pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Anke Labrie en Cartouche winnen de enige echte virtuele – geniet het moment- de vergankelijkheidstrofee op pomgedichten.nl

dank aan alle dichters die inzonden. onder de gedichten leest u de commentaren – twee wel heel bijzondere gedichten vandaag – een samenloopgedicht van Anke en een existentiëel levensgedicht van Cartouche – virtueel goud – van harte.

**Du moment**

ik jou zag komen aanrijden als een
niet te missen trein hield ik staande
en sta nog versteld van het snelle

waarmee later binnen
het gedragen klinken van
muziek ‘its just a perfect day’

en vaders praatjes over vullen
van gaatjes, haken en ogen

en bloed dat stuwt en toch die slappe
handjes, knellen van bandjes en boezem
trillen waar tast en zin elkaar raken

opspringen tussen twee en een en
dan dat intens diepe – in jouw ogenblik

dat moment van weelde, die ene
zo lang geleden al – terwijl de tijd
normaal de grote gelijkmaker is –

staat als een rots
tekening in mijn ziel gebrand

26-07-2026 / Cartouche

lou reed komt nog even langs – als een voorbode van de strofe waar het hele gedicht om draait, het hier beschreven leven van de dichter – ok van de ik persoon – om draait – die prachtige strofe recht uit het hart:

dat moment van weelde, die ene
zo lang geleden al – terwijl de tijd
normaal de grote gelijkmaker is –

**Koningsgraf**

Het papier draagt nog haar geur
zelfs in de inkt is ze hem trouw
haar ogen met exact die kleur
Hij wil haar balsemen in blauw

De kroontjespen zijn instrument
een koningsgraf voor hen alleen
waarvan slechts hij de ingang kent
Hij windt zijn zinnen om haar heen

Het schrift met rouwmateriaal
De regels vaag en jaren oud
Het zwijgen bleek kostbare taal
Hij smeedt een masker van dat goud

De inkt vloeit traag en zuigt zich vast
Slotregels komen eindelijk op hem af
Hij weet dat ieder woord nu past
Hermetisch sluit hij dan het graf

Anke Labrie

eerlijk gezegd weet ik niet zo heel veel raad met dit gedicht. het is bijna te mooi –

‘Hij wil haar balsemen in blauw’

vakkundig rijm ook – een bijzonder moment – de totstandkoming van een gedicht beschreven in een gelijk met het beschrevene opgaand gedicht – dat zie je niet vaak – een ware samenloop – met kroontjespen die aan reve doet denken-

Jorge Bolle – troost in vergeten donker
Rob Mientjes – au moment suprême
Karlijn Groet – Het is het nu, waar alles wordt gegeven;
Rik van Boeckel – naar het universum boven de aarde
Bert Dekker – het moment voorbij
Ditmar Bakker – Twaalf maanden ongeveer tevreden
Anke Labrie -De regels vaag en jaren oud
Max Lerou -klokkenluider
Cartouche – dat intens diepe
André Heijnekamp – Ze zei ze moeten de berm maaien..

**wie wint de enige echte virtuele – geniet het moment- de vergankelijkheidstrofee op pomgedichten.nl**?

ach laten we de oude freud nog eens aan het woord ‘De waarde der vergankelijkheid is een zeldzaamheidswaarde in de tijd. De beperking van de mogelijkheid tot genieten verhoogt de kostbaarheid daarvan’ – en zo is het ook nog eens een keer. geniet het moment. het eendje op de foto zit er ook niet mee. en ooit zat er vast een prachtige vrouw op deze fiets en op haar bagagedrager een innige geliefde. u kent de regels: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**genoeg**

een blik nóg in het huis
waarin je woonde
en de bomen zei
dat het zo niet blijven kon

hier zachte stem mijn oor
vertel me nog een keer
van die bomen
van de dieren en het kind

in jouw taal wil ik leren
hoe in een machteloze orde
de vrede zich hervindt

©pw

**Gladiolen**

Jij bent mijn nu,
al is het winter waar je woont.
Nooit sneeuw, nooit ijs,
vogels die niemand kent.

Zomer waar ik ben,
in een land waar je aan de finish
gladiolen krijgt,
die eerder dood zijn,
dan de blaren verdwenen.
Wat verder verdwijnt is mist,
wat oplost is de gedachte dat…
en de woorden die…
en licht, waarin te lang gekeken,
troost in vergeten donker.

Jorge

in ieder geval de mooie momenten van weleer, de gedachten, de woorden in mooie nieuwe woorden met weemoed belegd. de afstand tussen de geliefden van ooit wezensver in twee strofen geschetst – het regelwit als niemandsland gegeven. het gezegde – de dood of de gladiolen – als diepere laag aan het gedicht meegegeven. ja hoor mij mag je wakker maken voor dit soort poëzie. je voelt het kruipen van de melancholie als warme oude zachte whisky door je slokdarm glijden. laat ik ook eens een vergelijking trachten.

**Momentueel**

Daar zit ik dan
op mijn fiets
achterop
linea recta
de gracht in
au moment suprême

un coup de foudre
in vuur en vlam
Monique avant
om nooit te vergeten
poedeltjenaakt
totdat ze zei
doodserieus
stop met drinken
eet meer Freud
dan blijf je Jung

Rob Mientjes

**het was he momentje wel – liefde op het eerste gezicht – dat heb ik nou nooit dat van die naakte vrouwen op een fiets. wat mij betreft is er niets tegen het verfilmen van deze scene.**

De klokken tikken onverminderd door,
maar in de stilte van het allerkleinst moment
voorbij alweer voordat je ’t werkelijk kent,
loopt wat er is, heel even maar, iets voor.

Het is het nu, waar alles wordt gegeven;
geen leeg perron waar men op alles wacht,
geen donker voorportaal van dag of nacht,
maar het bevochten midden van het leven.

En al wat leeft, beleeft dit ogenblik
en al wat sterft, beseft het vroeg of laat;
er is geen groter goed, geen betere staat,
dan simpelweg te weten: hier ga ik.

Karlijn Groet

met de wijsheid der jaren – het overzicht – de berusting ook – maar het van zichzelf bevrijde ik mag er zijn – in die wetenschap lezen we prachtige dichtregels die in dit gedicht in de middelste strofe zijn terechtgekomen – dat is geen toeval – als waren zij de beschrijving van het midden van wat ooit was en van wat nog zal zijn:

Het is het nu, waar alles wordt gegeven;
geen leeg perron waar men op alles wacht,
geen donker voorportaal van dag of nacht,
maar het bevochten midden van het leven.

Hier mijn bijdrage aan ‘geniet het moment’.
Gisteren als percussionist met de band Dinanga
(Liefde) opgetreden in Haarlem. Dat was genieten. Dinanga betekent liefde in een taal uit Congo want het is de band van een Congolese zangeres/gitariste.

**De spreuk vol waarde**

Het muzikale moment laat de tijd gaan
gaat de dag door elkaar schudden
met een lach en een gelukkige traan
zodat slagen op trommels wachten
op volgende optredens
om vergankelijkheid te verzachten

nagenieten is de spreuk vol waarde
het beeld van dansende mensen
leidt naar het universum boven de aarde
om dagelijks meer muziek te wensen.

Rik van Boeckel
25 juli 2026

**Rik plaatst de muziek – het bovenaardse moment van muzikaal samengaan – buiten de tijd. een soort vereeuwiging van de muzikale momenten.**

Bert Dekker

**ja een grappig tafereeltje – qua thema wel tot he point maar qua poëzie toch magertjes. net over de rand van de poëzie het cabaret in geduikeld de tekst.**

De Zoveelste

Je nam een trede van de trap
en rende schielijk naar beneden.
De deur sloeg dicht: voorbij ons Eden,
het hemelbed–een dure grap

door ons tezamen, tel ze, krap
twaalf maanden -ongeveer- beleden.
Twaalf maanden ongeveer tevreden
ineens verwoest. Eén woord, één klap.

Geen zou de ander ooit vernielen,
maar zomerzon en kermispret,
en liefde, warmte…zijn ter ziele.

Een winter, wéér alleen in bed,
slechts vergezeld door randdebielen
afspeurende het internet.

***[D.B.]

tsja wie zo mooi kan schrijven over het vergaan van wat ooit als liefdevol werd ervaren – verdient de enige echte ware – en niet de zoveelste. aan de andere kant levert die enige echte ware niet zoveel mooie regels als deze passant – nou ja dat vermoed ik – 12 maanden dan denk je wat in handen te hebben – rent het van je weg – ja dat is niet te harden.

**klokkenluider**

hij is de baas van de klok
de kosmos weet wel beter

tijd draagt het mombakkes
van de dageraad

schoppenaas schuilt
in de boezem van het licht

ml
25 07 2026

**de kosmos weet beter – ook de klokkenluider moet niet teveel babbels krijgen. waar rik van boeckel de tijd en het heelal verheerlijkt rekent max af met deze grootheden.**

**Druipende vingers**

Ze zei ze moeten de berm maaien
ik zei dat het voor de insecten was
nou, als opa nog had geleefd.

Ik vroeg haar naar de perziken
of ze rijp waren, veel te
zei ze, ik knoei alles onder.

Ik keek haar aan en vroeg mij af
wanneer het omslaat
wanneer genieten gemopper wordt
en ik dacht aan wat ze vroeger zei
dan pak je toch een doekje.

Maar toen trilde ze nog niet
en opa nam de doekjes mee
die ze steeds vaker vergat.

André Heijnekamp

**toen trilde ze nog niet – de mooiste momenten van het leven voorbij deze lieve perzikoma – maar zolang ze er nog is zijn de herinneringen nog zeer dichtbij en zij ook nog niet te ver. mooi.**

Bart Top neemt het stokje over van Xander Jongejan op de vrijdag – ‘Niet blijven zitten: opstaan!…’

we zijn trots te mogen aankondigen dat Bart Top een aantal vrijdagen met ingang van volgende week de pomsite zal verrijken met zijn bijdragen – in poëzie en of in proza – in april van dit jaar won Bart de alom bekende zondagochtendwedstrijd op deze site – zie hieronder zijn gedicht van toen en juryaantekening – het zal niet stil worden op de vrijdag hier! welkom Bart!

———–
**Niet blijven zitten: opstaan!**

Wat is de waarde van een mensenleven
als dag na dag de prijs van olie
hoger wordt opgedreven. Hoe hoger
dat die stijgt, hoe harder zijgt
neer de prijs van vlees en bloed.
Het is hun oorlog die zich
met onze lichaamsvochten voedt
die graait en maait
en zonder onderscheid
leed toevoegt aan al wie
al zo lang zo bitter lijdt.

Hen is het om het even
of bommen vallen op
oorlogsschepen of
op een ziekenhuis.
Hoe ver is elke vorm
van humanisme weggedreven.

Terwijl de verbeelding is gestorven
ruiken verdorven geesten
grenzeloos profijt, Hun zielen
leven op: de geur van geweld
smaakt op hun tong naar geld.

Wie draait er terug
het wiel van de geschiedenis
dat doldraait op hebzucht en haat?
Of is het al te laat om
met rede en met recht
het strijdperk in te perken
de wapens te begraven
de massagraven op te graven
de doden weer een naam
te geven. En ook een naam
aan wie bleef leven.
.
Blijven we kijken, of zelfs
helemaal ontwijken?
Zitten we verlamd te staren
naar onafwendbaarheid
of zoeken we de blik in elkaars ogen
putten we kracht uit onvermogen
om de kaarten nieuw te schudden
de richting te verschuiven
putten geloof uit ongeloof
dat dit zo door kan gaan?

Laten we beginnen op te staan
Dat is een basis voor bewegen.

*Bart Top*
https://www.gedichtbijzee.nl/

nou in de wereld om ons heen zit het niet echt goed – dat beschrijft de dichter Bart Top als geen ander – een alles en iedereen overstijgend bijna – strijdlied lezen we hier – de tekst lijkt ook in de beste traditie van de sociaal democratie geschreven – aan de 20 – 20 regel van deze site hoeft een dichter zich niet te houden als de noodzaak zich opdringt. en de schrijfnoodzaak van de vele gekozen woorden, rijmwoorden is hier evident. de wereld moet beter! zo kan het niet langer. sta op! in machteloosheid wordt kracht geboren. het is zoals kiki schippers in haar prachtlied NAVALNY zingt: ‘’..kwaad wordt geholpen door alles wat zwijgt… het kwaad triomfeert als je niks doet…” – met de kracht van de poëzie een prachtig pleidooi om op te staan tegen het ons omringend kwaad – dit wordt op deze zondagochtend niet meer overtroffen: GOUD! en van harte Bart.

roop en de beum – ‘we zitten in groningen’

onlangs vierden we de jaarlijkse pomgedichtendag – een dag die dan weer eens om de 5 en dan weer eens om de 2 jaar gehouden wordt – en ook volgend jaar is het streven om deze bijzondere dag te vieren – maar om een lang verhaal kort te houden – waarom weet ik eigenlijk ook niet – want het is best gezellig kletsen zo op de vroege ochtend – met u lieve lezer – hoe dan ook onlangs vierden we die bijzondere dag in eindhoven – en de dichtkoningin van texel Karin Beumkes had aangekondigd met haar partner ROOP om eindhoven aan te doen – om te eten en te drinken – en om enige gedichten voor te lezen, te performen -uit te spreken. mijn aankondiging was enthousiast – roop en de beum verlaten die tochthoek daar boven in – om op pomgedichtendag in het altijd weer zwoele zachtaardige eindhoven te komen voordragen.

tal van enthousiaste reacties ook mocht ik optekenen – OOOO dan kom ik ook – kan ik kaartjes kopen – mag ik op de eerste rij zitten – schenken jullie goede whiskey ( schreef martin aart de jong) – eerst beum zien en dan pas sterven schreef nog een lieve oude dichteres met A – vroeger schreef je ze heeft K – nu hebben ze allemaal A (alzheimer) – hoe dan ook – de dicht dag zou een aanvang nemen om 1500 uur in eindhoven – om kwart voor drie schalde de telefoon in eindhoven – beum en roop aan de lijn – we zitten in groningen!!!! maar jullie staan in eindhoven – sprak de gastvrouw galant – op het programma – maar we zitten in groningen!!! – jaja ik hoor jullie wel. en zo geschiedde. de pomdag nam een aanvang in eindhoven – alle dichters en gasten teleurgesteld –

behalve de oude dichteres met A – die sprak enthousiast – eerst beum zien en dan sterven – beum viel nog niet te zien en er hoefde godzijdank dus ook nog niet gestorven te worden. volgend jaar krijgt ze een nieuwe kans. genieten we toch nog maar eens even hier op de pom van onze lieve beum – de dichtkoningin van texel:

**Opdracht**

Je was niet braaf,
dat was je niet
je was het kind dat uit de ramen sprong
dat een pop neerlegde in het bed
perfect als alibi om in de nachten te verpozen.

Je had een ziel en grijze ogen
en je liep het liefste in de mist,
daar was het stil en licht en goed
daar vlogen roedels ganzen naar regenbogen.

Je was niet gek
dat was je niet,
je had een wens om elf te worden
die met twee puntoortjes van alles hoorde,
en vliegen redde uit een spinnenweb.

Nu sta je op de grond van eb
en haalt wat water uit de zee
gewoon omdat je iets te voelen hebt
en je hartje, ach, dat voelt wel mee.

KARIN BEUMKES

Muziek: **Liesbeth List – Heb het leven lief** https://youtu.be/YMUc8WrxPss

Ditmar Bakker neemt afscheid van de examenklas

II.

Zo, leerlingen, de allerlaatste horde
die tussen jullie en volwassenheid
nog in stond, is genomen. ’t Is een feit:
eer was je klein, nu van een and’re orde

en klaar met d’s en t’s op witte borden
of hyperbolen; die vermaledijd
v.v.t.t.,
zou die tot nut ooit iemand zijn geworden?

De toekomst wacht, en daarmee nog veel leven;
succes daarmee! Echt wennen doet het nooit
en ’t raakt met liefde, rouw en troost doorweven.

Blijf rijk van geest, zodat je ongekooid
en vrij gelukkig bent. Met dit gegeven
zijn deze les en onze tijd voltooid.

***[D.B.]

Ali Şerik gastdichter deze zomer op pomgedichten.nl – alsof ze ononderbroken iemand wilde roepen…

*wij verwelkomen met trots Ali Şerik als gastdichter deze zomer. Ali Şerik zal op de komende dinsdagen afwisselend met Ien Verrips een aantal poëtische bijdragen leveren – vandaag de eerste:*

**onder de ruïne**

onder de ruïne van de stad vinden archeologen
het skelet van een jonge vrouw
naar alle waarschijnlijkheid overleden
in het eerste kwartaal van de eenentwintigste eeuw.

zorgvuldig halen zij haar uit de aarde.
in haar omgeving vinden ze een fototoestel en een camera.
om haar verhaal te ontrafelen, buigen de archeologen zich
met uiterste precisie over hun vondst.

ze is één meter tweeënzeventig lang, heeft zwart haar.
haar mond staat wijd open
alsof ze ononderbroken iemand wil roepen.
later blijkt uit botonderzoek dat ze gezond is
haar gebit sterk en volledig intact
met een atletisch ontwikkelde lichaamsbouw.

ze overleed rond haar dertigste levensjaar
niet door een bevalling.
er worden geen sporen van geweld
of andere oorzaken gevonden.
waaraan is zij zo jong overleden.

bij andere vondsten uit dezelfde periode
leverden de skeletten minder raadsels op.
aan de botten was duidelijk waarneembaar
dat de lichamen om het leven zijn gebracht
door geweld in verschillende gradaties.

maar dit skelet is uitzonderlijk, bijna levend.
waarom sterft een jonge, gezonde vrouw
rond haar dertigste levensjaar
in het eerste kwartaal van de eenentwintigste eeuw.

Ali Şerik

pom wolff – tuba

**tuba**

wat was het leven simpel toen
ze sloten de kist
schoven je de auto in
en het dorp liep uit

hij was er een van die
weet je wel – zeiden ze
en dat ie met zijn motor
over de kop ging

katten in de boom
had opgehangen
hoeveel kippen niet
de nek omgedraaid

en hij speelde zo mooi tuba
in de fanfare
daarna zuipen in de kroeg
tegenover de kerk

waar ze nog een keer op hem dronken
de fanfare speelde
een dikke jongen uit het dorp van 17
de tuba

pw

Rob Mientjes – en ik las – houd de witte wijnen vast…

*Dag pom, live vanuit Eijlders dichtersmarathon, bar trots aan bar geschreven. Fijne week.Groetjes, Rob*

**Ruime vorm**

Uit jasjes gegroeid
poëzie, proza en proazie
rap de rap en slam de slam
het is de vorm die spreekt
geen vloeken in de kerk
maar gewoon een jeugd van tegenwoordig

laat de vorm ons ruim verrassen
er hangt geen prijskaart aan
het zijn slechts trots, dunk en eigenwaarde
die ons kostelijk kosteloos prijzen
laat de letters, woorden voor zichzelf preken

houd de witten lijnen vast
op kleine stukjes karton
teken ze op op vilt en bier
en laat ons de inkt drinken
buizen op zijn Beuys’

Rob Mientjes
*Afbeelding:*
*klein werkje van Dorien Bellaar*

en deze deed ik vanmiddag op de zuidas – dank aan Nafiss Nia en stichting granate

Max Lerou wint de enige echte virtuele – poëtisch praten heeft toch ook wel wat – trofee op pomgedichten.nl -Erika de Stercke zilver

dank aan de dichters die inzonden deze vakantieweek – we werden in de gedichten met onze neus op de waarheid gedrukt enerzijds danwel ver van de waarheid gehouden – onontkoombare waarheden vallen eigenlijk een beetje buiten de poëzie – daar heb je proza voor – Max Lerou weet waarheid en “dichtung” op een bijzondere wijze te combineren. een meester in poëtisch praten dus goud – van harte Max. Erika ratelt er op los – alleen al voor het woord ratelen zilver voor Erika – van harte.