans Terken (brons) – onder de dichterlijke bijdragen leest u waarom.
Onzegbaar
zoveel schoonheid heb ik niet eerder gezien, hoe ze daar – haar oogopslag en hoe haar hand gebogen boven het blanke vel dat voor haar ligt, een blad dat zich eenmaal nog kleuren wilde laten in de zon die zij – hoe close hoe na ze mij kwam, aanraakte, me beschreef
– zoals twee paarden in hun weide hoe ze elkaar hals aan hals adem geven –
en zonder woorden liet bij zoveel- dat beeld voor altijd in mijn hart gebrand, met geen geweld eruit te slaan, zo ongelooflijk licht en zacht, een zegen – wat regen in een drooghete zomer doet zoals ze mij de onzegbare kracht van de taal van liefde liet – een paulinisch privilege
al kan ik er niet echt de hand opleggen het zit in me – te botten – een waarlijk wonder ik voel het, verdien en zie het nog een keer ervan komen toch zolang zij in mijn dagelijks dromen de lakens – van leven – met mij deelt
03-09-2026 / Cartouche
het is hem – onze cartouche – dan toch gelukt – het onzegbare zegbaar maken – elke dichter poogt en poogt – en eens in de honderd jaar – zong ramses al – eens in de honderd jaar – lukt het. zo ook hier – een in ieder geval met een mij overdonderend gedicht – eens in de honderd jaar voel ik mij ook als lezer volkomen thuis in een gedicht. net niet die cartouche die net te veel in de woorden legt – net niet die cartouche die over zijn eigen poëtisch randje kukelt – nee – het gedicht is gaaf en af en compleet en heeft alles wat een gedicht moet hebben – het straalt en streelt, het roert en ontroert, het leeft en lieft – het is inderdaad ‘wat regen in een drooghete zomer doet’.
04:00
Hoe wreed laat je me woelen elke nacht op het matras van onverstuurde brieven waar naast me de weemoed zachtjes ligt te snurken.
Ik zoek de woorden die het duister helen, een iele waarheid in dit late uur. Je bent er niet om het zwart te buigen naar een onverwacht en teder licht.
Vera van der Horst
‘de woorden die het duister helen’ – prachtig! en hoe de dichter in 8 enkelvoudige regeltjes taal de totale ontregeling van een mens in een barre nacht weet te raken. wat mogen we hier ons gelukkig weten met zoveel zeggingskracht. je zou toch na het lezen van deze woorden zo je auto in springen en richting eindhoven racen.
Mooi thema weer, met dank aan dichter en muzikant, dat is al schoonheid op zich. Mijn bijdrage hieronder. Goed weekend! Groet, Frans
Zachte stemmen
Het zijn de zachte stemmen die ons door de dag trekken in elk opstaan gaan ze spreken soms op een zangerige toon
zo het leven te lijf gaan steeds de schoonheid van het al willen horen en zien
dat doorgronden alsof de ziel van dit bestaan tot in het diepst van elke laag ooit begrepen kan
hoe er dan achter in het hoofd zich een veelstemmig koor roert met verwijzingen in elke toonaard
dat elke dag weer volop keuze kent wegen naar steeds een andere afslag in welke richting dan ook om ergens schoonheid in te vinden
de zachte stemmen doen denken aan de zachte krachten ooit beschreven vanuit een sociaal dan wel socialistisch perspectief. bijna is dit ook een ‘socialistisch’ gedicht in die zin dat je deze door de dichter beschreven gemoedstoestand bij ‘elk opstaan’ aan een ieder gunt. dichter biedt troost en uitkomst – het ‘leven is te lijf te gaan’ en houdt altijd weer elke dag de mogelijkheid in om schoonheid te vinden. nou deze ochtend hier zeker ook: de eerste drie gedichten op een rij!
Cartouche – ‘onzegbaar’ heden
Vera van der Horst – op het matras van onverstuurde brieven
Frans Terken – de schoonheid van het al
Rob Mientjes – het letterfeest slimheid op muziek
Rik van Boeckel – levenslied en de Ballade van herinneringen
wie wint de enige echte virtuele — laat hier paul&patrick asjeblieft de schoonheid van de nederlandse poëzie zien! – zondagochtendtrofee? vrij naar HET LEVENSLIED van Bezembinder&Vreeswijk. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Componist-arrangeur Patrick Vreeswijk heeft dertien gedichten van Paul Bezembinder op muziek gezet en als album “Romancen” uitgebracht. Het album is vanaf heden in zijn geheel via de streamingdiensten beschikbaar.
zoals ze over de dingen vertelde maar toch ook alsof ze nog geloven moest in de woorden die ze sprak
én hoe ze langzaam weer in zich zelf verdween onherbergzaam, wreed alleen en later
toen er niet veel meer van haar over was neuriede ze soms alleen nog die regel die hij voor haar geschreven had over gratie, schoonheid en haar bewegen
pom wolff
Dag pom, Een muzendicht voor de zondag. Meer poëtisch is haast onmogelijk. Groet, Rob
Muzendicht
Gevleugeld stemmig de piano een klap erop … los bandeleros draaiorgel over zijn toeren alle toetsen hamers kwijt verdwenen in zwart wit dans straf de horlepiep
Jules en Hermann weten van wanten schilderen doofstom geduldig muziekpapier vol noten Boudewijn articuleert heel braaf zijn woede ingetogen
romeins latijn griekse lyriek zingen dichten grenzeloos het letterfeest slimheid op muziek een fanfare van plezier
Rob Mientjes
de samenvatting in drie strofen gegeven. Rob heeft weinig woorden nodig om de elementen over welke je een bibliotheek zou kunnen volschrijven helder over het voetlicht te brengen. nog voor de muziek is gespeeld is het gedicht geschreven. zo lijkt het.
Goedemorgen Pom Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Heb luisterend naar dat mooie levenslied dit gedicht geschreven. Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
De betekenis van het levenslied
Laat de tijd haar schoonheid zien als een lied over haar geschreven wordt daar houdt zij van bovendien gaat daar gelukkig mee akkoord
ze zingt met veel gevoel de zinnen mee als ze stemmen en melodieën hoort richt haar oren op de klank van de cd en op de betekenis van elk woord
maar hoort ze niet goed genoeg de zang dan probeert ze nog beter te luisteren naar het aan haar gewijde levenslied
ze luistert zo vele minuten lang en zal even rustig fluisteren tot ze van samen zingen geniet.
Rik van Boeckel 3 oktober 2026
de dichter staat even stil bij de tijd en dicht de tijd menselijke eigenschappen toe – het is de omgekeerde mooie wereld die hier beschreven lijkt – alsof de mensen de tijd niet zelf zijn – die ze wel zijn in de dingen die ze doen. wij van hier wensen RIK en mooie dag bij zijn bundelpresentatie in het gedicht TIJD OM TE ZIJN op de prachtkaft van zijn nieuwe bundel – zie hieronder – belicht Rik precies de andere kant – de menselijke kant van het fenomeen – de mensen die de tijd zijn en maken. soms vervolmaken. heel soms.
De laatste publicatie van poëziebundel Ballade van herinneringen presenteer ik 11 oktober vanaf 2 uur ‘s middags bij boekhandel De Kler op Breestraat 161, Leiden.
(de rockdichter): voor de zondag…deze zondag voor de pomsite….de wedstrijd dus die geen wedstrijd….u kent’et allang allemaal en dus ik schrijf omdat’k zin heb en wel van deze….helemaal jij en ik tot… en’et mag heftig… vurig vlammend ja tot alles op tot alles aroma
“ alles aroma ”
‘n stel ferme dije hoog bloot waarbove dan nog’n jurkje zwierig wanneer jij op de stilletoos
met’et voele van iedere stap dwars door elke centimeter ik gewillige vogel voor de kat en toch alle adem liefde
sneuvele doe ik met graagte aan jouw heupe trillend as’n doodsverachting
telkens verrijzend tot jeugdige en hoe schoon ik dan tot prooi met alles nog slechts aroma van helemaal op in jou
en inderdaad dichter schrijft op zijn eigen heftige en aromatische wijze de liefde tegemoet – springend de woorden. je zou er op de vroege ochtend bij van gaan steigeren – zo willen we allemaal wel wakker de dag ingaan en aangaan. het is de liefde die regeert in de gedichten van Luk Paard – dit is geen prinses meer op een wit paard beschreven maar een koningin!
” WILD ROMANCE ” by luk paard
6 oktober alweer 14 jaar geleden dat Bart stierf, vlak na jouw feest in de Oude Weever. (De laatste foto waar hij op staat). Ook een mooie herinnering, die avond.
hoe mooi ook de woorden ze brengen jou niet terug ze falen allemaal maar elke poging is er een
zelfs een vloek kan schoonheid in zich bergen
anke labrie (4 oktober 2026)
Een mooie herfstdag gewenst. Met vriendelijke groet, Anke
hoe de tijd verder raast als het leven anke – 14 jaren al weer als de dag van toen herinner ik me de mooie dag – de mooie optredens – het samenzijn op het pleintje waar jij naast bart de dag genoten – nooit kwam er iemand terug – de vloekende waarheid van het leven. dank je voor de herinnering en de bijdrage hier.
De nacht is stil vol van geluiden van auto’s die een berg beklimmen van boeren die hun werk beginnen van zon die ver weg van ‘t zuiden zich opheft voor de reis vanaf de oosterkimme.
Zo stil in bed niet willen duiden de herrie in het hoofd. Het eigen koeren in dons van vroege duiven willen smoren en hopen dat de koelte van het noorden je huid kan binnendringen.
De nacht is stil vol van geluiden van woorden die je vrij wil laten, ver weg van uitgehouwen zinnen. Dromen wil je van matrassen die mantras zingen met tijk en laken die troosten je huid.
De nacht is stil. Je hoort de klokken luiden een klacht van de gekwelde aarde. Je hoort de hanen kraaien. Hoogste tijd, denk je om je adem te laten waaien mee met achteloze winden.
Het licht zegt: ai, te laat.
——————— Slapeloosheid is meestal een bron van ergernis. En dat vergroot het probleem. Vandaar dat ik geleerd heb er stoïcijns mee om te gaan. Gewoon even een nachtthee drinken en dan maar weer eens proberen. Of met de zachte klanken van de swizz jazz radio op volume 4 proberen weg te soezen. Of, zoals nu, om 04.45 de belofte nakomen elke vrijdag een bijdrage te leveren aan de onvolprezen Pom-side. De vruchten van de nacht komen soms onverwacht.
 wilde dromen){kind=link}